หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง สวี่เหยาก็ลุกขึ้น ยิ้มให้พนักงาน «ไม่เป็นไรค่ะ ฉันลองแทนเธอเอง จะได้ไม่ต้องวิ่งกลับมาอีกรอบ»
พนักงานเองก็เพิ่งเคยเจอเจ้าสาวหนีไป แล้วทิ้งให้เพื่อนเจ้าสาวลองชุดแต่งงานแทนเป็นครั้งแรก พอตั้งสติได้ก็พูดว่า «ได้ค่ะ คุณสวี่ ถ้าอย่างนั้นเชิญดูได้เลยค่ะ...»
สวี่เหยาเดินไปหยุดหน้าชุดแต่งงานเรียงราย สายตากวาดผ่านชุดสีขาวทีละชุด
ชุดที่ซุนหลิงเลือกมาล้วนเป็นแบบธรรมดาเรียบร้อย ไม่มีชุดไหนถูกใจสวี่เหยาเลย
สวี่เหยายกชุดลูกไม้แขนยาวขึ้นมา แล้วเดินเข้าไปในห้องลองชุด
เมื่อเปิดประตูออกมา พนักงานก็สูดหายใจเฮือก «คุณสวี่... คุณใส่ชุดแต่งงานชุดนี้แล้วสวยมากเลยค่ะ»
ทั้งที่เป็นชุดเดียวกันแท้ ๆ แต่เมื่อซุนหลิงสวมกลับดูจืดชืดและธรรมดา ทว่าสวี่เหยาสวมแล้ว ชุดที่ตัดเย็บแนบไปตามเอวก็ขับให้เอวดูคอดเพรียว แขนเสื้อลูกไม้แนบไปกับท่อนแขนเรียวบาง คอเสื้อเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นแนวไหปลาร้า
สวี่เหยายืนอยู่หน้ากระจก เอียงตัวมองดู ชายกระโปรงที่ทิ้งตัวลงอย่างเป็นธรรมชาติขับให้รูปร่างของเธอดูสูงเพรียวและมีส่วนเว้าส่วนโค้ง
ก็ดูดีจริง ๆ แต่ก็แค่ดูดีเท่านั้น
เธอลองชุดที่สองต่อ
ชุดเปิดไหล่ ชายกระโปรงยาวถึงข้อเท้า ผ้าบางเบาซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ยามก้าวเดินพลิ้วไหวราวกับแสงจันทร์ที่กำลังไหลริน
เธอเปิดประตูเดินออกมา พนักงานถึงกับตะลึงจนมองค้าง
แต่สวี่เหยากลับส่ายหน้า «ชายกระโปรงชุดนี้ยาวเกินไป พี่สาวฉันใส่แล้วคงลากพื้น»
เธอเปลี่ยนชุดออก สายตาพลันหยุดอยู่ที่ชุดเข้ารูปคอเว้าสีน้ำเงินกรมท่าตัวนั้น
ก่อนหน้านี้พนักงานไม่ได้หยิบชุดนี้ให้ซุนหลิงลอง คงคิดว่ามันเซ็กซี่เกินไป ไม่เข้ากับสไตล์ของซุนหลิง
สวี่เหยาหยิบชุดออกจากราว เนื้อผ้าเย็นลื่นและทิ้งตัวสวยมาก
เธอยกมุมปากเล็กน้อย ก่อนถือชุดเดินเข้าไปในห้องลอง
ซิปจากด้านข้างเอวลากยาวไปจนถึงแผ่นหลัง หลังจากรูดซิปเสร็จ เธอก็มองตัวเองในกระจกแวบหนึ่ง ก่อนเปิดม่านเดินออกไป
ฟู่จิ่นเหยียนลองชุดสูทเสร็จแล้ว กำลังยืนจัดปกเสื้ออยู่หน้ากระจกเต็มตัว
พอได้ยินเสียงม่านเปิด เขาก็เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว
สวี่เหยายืนอยู่ตรงทางเข้าห้องลองชุด ชุดผ้าซาตินสีน้ำเงินกรมท่าแนบไปตามส่วนโค้งเว้าของร่างกาย ช่วงเอวเข้ารูปได้พอดี คอเสื้อคว้านลึกเล็กน้อย เผยให้เห็นไหปลาร้าและร่องอกขาวผ่อง ชายกระโปรงยาวคลุมเข่า ขยับไหวเบา ๆ ยามเดิน
ใบหน้าของเธอสวยคมสะดุดตาอยู่แล้ว โครงหน้าสวยได้รูป แนวกรามชัดเจน ระหว่างคิ้วและดวงตามีความห่างเหินติดตัวมาแต่กำเนิด
ชุดนี้ราวกับตัดมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ แนบรับทุกส่วนโค้งเว้าของร่างกายอย่างพอดิบพอดี ขับให้เธอดูเย็นชาแต่เย้ายวนในเวลาเดียวกัน
ปอยผมบางส่วนระลงข้างใบหู ยิ่งขับให้ใบหน้าสวยเด่นนั้นสะดุดตาจนแทบละสายตาไม่ได้
ในมือฟู่จิ่นเหยียนกำเนกไทสีเทาเข้ม ปกเสื้อเปิดอยู่ เผยเงาจาง ๆ ตรงซอกคอ
สายตาเลื่อนจากไหล่ของเธอไปยังเอว แล้วลงไปถึงชายกระโปรง แวบที่มองอย่างตื่นตะลึงนั้นรวดเร็วราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ ทว่ากลับก่อให้เกิดระลอกคลื่นบางเบาขึ้นในใจ
สวี่เหยาเห็นสีหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาทั้งหมด
เธอทำเป็นไม่เห็น เดินเข้ามาพลางพูดอย่างไม่ใส่ใจ «พี่สาวฉันมีธุระเลยกลับไปก่อน ให้ฉันลองชุดแทน»
ฟู่จิ่นเหยียนขานรับ «อืม» อย่างไม่ใส่ใจ สายตากลับไปยังเงาในกระจกแล้วเริ่มจัดเนกไท
พนักงานอดชมไม่ได้ «คุณสวี่ใส่ชุดนี้แล้วเหมือนตัดมาให้พอดีเลยค่ะ สวยกว่านางแบบอีก»
สวี่เหยายิ้ม เดินไปหยุดหน้ากระจกแล้วเอียงตัวมอง «ฉันก็ว่าสวยดีค่ะ»
เธอมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังเยื้อง ๆ ผ่านหางตาในกระจก
รูปร่างสูง 188 เซนติเมตรของเขาขับให้ชุดสูทสีดำดูสง่างามและภูมิฐานเป็นพิเศษ
เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย นิ้วยาวคีบปลายเนกไทไว้ ผูกอยู่นานก็ยังได้ปมหลวม ๆ อยู่ดี
ตามปกติแล้ว การผูกเนกไทเป็นเรื่องง่ายราวกับกิจวัตรประจำวันของเขา เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ใจลอยอยู่เล็กน้อย
สวี่เหยาหันไปยิ้มให้พนักงาน «รบกวนช่วยหาชุดที่เรียบร้อยกว่านี้ให้ฉันอีกหน่อยนะคะ ฉันจะถ่ายรูปกลับไปให้พี่สาวดูอีกที»
พนักงานรับคำแล้วเดินออกไป
ในห้องลองชุดขนาดใหญ่จึงเหลือเพียงพวกเขาสองคน
เมื่อเห็นชายหนุ่มยังง่วนอยู่กับเนกไท สวี่เหยาก็เดินเข้าไปหยุดตรงหน้า แล้วยื่นมือไปหยิบเนกไทจากมือเขา
«พี่เขยเป็นอะไรไปคะ แค่ผูกเนกไทยังทำไม่เป็นเลยหรือ?»
น้ำเสียงของเธอเรียบเรื่อย ทว่าทุกคำกลับกระแทกลงบนใจที่กำลังหงุดหงิดของฟู่จิ่นเหยียน
เขาไม่ได้ปฏิเสธ เพียงก้มมองเธอ
สวี่เหยาขยับเข้าไปใกล้ เขย่งปลายเท้าแล้วคล้องเนกไทรอบต้นคอด้านหลังของเขา
ปลายนิ้วลากผ่านปลายเนกไททั้งสองข้าง ไขว้กันใต้ลูกกระเดือก พันรอบ แล้วสอดผ่าน
การเคลื่อนไหวของเธอนุ่มนวลเหลือเกิน นุ่มจนเขารู้สึกได้ชัดเจนว่าปลายนิ้วของเธอเสียดผ่านไหปลาร้าของเขาเป็นครั้งคราว แม้จะมีเสื้อเชิ้ตคั่นอยู่ก็ตาม
เธอก้มหน้า สีหน้าจดจ่อ จู่ ๆ ก็ดึงเนกไทให้แน่น พร้อมออกแรงรั้งไปข้างหน้า
ฟู่จิ่นเหยียนเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างทั้งคู่พลันใกล้เข้ามา
สายตาประสานกัน ใกล้เสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน
ปลายนิ้วกดเบา ๆ ลงบนปมเนกไทที่ถูกรัดแน่น โดยไม่ได้คลายมือออก
สายตาที่ทอดลงมาของเขาลุ่มลึกและหนักแน่น ภายนอกดูสงบนิ่งไร้คลื่นลม ทว่าภายในกลับมีคลื่นใต้น้ำซัดกระหน่ำ
เขายังได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวเธอ กลิ่นหอมบางเบาค่อย ๆ ลอยเข้าสู่โพรงจมูก เป็นกลิ่นกุหลาบที่มีความเย็นคมเจืออยู่เล็กน้อย หวานแต่ไม่เลี่ยน
กุหลาบมีหนาม ช่างเหมาะกับเธอเหลือเกิน
นิ้วของสวี่เหยาลูบปกเสื้อของเขาให้เรียบ ก่อนเลื่อนขึ้นไปแตะผ่านลูกกระเดือก
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาโค้งเป็นรอยยิ้ม «พี่เขยประหม่าแล้วหรือคะ?»
ฟู่จิ่นเหยียนไม่พูด เพียงก้มตามองเธอ
ลูกกระเดือกขยับใต้ปลายนิ้วของเธอ แล้วเธอก็ยกมือทั้งสองขึ้นคล้องรอบคอเขา
ทั้งคู่ใกล้กันจนลมหายใจแทบจะพันเกี่ยวกัน
เธอถาม «พี่เขยคิดว่าฉันใส่ชุดสีน้ำเงินกรมท่าสวยกว่า หรือพี่สาวฉันใส่สวยกว่าคะ?»
มือที่คล้องอยู่รอบต้นคอเขาเย็นเล็กน้อย แนบกับผิวตรงท้ายทอย ทำให้เกิดความรู้สึกซ่านวาบและขนลุกซู่ไปทั่ว
เขาก้มตามองเธอ ดวงตาหลังแว่นกรอบทองดำดิ่งลึกล้ำจนยากจะคาดเดาความรู้สึก «แน่ใจหรือว่าจะถามคำถามแบบนี้ที่นี่?»
สวี่เหยายกมุมปาก «งั้นก็ตอบฉันสิคะ»
เขาไม่ตอบ
ยามเงียบงัน เขามักเป็นเช่นนี้เสมอ ซ่อนอารมณ์ทั้งหมดไว้ใต้เปลือกนอกที่เนี้ยบไร้ที่ติ
แต่ปฏิกิริยาของร่างกายหลอกกันไม่ได้
เธอหัวเราะเบา ๆ พลางแซว «พี่เขย หัวใจเต้นเร็วขึ้นแล้วนะคะ»
ฟู่จิ่นเหยียนไม่ได้โต้แย้ง
สายตาของสวี่เหยาเลื่อนจากดวงตาของเขาไปยังสันจมูก แล้วลงไปหยุดที่ริมฝีปาก «พี่เขยไม่พูด ฉันจะถือว่าพี่เห็นด้วยว่าฉันใส่แล้วสวยกว่านะคะ»
พูดจบ เธอก็ทำท่าจะถอยออกไป
แต่จู่ ๆ เขาก็คว้าข้อมือเธอไว้ แรงไม่ได้มาก ทว่ามากพอจะรั้งเธอให้อยู่กับที่
สวี่เหยาเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ สบเข้ากับสายตาของเขา
แววตาที่หลุบลงมาของเขาคล้ายกำลังข่มกลั้นบางอย่าง «ไม่กลัวคนเห็นหรือ?»
สวี่เหยาถามกลับ «พี่กลัวหรือคะ?»
สิ้นเสียงนั้น ก็มีเสียงฝีเท้าพนักงานเดินอยู่ในโถงด้านนอกใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
มือทั้งสองของเธอยังวางอยู่บนท้ายทอยเขา เธอรู้สึกได้ว่าผิวใต้ปลายนิ้วกำลังร้อนขึ้น
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาทุกที สวี่เหยาคิดจะดึงมือกลับ แต่กลับถูกกดไว้แน่นกว่าเดิม
เธอชะงักแล้วเงยหน้ามอง เขายังคงมีท่าทีสงบนิ่งเช่นเดิม สีหน้าเป็นธรรมชาติ แถมยังดูผ่อนคลายอย่างยากจะสังเกตเห็น
แต่หากมองให้ดี จะพบว่าในดวงตาหลังแว่นกรอบทองมีแววเจ้าเล่ห์บางเบาวูบผ่าน
«กลัวแล้วหรือ?»
สองคำนั้นเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยจนฟังอารมณ์ไม่ออก ทว่าหางเสียงกลับยกขึ้นเล็กน้อย คล้ายดีดสายเส้นบางเบาในใจเธอให้สั่นไหว
สวี่เหยาถูกคำพูดของเขาอุดปากสนิท
ขณะที่เธอยังคิดอยู่ว่าแววขบขันในดวงตาเขาเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตาหรือไม่ เขาก็ปล่อยข้อมือเธอแล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว เว้นระยะห่างออกจากกัน
เขาก้มลงจัดปกเสื้อที่เธอเพิ่งลูบให้เรียบ ก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงกลับมาเป็นปกติแล้ว «ผมไปส่งคุณกลับ»
พูดจบก็หันหลังเดินไปทางห้องเปลี่ยนชุดผู้ชาย ท่วงท่าสงบนิ่ง
สวี่เหยายืนนิ่งอยู่กับที่ ครู่หนึ่งจึงก้มมองข้อมือตัวเอง เธอรู้สึกเหมือนความร้อนจากปลายนิ้วเมื่อครู่เคลื่อนย้ายมาที่ข้อมือ แล้วแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเธอ ไม่ยอมจางหายไปเสียที
เธอกำมือแล้วคลายออก
เมื่อครู่... แววตาของเขาเป็นเพียงภาพลวงตาหรือเปล่านะ?