รถแล่นผ่านย่านใจกลางเมือง ก่อนเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายเงียบสงบและจอดลงหน้าบ้านเดี่ยวสีขาวหลังหนึ่ง
ซุนหลิงเปิดประตูลงจากรถ สวี่เหยาก็ตามลงมา
ฟู่จิ่นเหยียนลงจากรถเป็นคนสุดท้าย พลางจัดเสื้อเชิ้ตให้เรียบร้อย
ช่างภาพชื่อเจียงหลิน เป็นรุ่นพี่สมัยมหาวิทยาลัยของสวี่เหยา
ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป เจียงหลินก็เดินเข้ามาต้อนรับ พอเห็นสวี่เหยาก็ยิ้มตาหยี “สาวสวย ไม่เจอกันนานเลยนะ”
สวี่เหยายิ้ม พลางขยับตัวหลีกทางให้คนสองคนที่อยู่ด้านหลัง “นี่ซุนหลิง ลูกพี่ลูกน้องของฉัน ส่วนนี่ฟู่จิ่นเหยียน...คู่หมั้นของเธอ”
เจียงหลินพยักหน้าอย่างสุภาพ “สวัสดีครับ”
ซุนหลิงกับฟู่จิ่นเหยียนต่างก็พยักหน้าตอบอย่างแผ่วเบา
หลังทักทายกันแล้ว เจียงหลินก็ละสายตา หันมาพูดกับสวี่เหยาต่อ “คำแนะนำเรื่องการจัดองค์ประกอบภาพที่เธอช่วยบอกฉันคราวก่อน ฉันลองทำตามหมดแล้ว ผลลัพธ์ต่างกันจริง ๆ ถ้าเธอไม่มาเป็นช่างภาพ วงการถ่ายภาพคงเสียบุคลากรชั้นดีไปคนหนึ่งเลย”
สวี่เหยาหัวเราะ “รุ่นพี่ อย่าชมกันเกินไปเลย ฉันก็แค่พูดไปเรื่อยเท่านั้นเอง”
เจียงหลินยิ้ม “คำพูดที่เธอพูดไปเรื่อยยังมีประโยชน์กว่าคนทำงานมืออาชีพหลายคนอีกนะ ไม่คิดจะย้ายงานจริง ๆ เหรอ? เงื่อนไขอะไรเธอเสนอมาได้เลย”
พอเห็นสายตาของฟู่จิ่นเหยียนมองมา เจียงหลินถึงนึกเรื่องสำคัญขึ้นได้ จึงเรียกพนักงานคนหนึ่งเข้ามา “พาพวกเขาไปห้องรับรองก่อน”
จากนั้นเขาหันไปบอกสวี่เหยา “พวกเธอนั่งรอก่อนนะ เดี๋ยวฉันตามไป”
สวี่เหยาพยักหน้า
พนักงานในชุดทำงานสีดำเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสุภาพ “เชิญทางนี้ค่ะ”
ทั้งสามคนเดินตามพนักงานผ่านโถงทางเดินเข้าไปในห้องรับรองที่ตกแต่งอย่างมีรสนิยม
โซฟาสีเทาอ่อนจัดวางล้อมโต๊ะน้ำชาไว้ ภาพถ่ายขนาดใหญ่แขวนอยู่บนผนัง แสงไฟนุ่มนวล ในอากาศมีกลิ่นหอมจาง ๆ ของเครื่องหอมลอยอยู่
พนักงานยกชาสามถ้วยมาให้ แล้วนำอัลบั้มภาพเล่มหนาหลายเล่มมาวางบนโต๊ะน้ำชา “นี่เป็นภาพถ่ายของลูกค้าในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ทั้งสามท่านดูสไตล์ก่อนได้นะคะ เดี๋ยวอาจารย์เจียงจะตามมาค่ะ”
ซุนหลิงพลิกดูสองสามหน้า พอเห็นภาพถ่ายชุดหนึ่งที่ถ่ายริมทะเล ดวงตาก็เป็นประกาย “ชุดนี้สวยจัง!”
พนักงานขยับเข้ามาใกล้ “ชุดนี้ถ่ายที่ซานย่า ทางเราร่วมมือกับสตูดิโอในพื้นที่ สามารถให้บริการแบบครบวงจรได้ค่ะ”
ซุนหลิงสนใจขึ้นมา “ถ้าอย่างนั้นต้องจองล่วงหน้านานแค่ไหนคะ?”
พนักงานยิ้มพลางอธิบายเรื่องกำหนดการให้ฟัง ฟู่จิ่นเหยียนนั่งอยู่ข้างเธอ แม้จะฟังอย่างใจลอย แต่ก็ยังตอบรับอย่างสุภาพ
สวี่เหยาไม่ได้นั่งรวมกับพวกเขา
เธอเลือกนั่งบนโซฟาเดี่ยว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก้มหน้าดู
ไม่นานเจียงหลินก็กลับมา แล้วนั่งลงบนโซฟาข้างสวี่เหยา ในมือมี กล้องถ่ายรูปเพิ่มมาหนึ่งตัว
เขาวางกล้องลงบนโต๊ะน้ำชา แล้วถามเสียงเบา “ทำไมถึงพาพวกเขามาที่นี่ล่ะ?”
สวี่เหยาไม่แม้แต่จะเงยหน้า ตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ของดีไม่ปล่อยให้คนนอกหรอกน่า”
เจียงหลินหัวเราะเบา ๆ “เธอไม่ใช่คนที่กลัวความยุ่งยากที่สุดหรอกเหรอ? ทำไมพอลูกพี่ลูกน้องจะแต่งงาน ถึงดูใส่ใจนักล่ะ?”
สวี่เหยาไม่ได้ตอบ
เจียงหลินพูดต่อ “พี่เขยคนนั้นของเธอ...ลูกพี่ลูกน้องเธอคบเอง หรือที่บ้านแนะนำให้รู้จักกัน?”
สวี่เหยาเงยหน้าจากโทรศัพท์มองเขา “ถามเรื่องนี้ทำไม?”
เจียงหลินแตะจมูก “ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่า...สองคนนั้นดูไม่เหมือนคนที่กำลังจะแต่งงานกันเลย”
สวี่เหยาไม่ตอบ แต่เปลี่ยนเรื่องคุย “งานของเพื่อนที่เปิดร้านเครื่องประดับคนนั้น ยังจะรับอยู่ไหม?”
สวี่เหยาเรียนสาขาออกแบบตอนมหาวิทยาลัย ในเวลาปกติ หากคลินิกไม่ยุ่ง เธอก็รับงานออกแบบอิสระเป็นครั้งคราว
เจียงหลินรับคำต่อจากเธอ “รับสิ ฉันเตรียมข้อมูลไว้หมดแล้ว”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดไฟล์ข้อมูล
สวี่เหยาก้มดูเอกสารในมือของเขา ทั้งคู่โน้มศีรษะเข้าหากัน มองหน้าจอโทรศัพท์
อีกฟากของโซฟา ซุนหลิงกำลังคุยกับพนักงาน ไม่ทันสังเกตความเคลื่อนไหวทางนี้เลย
แต่สายตาของฟู่จิ่นเหยียนกลับเลื่อนไปทางนั้นโดยไม่รู้ตัว
สวี่เหยากับเจียงหลินนั่งเคียงกันบนโซฟาสองที่นั่ง ศีรษะอยู่ใกล้กันมาก ตอนพูดเจียงหลินเอียงหน้าเล็กน้อย สายตาจับอยู่บนใบหน้าด้านข้างของสวี่เหยาเนิ่นนานไม่ยอมละไปไหน
บางครั้งสวี่เหยาเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับสายตาของเจียงหลินพอดี เธอจึงยิ้มคลี่คลายความกระอักกระอ่วน
ฟู่จิ่นเหยียนละสายตา หยิบชาบนโต๊ะน้ำชาขึ้นมาจิบ
ชาเย็นแล้ว รสฝาดจาง ๆ แผ่ซ่านบนปลายลิ้น ทำให้เขาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ
ซุนหลิงหันมาถาม “คุณว่าแบบนี้เป็นยังไง?”
ฟู่จิ่นเหยียนก้มมองแวบหนึ่ง เงียบไปสองวินาที “ได้ครับ”
ซุนหลิงถามอีก “แล้วแบบริมทะเลเมื่อกี้ล่ะ?”
“ได้เหมือนกันครับ”
ซุนหลิงเบ้ปาก ถามไปก็เหมือนไม่ได้ถาม
เธอหันไปเรียกสวี่เหยา “เหยาเหยา มาช่วยฉันดูหน่อยสิ สองชุดนี้ชุดไหนสวยกว่า?”
สวี่เหยาเงยหน้า ลุกเดินเข้ามา
เจียงหลินก็ลุกตามมาด้วย
สวี่เหยาเดินไปข้างซุนหลิง พลิกดูอัลบั้มสองเล่มแล้วชี้ไปยังชุดหนึ่ง “ชุดนี้เถอะ เหมาะกับพวกคุณ”
ซุนหลิงมองตามแล้วพยักหน้า “งั้นเอาชุดนี้”
หลังตัดสินใจเลือกแล้ว พนักงานก็เสนออย่างกระตือรือร้น “รับชุดแต่งงานไปลองด้วยไหมคะ? ทางเรามีทั้งชุดเจ้าสาวกับชุดสูท ไหน ๆ ก็มาแล้ว ลองพร้อมกันได้เลยค่ะ”
ซุนหลิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไหน ๆ ก็มาแล้ว จึงตอบตกลง
พนักงานพาพวกเขาเดินเข้าไปด้านใน เบื้องหน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่เต็มผนังมีชุดเจ้าสาวแขวนเรียงเป็นแถว แสงไฟส่องลงบนผ้าขาว ทำให้ดูเปล่งประกายนุ่มนวล
ซุนหลิงกวาดตามองรอบหนึ่ง แล้วเลือกชุดที่มีแบบค่อนข้างเรียบร้อยมาหลายชุด
เธอหอบชุดเหล่านั้นเข้าไปในห้องลองเสื้อ
อีกด้านหนึ่ง พนักงานพาฟู่จิ่นเหยียนไปยังโซนชุดสูทผู้ชาย
เขายืนอยู่หน้าชุดสูทสีเข้มที่เรียงราย กวาดตามองแล้วเลือกชุดสีเทาเข้มมาชุดหนึ่งตามใจ ก่อนหมุนตัวเตรียมไปห้องลองเสื้อ สายตากลับเลยผ่านพนักงานไปหยุดอยู่ที่โซนชุดเจ้าสาวไม่ไกลนัก
หญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟากำลังก้มหน้าเลื่อนดูโทรศัพท์อย่างสบาย ๆ
เขาหยุดมองชั่วครู่ ก่อนละสายตาแล้วเดินเข้าห้องลองเสื้อไป
ซุนหลิงลองชุดเจ้าสาวเสร็จอย่างรวดเร็ว
เธอรูปร่างค่อนข้างผอม สวมชุดเจ้าสาวเกาะอกส่วนใหญ่ไม่ค่อยขึ้น ลองไปสองชุดก็รู้สึกว่าสายบ่าชอบเลื่อนลง
ชุดสุดท้ายเป็นแบบเปิดไหล่กลับพอดีตัว แต่เมื่อเธอหมุนดูตัวเองหน้ากระจก ก็ลังเลเล็กน้อย “คอเสื้อต่ำไปหรือเปล่าคะ?”
พนักงานรีบตอบ “ระดับนี้กำลังพอดีเลยค่ะ ไม่โป๊แน่นอน”
ซุนหลิงก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของเธอดังขึ้น เธอรับสายแล้วพูดสองสามคำ “ได้ ฉันไปเดี๋ยวนี้”
หลังวางสาย เธอรีบเปลี่ยนชุดเจ้าสาวออก พอเดินออกมาก็รวบผมไปพลางพูดกับสวี่เหยาอย่างเร่งรีบ “เหยาเหยา ฉันมีธุระด่วน ต้องไปก่อนนะ”
สวี่เหยานั่งอยู่บนโซฟา ชะงักไปเล็กน้อย “แล้วไม่ลองชุดเจ้าสาวต่อเหรอ?”
ซุนหลิงเหลือบมองชุดสองสามชุดที่แขวนอยู่บนราว “เธอว่างไม่ใช่เหรอ? ช่วยฉันลองหน่อยสิ สายตาเธอดีกว่าฉัน ชอบชุดไหนก็เลือกชุดนั้นเลย”
สวี่เหยาถูกท่าทีของเธอทำให้หัวเราะ “พี่ ตกลงใครจะแต่งงานกันแน่?”
ซุนหลิงหยิบกระเป๋าพลางตอบโดยไม่หันกลับมา “ถ้าเธอชอบ ยกให้เธอก็ได้นะ”
พูดจบเธอก็รีบร้อนเดินจากไป
สวี่เหยามองแผ่นหลังที่ลับหายไป รอยยิ้มตรงมุมปากค่อย ๆ จางลง
ยกให้ฉันเหรอ? มีแต่ของที่ไม่ชอบเท่านั้น ถึงจะยกให้ฉันใช่ไหม?