ทนายฟู่ โปรดหักห้ามใจ

【รักผู้ใหญ่รุ่นใหญ่ยั่วเย้ากันถึงขีดสุด + เร่าร้อนเย้ายวน + จบสุขสมหวัง】 【สาวสวยเจ้าเสน่ห์ × ทนายผู้รักความสำรวม】 คืนนั้น สวี่เหยาค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อชายหนุ่มทีละเม็ด ราวกับกำลังฉีกกระชากข้อห้ามทีละชั้น ชายหนุ่มคว้าข้อมือเธอไว้ แววเมามายในดวงตายังไม่จาง เส้นเลือดฝอยแดงก่ำปกคลุมประกายเย็นเยียบ “มองให้ชัดสิว่าฉันเป็นใคร?” “ถ้าฉันไม่พูด คุณไม่พูด ก็ไม่มีใครรู้หรอก” “ไสหัวออกไป!” นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่สวี่เหยาถูกผู้ชายปฏิเสธ ตอนพบกันครั้งแรก เขาสวมสูทดำ แต่งกายเรียบร้อยไร้ที่ติ ใบหน้าคมชัด รูปลักษณ์เย็นชาสำรวม จนแยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง ภาพลักษณ์ทนายความ ยึดมั่นในความประพฤติและมารยาท แถมยังมีสถานะเป็นว่าที่พี่เขย เธออยากได้เขาทุกอย่าง! ยิ่งเขาสะอาดบริสุทธิ์ เธอก็ยิ่งอยากทำให้เขาแปดเปื้อน ระหว่างประชุม ต่อหน้าคนทั้งโต๊ะ เธอใช้ส้นสูงเกี่ยวกางเกงสแล็กของเขาขึ้นมา ท้าทายอย่างโจ่งแจ้ง เขายังคงสีหน้าเรียบเฉย เพียงแต่กดข้อเท้าเธอไว้ใต้โต๊ะ ปลายนิ้วร้อนผ่าว หลังประชุม เธอขึ้นไปนั่งบนตักเขา เชยคางเขาขึ้น “ทนายฟู่ คืนนี้กลับบ้านกับฉันไหม?” “ลงไป” เธอยิ้มอย่างยโสและไม่หวั่นเกรง “ไม่ลง!” ต่อมา ในงานเลี้ยงครอบครัว ผู้ใหญ่ในตระกูลอยู่พร้อมหน้า คู่หมั้นสาวก็อยู่เคียงข้าง ฟู่จิ่นเหยียนกล่าวประโยคเดียว ผลักสวี่เหยาให้กลายเป็นจุดสนใจของทุกคน “เหยาเหยา มานั่งข้างฉัน” ทั้งโต๊ะเงียบกริบ มีเพียงฟู่จิ่นเหยียนที่ท่ามกลางสายตาจับจ้องนับไม่ถ้วน โอบเอวเธอต่อหน้าทุกคน ในดวงตาลุกโชนด้วยไฟมืดมิดที่พร้อมพลิกทุกสิ่ง “พูดอีกทีสิ ว่าฉันเป็นผู้ชายของใคร?”

-

ฟู่จิ่นเหยียนเคยคิดว่าเหตุผลเพียงพอจะต้านทานทุกสิ่งได้ จนกระทั่งสวี่เหยาปรากฏตัว เขาถึงได้ตระหนักว่าตนเองถลำลึกลงไปในปลักตม ความสุขุมและการรู้จักยับยั้งชั่งใจที่พูดกัน แท้จริงเป็นเพียงการหลอกตัวเองอย่างขลาดเขลาในวันที่ยังไม่พบเธอ ยิ่งต่อหน้าผู้คนเขาดูสะอาดหมดจดไร้มลทินมากเท่าไร พายุคลั่งในใจที่อยากกลืนกินเธอจนหมดสิ้นก็ยิ่งโหมกระหน่ำรุนแรงมากเท่านั้น! ถึงขั้นยินดีกลายเป็นคนที่ตนเคยรังเกียจที่สุด