เกิดใหม่หลังเป็นม่าย ฝึกสามีผู้เย็นชาให้เชื่อง

ตอนที่ 3 นางอยากใช้ชีวิตร่วมกับเขาให้ดี ทว่าเขากลับคิดแยกทางกับนาง

9 นาที· 2.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ครั้งที่สาม สีหน้าของเฮ่อหลี่เฉิงยังคงเย็นชา ทว่าร่างกายกลับซื่อตรงยิ่งนัก ถูกสิ่งเย้ายวนอันใหญ่หลวงนี้ครอบงำ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงครั้งแล้วครั้งเล่า

ต้องรู้ว่าบัดนี้พวกเขาร่วมเรียงเคียงหมอนกันทุกครึ่งเดือน ครั้งละไม่เกินครึ่งชั่วยาม และมีได้เพียงครั้งเดียว

นี่เป็นข้อกำหนดของหยุนเหยา

ไม่ว่าเขาจะปรับเปลี่ยนตนเองอย่างไร พยายามทำตามความชอบและความเคยชินของนางเพียงใด นางก็ไม่เคยให้รางวัลเขาเพิ่มขึ้น

เขาอยู่ในวัยเลือดลมพลุ่งพล่าน อีกทั้งยังเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้ครอบครองกองกำลังและปกครองดินแดนแห่งหนึ่ง ด้วยพละกำลังอันแข็งแกร่งเช่นนั้น ข้อกำหนดของนางแทบไม่ต่างจากการเอาชีวิตเขาไปครึ่งหนึ่ง

หากเป็นเมื่อชาติก่อน นางเอ่ยว่าจะทำสามครั้ง ต่อให้นางแทงเขาอีกหลายหน เขาก็ยินดี

เฮ่อหลี่เฉิงหลับตาลงแน่น สูดลมหายใจเบา ๆ ใบหน้าหม่นคล้ำพลางคว้าเอวหยุนเหยาไว้ ก่อนพลิกกายกดนางลงบนเตียง

เขาคิดว่า เมื่อชาติก่อนในเวลานี้ก็เป็นเช่นนี้

เขาจะเผยพิรุธไม่ได้ ต้องไม่ให้นางรู้ว่าเขากลับชาติมาเกิดใหม่

กระทั่งฟ้าสาง

ไม่นานอำนาจควบคุมของหยุนเหยาก็ถูกเฮ่อหลี่เฉิงช่วงชิงไป ทุกอย่างกลับกลายเป็นไปตามวิธีของเขา

เขาราวกับหมาป่าที่หิวโหยมาเนิ่นนาน ดุร้ายและน่าหวาดหวั่น แทบอยากกลืนนางลงท้อง

ปอยผมข้างขมับของนางชื้นเหงื่อ ยังไม่ทันได้สั่งให้เฮ่อหลี่เฉิงอุ้มนางไปอาบน้ำ นางก็แทบหมดสติไปแล้ว

เฮ่อหลี่เฉิงมีเหงื่อร้อนผ่าวชุ่มกาย แผงอกกระเพื่อมขึ้นลง หยาดเหงื่อจากปลายคางหยดลงมา ผ่านไปเนิ่นนานจึงค่อยสงบลง

เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย มองสตรีที่หนุนแขนตนเองและนอนคว่ำอยู่บนอก หลับสนิทจนไม่รู้เรื่อง

เมื่อสติของเขาค่อย ๆ แจ่มชัด และเริ่มปรับตัวกับการกลับชาติมาเกิดใหม่ สิ่งแรกที่นึกถึงก็คือเรื่องราวระหว่างเขากับหยุนเหยาในชาติก่อน

นางเป็นไทเฮาอยู่สิบปี มีขุนนางคนสนิทมากมาย สวมเขาให้เขานับครั้งไม่ถ้วน

กระทั่งถึงวันครบรอบการตายสิบปีของเขา นางก็ยังพัวพันไม่ขาดกับอดีตคู่หมั้น

นางคิดว่าเขามีความแค้น จึงเผาอนุภรรยางามสิบคนส่งไปให้ เพื่อให้เขาเลิกตามรังควานนาง แล้วไปเกิดในครรภ์ที่ดีเสีย

เขามีความแค้นหรือ?

เขาไม่คิดเช่นนั้น

เพียงแต่วิญญาณของเขาถูกพลังบางอย่างกักขังไว้ในวัง ทำให้ต้องล่องลอยอยู่ข้างกายนางและบุตรชายของพวกเขาตลอดวัน

บัดนี้เขาได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง และไม่ได้เคียดแค้นหยุนเหยา

พวกเขาไม่ได้มีความแค้นใหญ่หลวงต่อกัน เพียงแต่ไม่ลงรอยกันในหลายด้าน สุดท้ายจึงกลายเป็นคู่สามีภรรยาที่มีแต่ความขุ่นเคือง

ในเมื่อเขามีโอกาสเริ่มต้นใหม่ เขาก็จะแยกทางกับนาง

เขาเพิ่งกลับชาติมาเกิดใหม่ในคืนนี้ หากเกิดใหม่เมื่อสองปีก่อน เขาย่อมปฏิเสธการสนับสนุนจากหยุนฉงฮ่วน และไม่แต่งหยุนเหยาเป็นภรรยา

คืนนี้นางมีท่าทีผิดปกติอยู่บ้าง ทว่าเมื่อชาติก่อนก็เป็นเช่นเดียวกัน เพียงเพราะนางนัดหมายกับชุยจิ่งเหิงว่าจะหนีตามกันไป จึงเอาอกเอาใจเขาเพื่อให้เขาคลายความระแวดระวัง

เขาจะแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไร แล้วทำให้นางกับคู่หมั้นผู้เป็นรักวัยเยาว์และมีใจตรงกันสมปรารถนา

แม้ตระกูลหยุนจะเสียนางไป ก็ยังส่งบุตรสาวคนอื่นมาให้ได้ ไม่กระทบต่อพันธมิตรระหว่างเขากับตระกูลหยุน

แน่นอน เขาไม่ได้ปรารถนาบุตรสาวตระกูลหยุนอยู่แล้ว เขาสามารถสลัดตระกูลหยุนที่วางแผนมากเกินไปทิ้ง แล้วดึงขุมกำลังอื่นมาเป็นพวก

ชาตินี้เขายังคงจะเป็นฮ่องเต้ เพราะได้กลับมาเกิดใหม่และต้องเดินเส้นทางเดิมอีกครั้ง เขาจะย่นเวลาหกปีในชาติก่อนให้เหลือสามปี

เฮ่อหลี่เฉิงมองใบหน้างดงามล่มเมืองของหยุนเหยาอยู่นาน วางแผนไว้มากมาย สีเลือดเข้มที่กดข่มอยู่ในดวงตาค่อย ๆ จางลง

เขาปล่อยหยุนเหยาแล้วลุกขึ้นนั่ง กล้ามท้องแปดลอนสะท้อนแสงอรุณเป็นประกาย เอวสอบคอดแข็งแรง รอยเล็บหลายรอยบนแผงอกและแผ่นหลังยิ่งเพิ่มบรรยากาศเร่าร้อน

เขาก้มมองร่างกายตนเองครู่หนึ่ง เม้มปากแน่นก่อนสวมเสื้อผ้า ไม่คุ้นชินกับการให้บ่าวไพร่และสาวใช้ปรนนิบัติ จึงจัดการทุกอย่างด้วยตนเอง เมื่อแต่งกายเรียบร้อย เขาก็กลับเป็นแม่ทัพผู้กรำศึกดังเดิม แล้วก้าวยาว ๆ ออกไป

นับจากวันนี้ เขาจะไม่กลับจากค่ายทหารอีก และจะไม่เปลี่ยนแปลงสิ่งใดในตัวเองตามข้อกำหนดและความชอบของหยุนเหยาอีกต่อไป

*

หยุนเหยาตื่นขึ้นมาในยามพลบค่ำ เมื่อถามเจียนเจียแล้ว ก็เป็นไปตามคาด เฮ่อหลี่เฉิงออกไปตั้งแต่ฟ้ายังสาง

เขาไม่ได้พักผ่อน แต่สำหรับเขาแล้ว นั่นไม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่

ถึงอย่างไรเขาก็มีเรี่ยวแรงเหลือล้น ถึงขั้นเดินทัพออกรบติดต่อกันห้าวันห้าคืนโดยไม่หลับตา

มิฉะนั้นเขาจะเอาชนะยอดคนจากทั่วสารทิศได้อย่างไร ใช้เวลาเพียงหกปีก็ครองแผ่นดินจงหยวน และกลายเป็นปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ต้า ฉี่

ส่วนนางกลับเอวอ่อนขาเปลี้ย ทั่วร่างมีร่องรอยที่เฮ่อหลี่เฉิงทิ้งไว้

แม้มือของเขาจะบาดเจ็บ ก็ไม่ส่งผลต่อการกระทำของเขา มือหยาบกร้านเต็มไปด้วยด้าน

แต่นางกลับมีผิวบอบบางและขาวผ่อง เพียงเขาออกแรงหนักขึ้นเล็กน้อย ก็ทิ้งรอยนิ้วมือและรอยแดงไว้

แม้เฮ่อหลี่เฉิงจะไม่ได้ทารุณนาง แต่ทุกครั้งที่เห็นร่องรอยบนร่างของนาง เจียนเจียก็ทั้งโกรธทั้งหวาดกลัวเฮ่อหลี่เฉิง

หยุนเหยาแทบเดินลงจากเตียงไม่ไหว

คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์อย่างนาง บัดนี้เป็นถึงฮูหยินแม่ทัพ กลับต้องเสียทั้งภาพลักษณ์และบารมี จึงให้อยู่ปรนนิบัติเพียงเจียนเจีย ไม่ออกจากห้องนอน และจัดการกิจธุระต่าง ๆ ในจวน

หลังอาหารเย็น นางไปทำงานต่อในห้องหนังสือ เจียนเจียรีบร้อนเข้ามา แล้วยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้นาง

นางเปิดอ่าน และก็เป็นดังคาด เป็นจดหมายตอบกลับจากชุยจิ่งเหิง

แววตาของหยุนเหยาเย็นเยียบลงเล็กน้อย

นางกับชุยจิ่งเหิงนัดกันว่าจะหนีตามกันไปในอีกสามวัน สิ่งสำคัญที่สุดในยามนี้คือยกเลิกแผนหลบหนี จะปล่อยให้บิดาจับนางได้อีกไม่ได้ และยิ่งไม่อาจให้เขานำเรื่องนี้ไปเปิดโปงต่อหน้าเฮ่อหลี่เฉิง

มิฉะนั้น เกรงว่าพวกเขาคงแตกหักกันเพราะเรื่องนี้เหมือนชาติก่อน

หยุนเหยาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วสั่งว่า “พรุ่งนี้เช้าส่งคนไปค่ายทหาร แจ้งให้ท่านแม่ทัพกลับมาสักเที่ยว”

เจียนเจียเผยสีหน้ากังวล “แต่คุณหนูมิใช่ต้องการให้ท่านแม่ทัพออกไปหรอกหรือ? หากเขาพบว่าคุณหนูกับคุณชายชุย...”

หยุนเหยาพลิกสมุดบัญชี น้ำเสียงเรียบเฉย “แทนที่จะปล่อยให้ตระกูลชุยกับท่านพ่อเอาเรื่องนี้ไปบอกท่านแม่ทัพ สู้ข้าพาท่านแม่ทัพไปหนีตามคุณชายชุยด้วยกันเสียเลย”

คำล้อเล่นนี้ไม่ได้ทำให้เจียนเจียขบขัน นางทั้งร้อนใจทั้งหวาดกลัว “คุณหนูจะสารภาพกับท่านแม่ทัพเรื่องสัมพันธ์ลับระหว่างตนกับคุณชายชุยหรือเจ้าคะ? คุณหนูกำลังพนันว่าเขาจะให้อภัยและไม่ถือโทษเรื่องเก่าอย่างนั้นหรือ?”

“ไม่มีบุรุษคนใดยอมรับได้ว่าภรรยาของตนมีสัมพันธ์กับชายอื่น หากท่านแม่ทัพรู้เข้า จุดจบของคุณหนูต้องเลวร้ายแน่เจ้าค่ะ”

หยุนเหยาไม่ใส่ใจ “ไปส่งข่าวเถิด ถึงตอนนั้นเจ้าก็จะรู้เอง”

แน่นอนว่านางไม่ได้พนันว่าเฮ่อหลี่เฉิงจะไร้ความขุ่นข้องหมองใจ ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างพวกเขาทั้งสองก็ไม่เคยมีความรัก

แรกเริ่มเป็นเพียงการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์และเป็นพันธมิตรระหว่างตัวแทนตระกูลสูงศักดิ์กับผู้ครองอำนาจในดินแดนหนึ่ง แต่พวกเขากลับไม่อาจเคารพให้เกียรติกันฉันสามีภรรยา ตรงกันข้าม กลับค่อย ๆ กลายเป็นคู่ที่มีแต่ความขุ่นเคือง

ชาตินี้นางก็ไม่ได้หวังจะรักเฮ่อหลี่เฉิงจนถอนตัวไม่ขึ้น

การแต่งงานที่ไร้ความรัก มิได้หมายความว่าจะใช้ชีวิตร่วมกันต่อไปไม่ได้

พวกเขาสามารถเป็นคู่ร่วมมือ เป็นฮ่องเต้และฮองเฮาผู้สถาปนาราชวงศ์ ซึ่งต่างทำหน้าที่ของตนและเกื้อหนุนกันในภายหน้า

ปลายนิ้วของหยุนเหยาเคาะโต๊ะหนังสือเบา ๆ พลางครุ่นคิด

เฮ่อหลี่เฉิงต้องการเสบียงจำนวนมากในช่วงนี้ ทว่าตระกูลหยุนกลับทำอย่างขอไปที เสบียงที่ส่งมาปะปนด้วยรำข้าวและทราย ส่วนใหญ่เป็นข้าวเก่าค้างปี แม้จำนวนที่แจ้งจะดูตรงกัน แต่แท้จริงแล้วไม่อาจรองรับศึกครั้งนี้ได้เลย

ชาติก่อนเฮ่อหลี่เฉิงแก้ปัญหาเสบียงไม่ได้ แต่ด้วยความกล้าหาญและความรวดเร็วในการเดินทัพ เขาก็ยึดเมืองได้สำเร็จ

บัดนี้เมื่อนางรู้ล่วงหน้าว่าจะเกิดเรื่องใดขึ้น นางก็จะช่วยให้เฮ่อหลี่เฉิงครองแผ่นดินจงหยวนด้วยการสูญเสียน้อยที่สุด และใช้เวลาให้รวดเร็วที่สุด

นางจะอาศัยเรื่องหนีตามชุยจิ่งเหิงในครั้งนี้ ถอนเสี้ยนหนามในใจของเฮ่อหลี่เฉิง ไม่ให้เรื่องระหว่างนางกับชุยจิ่งเหิงกลายเป็นความขัดแย้งใหญ่ที่สุดของพวกเขาอีก ทั้งยังจะดึงตระกูลชุยมาใช้ประโยชน์ด้วย

ทว่านางรอจนถึงค่ำวันถัดมา เฮ่อหลี่เฉิงก็ยังไม่กลับมา

พ่อบ้านนำห่อยามาส่ง พลางสังเกตสีหน้าของนาง “ฮูหยิน ท่านแม่ทัพกล่าวว่าราชการทหารยุ่งนัก กำลังวางแผนยกทัพไปตีเมืองแห่งหนึ่ง เกรงว่าหลายเดือนนี้คงกลับมาไม่ได้”

“นี่คือ...ยาบำรุงที่เขาสั่งให้คนนำมาส่งขอรับ”

หยุนเหยาได้ฟังแล้วก็เกิดระแวดระวังขึ้นในใจทันที บุรุษอย่างเฮ่อหลี่เฉิงที่ไม่รู้จักเอาใจใส่หรืออ่อนโยน นางยังเชื่อเสียยิ่งกว่าว่าเขาส่งยาพิษมาให้

นางสั่งให้พ่อบ้านเปิดห่อยา จากนั้นก็ได้กลิ่นสมุนไพรที่คุ้นเคย

เจียนเจียจำได้เช่นกัน สีหน้าพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย

นี่ชัดเจนว่าเป็นยาคุมกำเนิด!

เพราะทุกครั้งหลังคุณหนูร่วมเรียงเคียงหมอนกับท่านแม่ทัพ นางจะให้นางไปซื้อยามาต้มด้วยตนเอง

ตลอดสองปีที่ผ่านมา นางจึงจำสมุนไพรในตำรับได้ และคุ้นเคยกับกลิ่นของมัน

คราวนี้คุณหนูไม่ได้ดื่มยาคุมกำเนิด ท่านแม่ทัพกลับส่งยามาให้

เกรงว่าท่านแม่ทัพจะรู้เรื่องระหว่างคุณหนูกับคุณชายชุยแล้ว!

หยุนเหยาก็นึกถึงเรื่องนี้เช่นกัน แม้ชาติก่อนเฮ่อหลี่เฉิงจะไม่ได้ส่งยาคุมกำเนิดมาให้ แต่มาโดยตลอดเขาก็รู้ว่านางติดต่อกับชุยจิ่งเหิง และรู้ว่านางยังคงคิดถึงชุยจิ่งเหิงอยู่เสมอ

เพียงแต่เฮ่อหลี่เฉิงไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้ออกมาจากปาก

จนกระทั่งนางหนีตามชุยจิ่งเหิงไปจริง ๆ ถูกบิดาวางยาแล้วส่งไปยังเตียงของเฮ่อหลี่เฉิง เรื่องนี้จึงปะทุขึ้นอย่างแท้จริง

ทว่าเฮ่อหลี่เฉิงก็ไม่ได้ทะเลาะกับนาง ปล่อยให้นางฟาดฟันเขาด้วยมีดเพราะความแค้น จนนางกลัดกลุ้มคิดสั้นอยู่เพียงลำพัง

กระทั่งนางได้รับการตรวจพบว่าตั้งครรภ์

เฮ่อหลี่เฉิงส่งองครักษ์มาคอยเฝ้านาง และให้หมอดูแลครรภ์ของนาง

ชาตินี้เขากลับส่งยาคุมกำเนิดมาให้ หยุนเหยาหัวเราะหยันเสียงหนึ่ง

เขารู้ว่านางดื่มยาคุมกำเนิดอยู่เสมอ

ดังนั้น หากนางไม่ตั้งครรภ์โดยไม่คาดคิด ในยามที่นางมีคนในใจและทั้งสองต่างไม่ชอบหน้ากัน เขาก็คงไม่คิดมีบุตรกับนาง

คราวนี้นางไม่ได้ดื่มยา อีกทั้งเมื่อคืนยังร่วมเรียงเคียงหมอนกันสามครั้ง เขาจึงตั้งใจให้คนส่งยามาให้

“คุณหนู...” เจียนเจียมองหยุนเหยา

คุณหนูต้องดื่มยาแน่

นางไม่เต็มใจให้กำเนิดบุตรแก่ท่านแม่ทัพ อีกทั้งกำลังจะหนีตามคุณชายชุย ย่อมไม่มีทางปล่อยให้ตนเองมีโอกาสตั้งครรภ์บุตรของท่านแม่ทัพ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป