สวี่เหยานั่งอยู่ริมเตียง เท้าเปล่า มองแผ่นหลังกว้างของเขาที่ขยับขึ้นลงตามแรงอารมณ์ใต้แสงไฟ
เธอไม่ได้โกรธ ไม่ได้น้อยใจ
แค่เอียงคอมองแผ่นหลังของเขาราวกับกำลังชื่นชมภาพวาด
ทั้งที่เขาจะโมโหก็ได้ จะใจร้ายกับเธออีกสักหน่อยก็ยังได้ แต่กลับไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะหันมาเผชิญหน้ากับเธอ
ยิ่งเขาเป็นแบบนี้ เธอก็ยิ่งต้องการเขา
เธอลุกขึ้น เดินเท้าเปล่าบนพรมไปหยุดอยู่ด้านหลังเขา
มองเห็นเหงื่อซึมอยู่ตรงท้ายทอยของเขาอย่างชัดเจน และเห็นแนวแผ่นหลังที่เกร็งตึงใต้เนื้อผ้าเสื้อเชิ้ต
ปลายนิ้วยกขึ้นแตะกลางแผ่นหลัง แล้วไล้ลงช้า ๆ ไปตามแนวกระดูกสันหลัง
เธอโน้มตัวเข้าใกล้หลังใบหูเขา ท่าทางเหมือนหยอกเย้า ทว่าน้ำเสียงกลับชวนให้ใจสั่น “ทนายฟู่ ชอบพี่สาวฉันขนาดนั้นเลยเหรอคะ”
ฟู่จิ่นเหยียนกำหมัดแน่นขึ้น ฟันกรามกัดกันจนปวด เส้นเลือดตรงลำคอปูดขึ้นเล็กน้อยเพราะพยายามข่มกลั้น
เห็นเขาเงียบไม่พูดไม่จา สวี่เหยาก็หัวเราะเบา ๆ
เธอชักมือกลับ หมุนตัวแล้วเดินเอื่อย ๆ ไปที่ประตู
ก้มลงหยิบรองเท้าส้นสูงส้นเรียวคู่นั้นมาสวม ก่อนยกมือปัดผมยาวที่พาดอยู่บนไหล่
เดรสรัดรูปสีม่วงสายเดี่ยวบาง ๆ ยาวคลุมเข่า ขับให้ผิวของเธอขาวผ่อง แนวไหปลาร้ากับลำคอเรียวงามทั้งสะอาดตาและเย้ายวน
พอสวมรองเท้าส้นสูงแล้ว เธอก็ดูประณีต โฉบเฉี่ยว และงดงามจนใคร ๆ ไม่กล้าจ้องมองตรง ๆ
มือวางอยู่บนลูกบิดประตู เธอไม่ได้หันกลับมา ทิ้งไว้เพียงประโยคเดียว “ฉันไปจริง ๆ แล้วนะ”
ไม่มีเสียงรั้งไว้ ท่าทางตอนเธอเปิดประตูก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย
หลังประตูปิดลง ภายในห้องก็เงียบสนิท
ฟู่จิ่นเหยียนยังยืนหันหลังให้เตียงอยู่ท่านั้น ไม่ขยับอยู่นาน
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงค่อย ๆ คลายกำปั้นที่กำแน่น ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ
เขาทิ้งตัวหงายลงบนเตียง หลับตาแล้วผ่อนลมหายใจออกมา
ครู่หนึ่งจึงลืมตาขึ้น จ้องเงาแสงเลือนรางบนเพดาน
แสงจากโคมข้างเตียงโอบล้อมร่างเขา ลูกกระเดือกขยับเบา ๆ ก่อนยกมือขึ้นปิดดวงตา บดบังแสงว่างเปล่าภายในนั้น
ไออุ่นในฝ่ามือยังคงอยู่ ยิ่งกำแน่นเท่าไร กลับยิ่งจางหายช้าลงเท่านั้น
*
เที่ยงวันถัดมา ที่บ้านตระกูลซุน
ตอนสวี่เหยามาถึง ฟู่จิ่นเหยียนก็นั่งอยู่ข้างโต๊ะอาหารแล้ว
เขายังคงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบร้อยไร้ที่ติ สวมแว่นกรอบทองบนสันจมูก ท่าทางสงบนิ่ง สุขุม ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววเย็นชา ดูราวกับหยกที่เพิ่งนำออกมาจากห้องน้ำแข็ง ทั้งร่างแผ่ไอเย็นจนเหมือนแตะเพียงนิดก็จะละลาย
ไม่มีเค้าของคนที่เสียการควบคุมจนตาแดงเมื่อคืนแม้แต่น้อย
เสียงฝีเท้าของสวี่เหยาทำให้เขาเงยหน้าขึ้นนิดหนึ่ง สายตาประสานกับเธอเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะเลื่อนไปทางอื่นอย่างไม่ใส่ใจ
“สวัสดีค่ะพี่เขย”
เธอทักทายอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วเดินไปนั่งข้างซุนหลิง
คำว่า “พี่เขย” ที่ดังเข้าหูฟู่จิ่นเหยียน ทำให้นิ้วมือข้างหนึ่งที่วางอยู่ใต้โต๊ะเกร็งขึ้นเล็กน้อย
เขาอดนึกถึงตอนเมื่อคืนที่เธอโน้มตัวกระซิบข้างหูแล้วเรียกเขาว่า “พี่เขย” ไม่ได้ น้ำเสียงนุ่มหวานคลอเคลียราวกับมีตะขอเกี่ยวใจ
บนโต๊ะมีคนนั่งอยู่ห้าคน
ซุนเฉิง บิดาของซุนหลิงนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ ส่วนซ่งหลานเจินผู้เป็นมารดาคอยตักกับข้าวอยู่ข้าง ๆ
ซุนหลิงนั่งติดกับแม่ ฟู่จิ่นเหยียนนั่งตรงข้ามเธอ ส่วนสวี่เหยานั่งข้างซุนหลิง พอดีอยู่เยื้องตรงข้ามเขา
ซุนหลิงถามว่า “เหยาเหยา เมื่อคืนดื่มเยอะจนไม่สบายหรือเปล่า”
สวี่เหยาตอบว่า “ไม่เท่าไร”
ซุนหลิงถามต่อ “แล้วทำไมตอนที่ฉันให้ขึ้นไปดูว่าฟู่จิ่นเหยียนเป็นอะไรไหม เธอกลับไปก่อนล่ะ”
คำพูดนั้นทำให้ฟู่จิ่นเหยียนกับสวี่เหยาชะงักพร้อมกัน
สวี่เหยาตอบส่ง ๆ ว่า “ฉันดื่มไปเยอะจริง ๆ แอลกอฮอล์ขึ้นหัวน่ะ”
ซ่งหลานเจินได้ยินแล้วก็คีบกับข้าวให้เธอ “เป็นผู้หญิงดื่มให้น้อยหน่อยนะ”
ซ่งหลานเจินกับมารดาของสวี่เหยาเป็นพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน บิดามารดาของสวี่เหยาทำธุรกิจ ต้องเดินทางไปต่างถิ่นอยู่บ่อยครั้ง บางปีก็ไม่กลับบ้านเลยตลอดทั้งปี ทุกครั้งที่ออกเดินทางไกลก็มักฝากให้พี่สาวอย่างซ่งหลานเจินช่วยดูแลสวี่เหยาที่ยังเด็ก ดังนั้นสวี่เหยาจึงเติบโตมาในบ้านตระกูลซุนด้วย
ซ่งหลานเจินคีบซี่โครงให้ฟู่จิ่นเหยียนอีกชิ้น “จิ่นเหยียนก็เหมือนกัน ได้ยินว่าเมื่อคืนดื่มจนไม่ได้สติเลยเหรอ ปวดหัวไหม”
ฟู่จิ่นเหยียนพยักหน้า “ขอบคุณครับคุณน้า ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว”
ซุนเฉิงกล่าวว่า “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว จิ่นเหยียน เรื่องของเธอกับหลิงหลิง พวกเราคุยกับพ่อแม่เธอแล้ว ต้นเดือนหน้า วันที่ 8 พวกเธอกำหนดวันแต่งงานกันก่อน คิดว่ายังไง มีปัญหาไหม”
ฟู่จิ่นเหยียนวางตะเกียบลง ท่าทางสุภาพเรียบร้อย “ผมไม่มีปัญหาครับ”
ซุนหลิงพูดขึ้นกะทันหัน “พ่อ หนูยังไม่ได้ตกลงเลยนะ”
ซุนเฉิงถลึงตามองเธอ “อายุเกือบสามสิบแล้วยังเลือกอยู่อีก พ่อกลัวว่าแกจะไม่มีใครเอาแล้วเนี่ย”
คนทั้งโต๊ะหัวเราะกันหมด
สวี่เหยาเองก็ยิ้มบาง ๆ ก้มหน้าคีบกับข้าวเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร
ท่าทางแบบนี้ของเธอกลับทำให้ฟู่จิ่นเหยียนมองเธอเพิ่มอีกครั้ง
วันนี้สวี่เหยาสวมเสื้อถักสีขาวเนื้อบาง ผมรวบขึ้นอย่างหลวม ๆ ดูเรียบร้อยอ่อนหวานและสงบเสงี่ยม
ตอนซ่งหลานเจินคีบกับข้าวให้ เธอก็เอ่ยเสียงเบาว่า “ขอบคุณค่ะน้า” น้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวาน แตกต่างราวกับเป็นคนละคนกับหญิงสาวที่เดินเท้าเปล่าบนพรมเมื่อคืน ใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามแผ่นหลังของเขา
ฟู่จิ่นเหยียนก้มตาลง ลูกกระเดือกขยับเบา ๆ
จู่ ๆ ซ่งหลานเจินก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “จริงสิ เหยาเหยา เธอรู้จักคนเยอะ มีช่างภาพที่รับถ่ายรูปแต่งงานไหม”
สวี่เหยาครุ่นคิด ปลายตะเกียบแตะขอบชามเบา ๆ “มีค่ะ รุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยคนหนึ่งเปิดสตูดิโอถ่ายภาพ รับถ่ายรูปชุดแต่งงานโดยเฉพาะ”
เธอหยุดไปนิดหนึ่ง “แต่ฉันไม่ได้ติดต่อกับเขามานานแล้ว เดี๋ยวฉันลองถามดูก่อนนะคะ”
ซ่งหลานเจินยิ้มพลางคีบกับข้าวให้เธอ “งั้นน้ารบกวนด้วยนะ”
สวี่เหยาหยีตายิ้ม “น้าคะ ยังจะเกรงใจฉันอีกทำไม”
ซ่งหลานเจินหัวเราะพลางส่งสายตาหยอกล้อให้เธอ ก่อนคีบกับข้าวอีกคำใส่ชาม “เด็กคนนี้นี่ ปากหวานจริง ๆ”
เธอเว้นจังหวะแล้วเปลี่ยนเรื่อง “พูดถึงเรื่องนี้ เรื่องของพี่สาวเธอก็ลงตัวแล้ว แล้วเธอล่ะ ช่วงนี้มีแฟนหรือยัง”
สวี่เหยายังไม่ทันได้ตอบ ซุนหลิงก็ชิงพูดขึ้นก่อน “แม่จะรีบไปทำไม เหยาเหยาสวยขนาดนี้ คนตามจีบต้องเป็นพรวน เลือกยังไงก็เลือกไม่หมดหรอก”
ซ่งหลานเจินหัวเราะออกมา “ก็จริงนะ แต่เหยาเหยาอายุ 26 แล้ว น้าขอพูดตามตรงนะ อย่าเลือกมากเกินไป เจอคนที่เหมาะสม อยู่ด้วยกันได้ก็พอแล้ว เรื่องความรักน่ะ คบกันไปเดี๋ยวก็มีเอง”
ไม่รู้ว่าคำพูดนี้หมายถึงซุนหลิงหรือสวี่เหยากันแน่
สวี่เหยายิ้ม น้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวาน “สายตาฉันสูงค่ะ คงต้องเลือกเยอะหน่อย”
คำพูดฟังดูขี้เล่นแต่ยังรู้จักวางตัว ซ่งหลานเจินจึงหัวเราะไม่หยุด “เธอนี่นะ แม่เธอตามใจจนเสียคนแล้ว”
สวี่เหยาหัวเราะตาม ก้มหน้าลง ใช้ตะเกียบเขี่ยกับข้าวในชาม
เพียงชั่วขณะที่เธอก้มหน้า หางตาก็รู้สึกได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งทอดมองมา
เธอเงยหน้าขึ้นพอดีกับสบตาฟู่จิ่นเหยียน
เขามองเธอข้ามโต๊ะอาหาร ดวงตาคู่นั้นหลังแว่นกรอบทองสงบนิ่งลึกล้ำราวกับบ่อน้ำลึก ยากจะบอกได้ว่ากำลังรู้สึกอย่างไร
แม้เธอจะจับได้ว่าเขามองอยู่ เขาก็ไม่ได้หลบตา เพียงมองเธออยู่อย่างนั้น
สวี่เหยาไม่เบือนหน้าหนี เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย รอยยิ้มที่มุมปากค่อย ๆ แผ่กว้าง เผยความหมายบางอย่างที่คนอื่นไม่อาจเข้าใจ
ต่อหน้าเขา เธอพูดเสริมช้า ๆ ว่า “แต่น้าสบายใจได้เลยนะคะ ถ้าเจอคนที่ฉันชอบจริง ๆ ฉันจะจับไว้ให้แน่น ไม่ยอมปล่อยเด็ดขาด”
ต่อให้อีกฝ่ายไม่ชอบเธอ เธอก็จะต้องคว้าเขามาให้ได้
ตอนพูดเช่นนั้น สายตาของเธอจับจ้องฟู่จิ่นเหยียนไม่วาง
คนทั้งโต๊ะคิดว่าเธอแค่กำลังออดอ้อนซ่งหลานเจิน มีเพียงฟู่จิ่นเหยียนที่รู้ว่าคำพูดนั้นเธอพูดกับใคร
เขาหลุบตาลง ยกถ้วยชาขึ้นจิบ สีหน้ายังคงสงบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์