ไม่ใช่ว่าอยากทำให้ฉันแปดเปื้อนเหรอ? งั้นก็ทำต่อสิ
——ฟู่จิ่นเหยียน
-
โถงทางเดินของโรงแรมตอนสี่ทุ่ม สวี่เหยาสองเท้าเปล่า หิ้วรองเท้าส้นสูงหัวเข็มไว้ในมือ ก่อนใช้คีย์การ์ดเปิดห้อง 1606
ภายในห้องมืดสลัว มีเพียงโคมไฟข้างเตียงที่เปิดอยู่
แสงสีอุ่นส่องลงบนเตียงขนาดใหญ่ ร่างบนเตียงนอนตะแคง เสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่จนแทบดูไม่ได้
สวี่เหยาวางรองเท้าส้นสูงทิ้งไว้ตรงประตูอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเดินเท้าเปล่าบนพรมทีละก้าว ราวกับนักล่าที่ตามกลิ่นเข้าใกล้เหยื่อ
เมื่อเดินไปถึงข้างเตียง เธอก็ก้มมองเขาจากที่สูง
ชายบนเตียงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ปลดกระดุมคอ เผยให้เห็นเงาจาง ๆ ตรงแอ่งลำคอ
ท่านอนตะแคงทำให้เนื้อผ้าลู่ลงตามแนวไหล่ กระดูกไหปลาร้าข้างหนึ่งดันผ้าขึ้น ส่วนอีกข้างจมอยู่ในเงามืด ผิวขาวเย็นใต้ลงไปเผยให้เห็นเพียงเล็กน้อย ชวนให้หลงใหลอย่างยิ่ง
ใบหน้าคมคาย แม้ยามหลับตาก็ยังแผ่แรงกดดันราวกับกำลังจับจ้องคนอื่น ทั้งเย็นชาและข่มอารมณ์เก่ง
ริมฝีปากบางเปื้อนสีแดงระเรื่อจากฤทธิ์สุรา ยิ่งชวนให้ใจสั่น
สายตาของสวี่เหยาไล่จากลูกกระเดือกของเขาลงไปยังแอ่งกระดูกไหปลาร้า แล้วเลื่อนต่ำตามจังหวะลมหายใจที่ทำให้แผ่นอกขยับขึ้นลง
ชายหนุ่มดื่มหนัก ลมหายใจจึงลึกกว่าปกติ ทุกครั้งที่หน้าอกขยับ เสื้อเชิ้ตก็ตึงขึ้นแล้วคลายลงตามไปด้วย เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อรำไรอยู่ภายใน
ชายเสื้อเชิ้ตหลุดออกจากกางเกง เผยผิวช่วงเอวออกมาเล็กน้อย
รอยขมวดคิ้วทำให้เขาดูไม่ห่างเหินจนเกินไป กลับยิ่งชวนให้คนอยากแกล้ง...
เธอยกขาข้างหนึ่งขึ้น วางเข่าพาดขอบเตียง แล้วโน้มตัวลง ใช้ปลายนิ้วปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตรงอกเขา
เพิ่งปลดได้เม็ดที่สอง ข้อมือก็ถูกคว้าไว้
ชายหนุ่มลืมตาขึ้น ในดวงตายังมีฤทธิ์เมาหลงเหลือ เส้นเลือดฝอยแดงก่ำพาดผ่านประกายเย็นเยียบ “มองให้ชัดก่อนสิว่าฉันเป็นใคร”
แรงที่กำข้อมือเธอไว้ไม่ได้มากนัก ปลายนิ้วที่อุ่นระอุแตะอยู่บนชีพจรของเธอ
สวี่เหยาไม่ดิ้นรน กลับคุกเข่าคร่อมบนตัวเขาตามแรงนั้น เอียงศีรษะยิ้ม ก่อนสอดนิ้วผ่านคอเสื้อที่เปิดกว้าง สัมผัสผิวที่สั่นระริกเล็กน้อยของเขา
เธอโน้มตัวลง เส้นผมเลื่อนจากบ่า ปัดผ่านแขนของเขา
น้ำเสียงเจือความตั้งใจฝ่าฝืนทั้งที่รู้ดี “รู้สิ”
“คุณคือ...”
เธอมองเข้าไปในดวงตา ริมฝีปากแทบจะแตะขมับของเขา “พี่เขยในอนาคตของฉันไง”
ลูกกระเดือกของฟู่จิ่นเหยียนขยับ จากความคิดที่เชื่องช้าเพราะฤทธิ์สุรา เขารู้สึกเลือนรางว่าคำพูดนี้ฟังดูไม่ถูกต้องตรงไหนสักแห่ง
คำเรียกนั้น เมื่อออกจากปากสวี่เหยา กลับเจือเสียงหัวเราะบางเบาที่แทบจับไม่ได้
สวี่เหยาดึงมือออกจากการจับกุมของเขา แล้วเริ่มปลดกระดุมเม็ดที่สาม
ปลดลงทีละเม็ด
ราวกับกำลังฉีกม่านข้อห้ามออกทีละชั้น
การเคลื่อนไหวเชื่องช้าจนฟู่จิ่นเหยียนสัมผัสได้ชัดเจนว่า ปลายนิ้วของเธอปัดผ่านผิวตรงอกเขาเป็นครั้งคราว
ลมหายใจของเธอแผ่วเบา ปัดผ่านข้างลำคอของเขาราวกับขนนก
จั๊กจี้ลึกเข้าไปถึงหัวใจ
เขาควรผลักเธอออกไป
สวี่เหยาเป็นลูกพี่ลูกน้องของซุนหลิง
ส่วนซุนหลิงก็เป็นคู่แต่งงานที่เหมาะสม
อ่อนโยน มีชาติตระกูลเสมอกัน หลังจากพบกันไม่กี่ครั้ง ทั้งสองก็ตกลงคบหากัน
แต่ความสัมพันธ์ก็มีเพียงคำว่าเหมาะสมเท่านั้น
ทั้งคู่ไม่มีพื้นฐานความรู้สึกต่อกัน ต่างปฏิบัติต่อกันอย่างให้เกียรติ
กระทั่งจับมือกันก็ยังไม่เคย
แต่เวลานี้ งานเลี้ยงวันเกิดของซุนหลิงยังไม่เลิกรา เจ้าของวันเกิดยังร้องเพลงอยู่ในห้องคาราโอเกะชั้นล่าง ส่วนเขาถูกกรอกเหล้าใส่ปากแล้วพามาพักในห้องนี้
สวี่เหยาขึ้นมาพร้อมใครกัน?
แล้วได้คีย์การ์ดมาได้อย่างไร?
เธอไม่ปล่อยให้เขามีเวลาคิด มือหยุดอยู่ตรงเอว ปลายนิ้วกดลงบนหัวเข็มขัดโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
ฟู่จิ่นเหยียนกดมือเธอไว้ แรงมากกว่าครั้งก่อน “สวี่เหยา!”
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเธอ
เสียงของเขายังคงแหบพร่า แต่ชัดเจนกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย
“รู้ไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่?” เขาเน้นเสียงหนักขึ้น เจือคำเตือนอยู่ครึ่งหนึ่ง
สวี่เหยาไม่ต้องคิดก็โน้มหน้าลง
ริมฝีปากแนบใบหูของเขา เสียงที่เอ่ยแผ่วเบา “รู้สิ...ฉันกำลังทำเรื่องที่คิดมานานแล้ว”
ฤทธิ์สุราทำให้ปฏิกิริยาของเขาเชื่องช้าและไม่แม่นยำ
สวี่เหยาอาศัยจังหวะที่เขาลังเล โน้มหน้าลงจูบลูกกระเดือกของเขา
เสียงครางต่ำดังขึ้นในห้องเงียบสงัด มือที่กดข้อมือเธอไว้เลื่อนไปคว้าเอวแทน แรงบีบรัดเผยความรุนแรงที่ควบคุมไม่อยู่เล็กน้อย
สวี่เหยาค้ำตัวอยู่เหนือเขา มองเปลือกตาที่ปรือครึ่งหนึ่งกับขนตาที่สั่นไหว ใบหน้าเย็นชาราวน้ำแข็งของเขาในยามปกติ บัดนี้ถูกเธอปั่นป่วนจนราวกับผิวน้ำในฤดูใบไม้ผลิ ริมฝีปากแดงจัดเพราะฤทธิ์สุรา ลมหายใจสับสนและหนักหน่วง
เขาราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกกรอกเหล้าจนมึนเมา ดิ้นก็ไม่หลุด หนีก็ไม่ได้ ทำได้เพียงปล่อยให้เธอค่อย ๆ รุกคืบเข้ายึดครอง
เธอกระชากกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เหลือของเขา เสียงผ้าฉีกขาดดังขึ้น
ผิวกายเผยออกมาสัมผัสความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ มัดกล้ามเนื้อคมชัดและแน่นกระชับ
กล้ามท้องที่เกร็งแน่นยิ่งดูทรงพลังขึ้นเมื่อขยับตามลมหายใจ
ฟู่จิ่นเหยียนยกมือกดไหล่เธอไว้ “สวี่เหยา...เธอรู้ไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่?”
“รู้สิ”
เธอยืดตัวขึ้น มองเขาจากที่สูง
แสงจากโคมไฟข้างเตียงส่องมาจากด้านหลัง อาบร่างเธอไว้ในแสงสีอุ่นนุ่มละมุน เส้นผมดำยาวตรงทิ้งตัวลงมา ปลายผมปัดผ่านสาบเสื้อเชิ้ตของเขา
เธอมองเขาพร้อมรอยยิ้มหวาน ดวงตาเป็นประกายราวกับจิ้งจอกน้อยที่ยืนอยู่ข้างเล้าไก่ ค่อย ๆ เลียอุ้งเท้า เตรียมจะกินให้อิ่มหนำ
มือทั้งสองค่อย ๆ เลื่อนไปตามผ้าปูเตียงเข้าหาเขา
ปลายนิ้วเรียวขาวราวต้นหอมแตะลงบนลูกกระเดือก ก่อนฝ่ามือทั้งแผ่นจะแนบเข้ากับข้างลำคอของเขา
นิ้วโป้งลูบไล้แนวกรามที่คมชัดของเขา
เธอโน้มตัวลง น้ำเสียงยามเอ่ยช่างอ่อนหวานนุ่มนวล
ไออุ่นที่อบอวลด้วยกลิ่นเหล้ารินรดลงบนริมฝีปากของเขา “แต่คุณดื่มจนเมาแล้ว ไม่รู้อะไรทั้งนั้น ใช่ไหมคะ ทนายฟู่?”
น้ำเสียงหวานนุ่มกลิ้งออกจากปลายลิ้นของเธอ หางเสียงทอดยาวราวกับตะขอที่เกี่ยวใบหูของเขาไว้
รูม่านตาของฟู่จิ่นเหยียนหดลงวูบหนึ่ง ลูกกระเดือกกลิ้งอยู่ใต้ฝ่ามือเธอ
“สวี่เหยา”
เสียงต่ำแหบพร่า เจือคำเตือนและการข่มกลั้นเป็นครั้งสุดท้าย “ตอนนี้ออกไปซะ ฉันจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
เธอยิ้ม
รอยยิ้มนั้นไร้ความลังเล หางตาโค้งขึ้นดุจจันทร์เสี้ยว
ปลายนิ้วเลื่อนจากลูกกระเดือกลงไปตามร่องกระดูกไหปลาร้า
ลากผ่านแผ่นอกที่เปิดเปลือยครึ่งหนึ่ง ผ่านแนวกล้ามท้อง แล้วกลับไปแตะหัวเข็มขัดโลหะ ปลายนิ้วกดลงบนความเย็นเยียบ ก่อนเคาะเบา ๆ หนึ่งครั้ง
“คุณเชื่อคำพูดนี้จริงเหรอ?”
พูดจบ เธอก็ขยับเข้าไปใกล้ใบหูเขา ลมหายใจร้อนผ่าว “ถ้าฉันไม่พูด คุณไม่พูด ก็ไม่มีใครรู้หรอก”
มือของฟู่จิ่นเหยียนคว้าเอวเธอไว้ฉับพลัน
แรงบีบหนักหน่วงราวกับจะหักเอวเธอให้ขาดเป็นสองท่อน
สวี่เหยาถูกกระชากจนเซถลาไปข้างหน้า ปลายจมูกกระแทกกระดูกไหปลาร้าของเขา เธอครางเบา ๆ แต่กลับหัวเราะออกมาในทันที รอยยิ้มเปี่ยมความพึงพอใจของคนที่สมใจ
เธอไม่หลบ กลับอาศัยแรงของเขาแหงนหน้าขึ้น วางคางลงบนอกแล้วกะพริบตามองเขา
ฟู่จิ่นเหยียนก้มมองเธอ ความมึนงงหลังดื่มเหล้าในดวงตาจางหายไปกว่าครึ่ง เหลือเพียงคลื่นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านและการอดกลั้น
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงหลายครั้ง ก่อนเขาจะเค้นเสียงลอดไรฟันออกมา “ไสหัวออกไป!”
แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่นิ้วมือของเขายังคงจมอยู่ในเนื้อนุ่มตรงเอวเธอ และยิ่งบีบรัดแน่นขึ้น
สวี่เหยาไม่ขยับ
บางอย่างของเขาซื่อตรงกว่าคำพูดเสียอีก
เธอแหงนหน้ามองเขาอยู่อย่างนั้น มองคิ้วที่ขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ริมฝีปากที่เม้มเป็นเส้นตรง และดวงตาคู่นั้นที่เหมือนอยากเผาผลาญทุกสิ่งให้มอดไหม้ แต่กลับต้องกดข่มเอาไว้สุดกำลัง
รอยยิ้มในดวงตาของเธอยิ่งลึกซึ้ง
เธอไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะผลักเธอออกไปไม่ได้
เขามีโอกาสนับครั้งไม่ถ้วนที่จะผลักเธอออกไป แต่ในวินาทีที่ควรผลักเธอออกไปมากที่สุด มือของเขากลับยิ่งบีบรัดแน่น
เธอไม่ได้เปิดโปงเขา เพียงยื่นมือไปจับมือที่วางอยู่บนขอบเตียงของเขา สอดนิ้วประสานกันทีละนิ้ว จากนั้นก้มหน้าลงจูบชีพจรด้านในข้อมือของเขาอย่างแช่มช้า
เพียงชั่วอึดใจเดียว ลมหายใจของฟู่จิ่นเหยียนก็ปั่นป่วนไปหมด
เขาชักมือกลับอย่างแรง พลิกตัวลงจากเตียง ยืนหันหลังให้เธอ เสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่แนบอยู่บนแผ่นหลัง หัวเข็มขัดตรงเอวยังไม่ได้คาด มีตัวล็อกโลหะห้อยลงมาส่วนหนึ่ง
“ไสหัวออกไป!”