หลังมื้ออาหาร ซุนเฉิงกับซ่งหลานเจินชวนฟู่จิ่นเหยียนและซุนหลิงมานั่งบนโซฟา แล้วเริ่มคุยเรื่องกำหนดวันแต่งงาน
ซุนหลิงขดตัวอยู่ตรงมุมโซฟา กอดหมอนอิงไว้ ใบหน้าดูไม่ค่อยสนใจอะไรนัก
ส่วนฟู่จิ่นเหยียนนั่งอยู่อีกฝั่ง ท่าทางสง่างามเรียบร้อย ดวงตาหลังแว่นกรอบทองนิ่งสงบไร้ระลอกคลื่น
เขาขานรับเป็นครั้งคราวหนึ่งสองคำ เวลาที่เหลือเงียบงันราวกับพระหยกที่ได้รับการแกะสลักอย่างประณีต ผิวกายเย็นเยียบกระจ่างใส กลิ่นอายเย็นชาถูกเก็บงำ ไม่ข้องเกี่ยวกับโลกีย์
สวี่เหยากลับเข้ามาจากโทรศัพท์ที่ระเบียง ก็เห็นภาพเช่นนี้พอดี
ซ่งหลานเจินพูดเจื้อยแจ้วถึงโรงแรม จำนวนโต๊ะ และรายการอาหาร ซุนเฉิงคอยรับคำอยู่ข้าง ๆ ซุนหลิงใจลอยไปไกล ส่วนฟู่จิ่นเหยียนนั่งหลังตรงประหนึ่งพระโพธิสัตว์ผู้เย็นชา พยักหน้าเป็นครั้งคราวเพื่อแสดงว่ากำลังฟัง
เธอพิงกรอบประตูระเบียง มองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม ขาแว่นกรอบทองพาดอยู่บนสันจมูก ยิ่งขับให้ใบหน้านั้นดูเย็นชาและห่างเหิน
เหมือนกับตอนที่เจอเขาครั้งแรกไม่มีผิด
สัปดาห์ก่อน วันนั้นเธอเพิ่งเลิกงาน ก็ได้รับโทรศัพท์จากน้าสาว “เหยาเหยา วันนี้พี่สาวของหนูพาแฟนกลับมากินข้าว หนูก็กลับมาด้วยนะ จะได้เจอกัน”
ตอนแรกเธอคิดจะปฏิเสธ แต่น้าสาวพูดต่อว่า “เขาเป็นทนาย เก่งมากด้วย หนูช่วยน้าดูหน่อยว่าเหมาะกับพี่สาวไหม”
สวี่เหยาจนปัญญา จึงเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไป
ตอนที่เดินเข้าประตู ฟู่จิ่นเหยียนกำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก
เขาได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น สายตาของทั้งคู่ประสานกัน
สายตาคู่นั้นแผ่วเบาและจางหาย ราวกับสายลมอ่อนพัดผ่านผิวน้ำ ยังไม่ทันเกิดระลอกคลื่นก็เลือนหายไปเสียแล้ว
แต่สวี่เหยายืนนิ่งอยู่กับที่ ชะงักไปชั่วขณะ
เธอเคยพบผู้ชายมามาก
คนที่ตามจีบเธอก็มีไม่น้อย ทั้งคนเก่งและคนที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน
แต่ไม่มีใครเหมือนเขา ที่ทั้งคมกริบโดดเด่นและผลักไสคนอื่นให้อยู่ห่างออกไปนับพันลี้
สูทสีเทาเข้ม เสื้อเชิ้ตสีขาวด้านใน เนกไทเรียบร้อยไร้ที่ติ
ดวงตาซ่อนอยู่ใต้แนวคิ้วเรียวยาวหางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย ยามมองใครราวกับมีหมอกบาง ๆ กั้นกลาง
แว่นที่สวมบนสันจมูกดูราวกับไม่ใช่แว่น แต่เป็นผนึก
ความสงบนิ่งและการข่มกลั้นถูกผนึกเอาไว้ใต้แว่นคู่นั้น
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงคำพูดที่เพื่อนสนิทเคยบอกไว้ “ผู้ชายบางคนทำตัวเคร่งขรึมให้คนอื่นเห็นต่างหาก พอเธอกระชากเปลือกความเคร่งขรึมนั่นออก ข้างใต้เป็นอะไร ไม่มีใครรู้หรอก”
ตอนนี้เธอเชื่อแล้ว
สูทสีดำ แต่งตัวภูมิฐาน
ใบหน้าคมชัดมีมิติ สายหนุ่มผู้รักความสำรวม กระดูกสันหลังเย็นชาไร้เพศสภาพ
ภาพลักษณ์ทนายความ ยึดมั่นในวินัยและมารยาท
แม้แต่ความสัมพันธ์ในฐานะว่าที่พี่เขย เธอก็ยังหลงใหลไปหมด
อยากจะกระชากเสื้อผ้าเขาออกให้เกลี้ยงจริง ๆ
หลังจากนั้นเธอได้ยินน้าสาวเล่าว่า ฟู่จิ่นเหยียนเป็นหุ้นส่วนของสำนักงานกฎหมายชั้นนำ ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน บรรพบุรุษตั้งแต่รุ่นคุณปู่ล้วนเป็นครู เป็นตระกูลผู้ดีมีความรู้
น้าชายกับพ่อแม่ของฟู่จิ่นเหยียนเป็นครูอยู่โรงเรียนมัธยมแห่งเดียวกัน พอเห็นว่าฟู่จิ่นเหยียนกับซุนหลิงอายุไล่เลี่ยกัน จึงช่วยจัดให้ทั้งคู่ดูตัวกันพอดี
ไม่ได้หวังอะไรมาก แค่อยากให้ชีวิตมั่นคงก็พอ
ซ่งหลานเจินเห็นสวี่เหยาพิงกรอบประตูระเบียงอยู่ ก็ยิ้มแล้วกวักมือเรียก “เหยาเหยา หนูตาถึงที่สุดแล้วว่าไหม งานเลี้ยงหมั้นควรเลือกโรงแรมไหนดี?”
ความคิดของสวี่เหยาถูกขัดจังหวะ เธอยิ้มแล้วเดินเข้าไปหา
ตอนเดินผ่านโซฟา น่องของเธอเฉียดเข่าฟู่จิ่นเหยียนโดยไม่ได้ตั้งใจ
ผ่านเนื้อผ้ากางเกงสูท เธอสัมผัสได้ว่ากล้ามเนื้อขาของเขาเกร็งขึ้นทันที พลอยทำให้ทั้งร่างนั่งตัวตรงกว่าเดิม ราวกับถูกไฟฟ้าช็อต
ส่วนสวี่เหยาทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น สีหน้าเป็นปกติ เดินไปนั่งข้างซ่งหลานเจิน “น้าคะ ไม่ต้องเลือกแล้วค่ะ หนูรู้จักโรงแรมแห่งหนึ่ง บรรยากาศดี อาหารก็อร่อย แถมชื่อเสียงก็ดีด้วย เดี๋ยวหนูส่งช่องทางติดต่อให้ค่ะ”
ซ่งหลานเจินได้ยินแล้วก็ตบมือเธออย่างดีใจ “เหยาเหยาเก่งที่สุดเลย”
จากนั้นหันไปพูดกับซุนหลิง “ดูน้องสาวแกสิ ใส่ใจเรื่องแต่งงานของแกขนาดนี้ แกกลับเอาแต่นั่งเหม่อ”
ซุนหลิงกอดหมอนอิง ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ
ซุนเฉิงก็เอ่ยชมด้วยว่า “เหยาเหยาฉลาดมาตั้งแต่เด็กแล้ว”
สวี่เหยาเพียงยิ้ม ไม่ได้ตอบอะไร
ในสายตาคนนอก สวี่เหยาเป็น ‘ลูกบ้านคนอื่น’ ที่เชิดหน้าชูตาที่สุด เรียนจบมหาวิทยาลัยชั้นนำ อาชีพมีเกียรติ เป็นนักจิตวิทยาให้คำปรึกษาในคลินิกจิตวิทยาแห่งหนึ่ง รายได้ดี นิสัยว่าง่ายรู้ความ ไม่เคยสร้างปัญหาให้ครอบครัว
มีเพียงสวี่เหยาเท่านั้นที่รู้ว่า เธอเลือกอาชีพนี้เพียงเพราะพ่อแม่ไม่ชอบ
เธอหันไปมองฟู่จิ่นเหยียนกับซุนหลิง “จริงสิ เมื่อกี้หนูโทรถามเพื่อนที่เป็นช่างภาพแล้ว เขาบอกว่าช่วงบ่ายว่างพอดี พวกพี่สองคนอยากไปดูกันไหมคะ?”
ซุนหลิงเห็นได้ชัดว่าอยากปฏิเสธ อ้าปากกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง ซ่งหลานเจินก็รับปากแทนเธอไปแล้ว “ไปสิ ไปเลย พอดีไม่มีธุระ รีบจัดการให้เรียบร้อยจะได้สบายใจ”
ซุนหลิงถูกขัดจนพูดไม่ออก ได้แต่วางหมอนอิงลงแล้วลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจ
สวี่เหยาก็ตั้งใจจะกลับพอดี ทั้งสามจึงออกจากบ้านพร้อมกัน
สวี่เหยาเดินไปข้างรถเก๋งสีขาวของตัวเอง ปลดล็อกแล้วเปิดประตู ก่อนหันไปบอกซุนหลิง “พี่คะ หนูส่งที่อยู่ไปให้ในโทรศัพท์แล้วนะ”
ซุนหลิงชะงัก “เธอไม่ไปด้วยเหรอ?”
สวี่เหยาก็ชะงักเหมือนกัน “พวกพี่จะไปเลือกช่างภาพถ่ายรูปแต่งงาน หนูไปทำไมคะ?”
ซุนหลิงเหลือบมองฟู่จิ่นเหยียนที่เปิดประตูรถแล้วนั่งลงตรงที่นั่งคนขับ ก่อนลดเสียงพูดใกล้ ๆ เธอ “ถ้าต้องอยู่กับเขาตามลำพังสองคน ฉันรู้สึกอึดอัดน่ะ”
สวี่เหยาหัวเราะออกมา “ใกล้จะแต่งงานกันอยู่แล้ว ยังจะอึดอัดอะไรอีกคะ?”
ซุนหลิงเบ้ปาก ลดเสียงลงอีก “ฉันไม่ได้อยากแต่งสักหน่อย พ่อแม่เป็นคนเร่งต่างหาก ตอนนี้ในหัวฉันยังยุ่งเหยิงไปหมด”
สวี่เหยามองเธอ รอยยิ้มในดวงตาค่อย ๆ จางลง แววตาที่มองซุนหลิงก็ซับซ้อนขึ้น
เธอถาม “ถ้าไม่ได้ชอบ แล้วรับปากไปทำไมคะ?”
ซุนหลิงชะงักไป ก่อนจะยิ้มออกมา “ฉันชอบหรือไม่ชอบสำคัญด้วยเหรอ? สำคัญตรงที่พ่อแม่ฉันชอบ พวกเขาคิดว่าฟู่จิ่นเหยียนมีคุณสมบัติดี เป็นคนสุขุม เป็นคู่ครองที่ดี งั้นเขาก็ต้องเป็นคู่ครองที่ดีสิ”
สวี่เหยาไม่อ้อมค้อม “พี่ยังลืมเขาคนนั้นไม่ได้ใช่ไหม?”
พอพูดถึงคนคนนั้น ซุนหลิงก็ขมวดคิ้ว “ลืมไม่ได้แล้วจะทำยังไง ยังไงก็ไม่มีทางลงเอยกันอยู่ดี”
เธอหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “อีกอย่าง ความรักน่ะ อยู่ด้วยกันไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็เกิดขึ้นเองไม่ใช่เหรอ?”
สวี่เหยาไม่ได้ตอบ
เธอไม่ได้สงสัยว่าคำพูดนี้จะเป็นไปได้หรือไม่ แต่เธอสงสัยว่า คนอย่างฟู่จิ่นเหยียนจะตกหลุมรักใครขึ้นมาเพียงเพราะอยู่ด้วยกันไปเรื่อย ๆ จริงหรือ?
เมื่อคืน ร่างกายที่เกร็งตึงของเขาไม่ได้สงบนิ่งอย่างที่เห็นภายนอกเลย
มีบางอย่างซ่อนอยู่ข้างใต้ เธอไม่แน่ใจว่านั่นคือความรักหรือเปล่า แต่มั่นใจว่านั่นไม่ใช่ความรักที่เกิดจากการค่อย ๆ อยู่ด้วยกัน
เธอเลื่อนสายตาไปเห็นฟู่จิ่นเหยียนขับรถมาจอดข้างพวกเธอแล้ว กระจกหน้าต่างลดลงมาครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นใบหน้าด้านข้างของเขา
เขามองตรงไปข้างหน้า ไม่ได้เร่งพวกเธอ สะท้อนให้เห็นมารยาทของผู้ชายคนหนึ่งได้อย่างสมบูรณ์แบบ
สวี่เหยาละสายตากลับมา ล็อกรถตัวเองแล้วบอกซุนหลิง “ไปกันเถอะค่ะ”
ซุนหลิงถอนหายใจโล่งอก “เหยาเหยาดีที่สุดเลย!”
เธอเปิดประตูเบาะหลังแล้วเข้าไปนั่ง สวี่เหยาตามเข้าไปนั่งอีกฝั่ง
พอประตูรถปิด สวี่เหยาก็ได้กลิ่นจาง ๆ กลิ่นหนึ่ง
ไม่เหมือนน้ำหอมของผู้หญิง กลับคล้ายกลิ่นไม้ที่ใช้จุดเวลาชงชา
ฟู่จิ่นเหยียนมองเบาะหลังผ่านกระจกมองหลัง สายตาของเขาประสานเข้ากับสายตาที่สวี่เหยากำลังพินิจมองพอดี
เธอไม่ได้หลบตา สบตากับเขาผ่านกระจกมองหลัง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาแทบมองไม่เห็น
ซุนหลิงอธิบายให้เขาฟังว่า “ฉันชวนเหยาเหยาไปช่วยดูด้วย ฉันตัดสินใจเองคนเดียวไม่ถูก คุณคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม?”
ฟู่จิ่นเหยียนละสายตา สตาร์ตรถแล้วมองตรงไปข้างหน้า “ไม่ว่าอะไรครับ”
รถขับออกจากหมู่บ้านจัดสรร ซุนหลิงเอนพิงเบาะหลัง มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย
ส่วนสวี่เหยานั่งอยู่ข้างเธอ เอียงหน้ามองเงาต้นไม้ที่ผ่านไปข้างทาง
ผ่านไปพักใหญ่ ซุนหลิงคงรู้สึกว่าเงียบเกินไป จึงหาเรื่องคุยขึ้นมาว่า “เหยาเหยา นักจิตวิทยาให้คำปรึกษาอ่านใจคนอื่นออกกันหมดเลยหรือเปล่า?”
สวี่เหยาหันกลับมายิ้ม “พวกเราช่วยให้คนไข้กลับมาค้นพบตัวเอง ไม่ใช่ผู้หยั่งรู้ใจคนค่ะ”
ซุนหลิงถาม “งั้นลองทายสิว่าตอนนี้ฉันกำลังคิดอะไรอยู่?”
สวี่เหยามองเธอแวบหนึ่ง แล้วมองไปยังเบาะหน้า สายตาหยุดอยู่ที่กระจกมองหลังชั่วขณะ ก่อนจะเลื่อนกลับมา
“พี่กำลังคิดว่า พอไปถึงสตูดิโอแล้วจะคุยกับช่างภาพยังไงให้ได้สไตล์ที่ต้องการ หรือไม่ก็อยากให้ใครสักคนเลือกให้เสร็จไปเลย”
“เธอนี่เหมือนพยาธิในท้องฉันจริง ๆ เลยนะ”
สวี่เหยาเพียงยิ้ม ไม่ได้แก้ตัว
สิ่งที่เธอไม่ได้พูดออกไปคือ เมื่อครู่เธอเห็นจากกระจกมองหลังว่า ตอนที่เธอพูด สายตาของฟู่จิ่นเหยียนเบนมาทางเธอเล็กน้อย พอเธอเงยหน้าขึ้น เขาก็รีบละสายตากลับไปอย่างรวดเร็ว
เธอเลื่อนสายตากลับไปมองนอกหน้าต่าง ความสนใจที่มีต่อผู้ชายคนนี้ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย กลับยิ่งเพิ่มขึ้นเสียด้วยซ้ำ