ผลลัพธ์กลับเกินคาด
หยุนเหยาโยนยาไว้บนโต๊ะ สีหน้าเปี่ยมอำนาจจนผู้ใดก็มิอาจล่วงเกิน «ยานี้ข้าไม่ดื่ม ข้าจะคอยดูว่าเฮ่อหลี่เฉิงจะกลับมาบังคับกรอกยาข้าหรือไม่»
พ่อบ้านมีเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก รีบกล่าวว่า «ยาบำรุงก็ขมเช่นกัน ฮูหยินไม่อยากดื่มก็ไม่ต้องดื่ม»
แม้นี่จะเป็นคำสั่งของแม่ทัพ ทว่าทั่วทั้งจวนแม่ทัพ นอกจากแม่ทัพแล้ว ไม่มีผู้ใดกล้าบังคับฮูหยินดื่มยานี้
แม่ทัพเอาแต่บัญชาการรบอยู่เสมอ ทุกสิ่งในจวนล้วนเป็นฮูหยินตัดสินใจ
พวกเขาอาศัยอยู่ใต้บังคับบัญชาของฮูหยิน ไหนเลยจะกล้าขัดขืน
พ่อบ้านกำลังจะนำยาออกไป
หยุนเหยากล่าวเสียงเรียบ «รายงานไปตามจริงเถิด ‘ยาบำรุง’ ชั้นดีเช่นนี้ก็เก็บไว้ บางทีวันหน้าอาจมีประโยชน์อย่างยิ่ง»
พ่อบ้านไม่กล้าคิดลึกซึ้งถึงนัยในคำพูดนั้น ได้แต่ขานรับ ก่อนก้มกายถอยออกไป
«ส่งเทียบเชิญไปยังตระกูลชุย เชิญคุณชายชุยกับนายท่านตระกูลชุยไปพบกันที่หอเมาสุราในวันพรุ่ง» หยุนเหยาวางถ้วยชาลงแล้วเดินไปยังห้องหนังสือ
หลังแต่งงานมา 2 ปี นางไม่เคยเป็นฝ่ายไปหาเฮ่อหลี่เฉิงก่อน
มีเพียงเมื่อถึงเวลาร่วมเตียงที่นางกำหนดไว้ ต่อให้เป็นคืนหิมะตกกลางฤดูหนาว เขาก็ต้องขี่ม้ากลับจากค่ายทหารนานถึงหนึ่งชั่วยาม และรุ่งเช้าวันถัดมาก่อนฟ้าสางก็ยังถูกนางไล่กลับไป
เฮ่อหลี่เฉิงเองก็ยอมควบม้ากลับมาท่ามกลางลมหนาวและแดดร้อน เพียงเพื่อเวลาร่วมเตียงครึ่งชั่วยามนั้น
ดูท่าคราวนี้นางคงปรนเปรอเขาจนอิ่มหนำเกินไป ถึงได้เรียกแล้วก็ยังไม่กลับมา
บุรุษจะตามใจมากไม่ได้ โดยเฉพาะคนอย่างเฮ่อหลี่เฉิง ต้องอบรมขัดเกลา ต้องฝึกให้เชื่อง
เขาไม่ไปด้วยก็ช่าง นางไปเอง
*
«ท่านแม่ทัพ เสบียงที่นายท่านตระกูลหยุนส่งมาให้คราวนี้ก็…» ภายในค่ายทหาร ลมหนาวพัดโหม ธงสีดำทองสะบัดพลิ้วเสียงดัง
เหล่าแม่ทัพนายกองมารวมตัวกันในกระโจมของแม่ทัพ บนโต๊ะวางแผนที่ไว้ พวกเขากำลังวางแผนการศึกครั้งนี้
นายทหารฝ่ายเสบียงถือบัญชีตรวจเสบียงเข้ามารายงานเฮ่อหลี่เฉิง
บรรยากาศพลันเงียบงัน
รองแม่ทัพเกิงเซียวเลี่ยลอบสังเกตสีหน้าของเฮ่อหลี่เฉิง ก่อนกล่าวเสียงต่ำ «ตระกูลหยุนส่งเสบียงเช่นนี้มา แล้วพวกเราจะทำศึกอย่างไร? มิสู้ท่านแม่ทัพกลับจวนไปหารือกับฮูหยิน ให้นางขอเสบียงจากตระกูลหยุนเพิ่มอีกสักหน่อย?»
เฮ่อหลี่เฉิงนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน หนวดเคราที่ปกติยามกลับจวนจะโกนเกลี้ยงเกลา บัดนี้กลับมีตอหนวดสีเขียวคล้ำขึ้นในช่วงสองวันที่ผ่านมา ทำให้แนวกรามของเขาคมชัดยิ่งขึ้น
ใต้แสงเทียนไหววูบ ใบหน้าของเขามีมิติลึก สันจมูกโด่งทอดเงาลงมา เมื่อข้อนิ้วงอ เส้นเอ็นบนหลังมือก็ปูดนูน เขาเคาะบัญชีเสบียงซ้ำแล้วซ้ำเล่า สีหน้าอ่านไม่ออก มีเพียงไอสังหารเย็นเยียบรอบกายที่เข้มข้นขึ้น
เหล่าแม่ทัพนายกองสบตากันไปมา ท่านแม่ทัพกับฮูหยินทะเลาะกันอีกแล้วหรือ?
เฮ่อหลี่เฉิงกำมือแน่น น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความหม่นหมอง เอ่ยถามที่ปรึกษา «ท่านมีหนทางแก้ไขหรือไม่?»
ที่ปรึกษาเฉินคิดแผนไว้แล้ว จึงรายงานว่า «ท่านแม่ทัพ ก่อนหน้านี้ตระกูลโหลวส่งคนมาแล้ว ขอเพียงท่านแม่ทัพยินดีผูกสัมพันธ์ทางการสมรส ตระกูลโหลวก็จะส่งเสบียงและหญ้าอาหารสัตว์ชุดใหม่มาให้อย่างสม่ำเสมอ เติมเต็มส่วนที่ขาดไปจากเสบียงที่ตระกูลหยุนกั๊กเอาไว้»
เหล่าแม่ทัพนายกองหลายคนใจสั่นไหว ตระกูลโหลวเป็นผู้ทรงอิทธิพลในหัวเมืองทางใต้ ครอบครองทั้งกองกำลังอาสาประจำถิ่นและคลังเสบียง
หากเป็นพันธมิตรกับตระกูลโหลว ประการแรกย่อมแก้ปัญหาขาดแคลนเสบียงในยามนี้ได้
อีกทั้งยังควบคุมจุดพักเสบียงด้านหลังได้แห่งหนึ่ง ทำลายการผูกขาดของตระกูลใหญ่หลายตระกูลในตระกูลหยุน ทั้งยังสะดวกต่อการยกทัพลงใต้… อย่างไรเสีย สิ่งที่ฝ่ายพวกเขาต้องแลกก็มีเพียงแม่ทัพแต่งบุตรีตระกูลโหลว ก็จะได้รับผลประโยชน์มากมาย
นี่เป็นการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่ายิ่งนัก
น่าเสียดายที่ทุกคนรู้ว่าฮูหยินหึงหวง ไม่ยอมให้แม่ทัพรับอนุหรือเลี้ยงหญิงงาม
แม่ทัพที่กลัวภรรยาผู้นี้ตลอด 2 ปีที่ผ่านมาไม่เคยเห็นด้วยกับการใช้ทางลัดดังกล่าว ทุกครั้งล้วนปฏิเสธแล้วหาหนทางอื่น
หาไม่แล้ว พวกเขาคงยึดครองภาคกลางไปครึ่งหนึ่งแล้ว!
ทว่าครานี้เขากลับนิ่งเงียบ
นายทหารฝ่ายม้าหนิวมู่เฉลียวฉลาดและถนัดคำนวณ เมื่อเห็นว่ายังมีโอกาส สีหน้าก็พลันยินดี ก่อนถามที่ปรึกษาเฉินเสียงต่ำ «แต่พวกเขารู้หรือไม่ว่าท่านแม่ทัพมีภรรยาแล้ว อีกทั้งเป็นบุตรีตระกูลหยุน ตระกูลอันดับหนึ่ง?»
ความหมายในคำพูดก็คือ ด้วยชาติกำเนิดของหยุนเหยาเช่นนี้ สตรีอื่นที่เข้ามาก็ทำได้เพียงเป็นอนุ
ที่ปรึกษาเฉินมองเฮ่อหลี่เฉิง «พวกเขาขอเพียงตำแหน่งอนุให้บุตรี»
ตระกูลโหลวย่อมมิใช่คนโง่
แม้เป็นเพียงอนุ แต่หากเฮ่อหลี่เฉิงได้เป็นฮ่องเต้ อนุผู้นี้ก็ย่อมไม่ใช่อนุธรรมดา
อีกอย่าง ใครจะรู้ว่าในวันหน้าจะเป็นเช่นไร
อนุเหล่านั้นย่อมแก่งแย่งกันจนแทบเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อชิงตำแหน่งสูงขึ้น อยู่ที่ว่าใครจะได้ครองตำแหน่งประมุขฝ่ายใน ผู้เป็นใหญ่เหนือแผ่นดินในท้ายที่สุด
ที่ปรึกษาเฉินรีบเกลี้ยกล่อมในจังหวะที่ยังได้ผล «ท่านแม่ทัพ เสบียงของพวกเขาออกเดินทางมาแล้ว ขอเพียงท่านเห็นชอบ อีกไม่เกิน 2 วัน เสบียงชุดนี้ก็จะมาถึงค่ายทหาร ช่วยบรรเทาความเดือดร้อนเร่งด่วนของพวกเราได้!»
เหล่าแม่ทัพนายกองต่างจับจ้องเฮ่อหลี่เฉิง
ชั่วขณะนั้น ภายในกระโจมมีเพียงเสียงลมจากด้านนอก
จนกระทั่งไส้เทียนปะทุเสียงดังแผ่วเบา
เฮ่อหลี่เฉิงเอนพิงพนักเก้าอี้ ค่อย ๆ เก็บคลื่นอารมณ์ที่โหมกระหน่ำในดวงตา สีหน้าไร้อารมณ์ สั่งที่ปรึกษาเฉินว่า «เสบียงของตระกูลหยุนต้องเอามาให้ได้ ส่วนของตระกูลโหลวเราก็ต้องเอาเช่นกัน จงส่งทหารยอดฝีมือ 100 นายไปรับบุตรีตระกูลโหลว ห้ามให้นางเป็นอันตรายแม้แต่น้อย เมื่อถึงเวลาค่อยจัดให้นางพักในค่ายทหารก่อน»
ที่ปรึกษาเฉินลุกขึ้น «ข้าน้อยเข้าใจความหมายของท่านแม่ทัพแล้ว จะไปจัดการบัดนี้»
เรื่องท่านแม่ทัพผูกสัมพันธ์ทางการสมรสกับขุมกำลังอื่นต้องประกาศให้เอิกเกริก ให้ตระกูลหยุนรับรู้
เมื่อถึงเวลานั้น ตระกูลหยุนย่อมร้อนใจ
เฮ่อหลี่เฉิงโบกมือให้ทุกคนถอยออกไป
เมื่อเหลือเพียงเขาคนเดียวในกระโจม เขาก็นั่งอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบงัน นึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ในชาติก่อน
วันพรุ่งคือวันที่หยุนเหยากับชุยจิ่งเหิงจะหนีไปด้วยกัน
ชาติก่อนเขาไม่ยอมปล่อยหยุนเหยาไป จนทั้งสองกลายเป็นคู่สามีภรรยาที่ชิงชังกัน
แม้เขาจะทำตามคำมั่นที่ให้ไว้กับหยุนเหยา ไม่ผูกสัมพันธ์ทางการสมรสกับขุมกำลังอื่นเพื่อใช้ทางลัด และมีนางเป็นสตรีเพียงคนเดียวในชีวิต
แต่หยุนเหยาก็ยังคงเกลียดชังเขา
นับแต่เขาขึ้นครองราชย์ ทั้งสองก็ไม่เคยอยู่ด้วยกันตามลำพังอีก อาจกล่าวได้ว่าถึงขั้นตายจากกันโดยมิได้พบหน้าอีก
ยามเขาสิ้นใจ หยุนเหยาก็มาหา ทว่านางกลับหวังให้เขาสิ้นลมหายใจโดยเร็ว
นางถึงกับเกลียดชังเขาเพียงนี้
นางได้เป็นไทเฮา ว่าราชการหลังม่าน ทั้งยังเลี้ยงชายหนุ่มรูปงามไว้เป็นชายบำเรอมากมาย
เมื่อเป็นเช่นนี้ ชาตินี้เขาก็ไม่จำเป็นต้องรักษาคำมั่นและครองพรหมจรรย์เพื่อนางอีก
ยิ่งกว่านั้น นางกำลังจะหนีไปกับชุยจิ่งเหิง
เขาจะอาศัยการผูกสัมพันธ์ทางการสมรสดึงขุมกำลังอื่นมาเป็นพวก แล้วพิชิตใต้หล้าให้เร็วยิ่งขึ้น
เมื่อได้เป็นฮ่องเต้ การสมรสเชื่อมสัมพันธ์ทางการเมืองและสนมทั้งสามตำหนักหกเรือนจะช่วยให้ราชอำนาจมั่นคงยิ่งขึ้น
เขาไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยเหมือนชาติก่อน ไม่ต้องออกรบโดยไม่ห่วงชีวิต จนบาดเจ็บเต็มกาย พอขึ้นครองราชย์ได้ปีที่สอง โรคเก่าก็กำเริบและจากไปตั้งแต่อายุยังน้อย
เขาจะครอบครองใต้หล้าและหญิงงาม มีอายุยืนยาวถึงร้อยปี สร้างความยิ่งใหญ่เป็นของตนเอง และกลายเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ชั่วนิรันดร์
ส่วนหยุนเหยา ในยุคจลาจลนี้นางหนีไปกับชุยจิ่งเหิง เขาขอให้นางได้มีลูกหลานเต็มบ้านและสิ้นอายุขัยอย่างสงบ… ในคืนฤดูหนาว แสงเทียนในกระโจมวูบไหวสลัว ร่างสูงสง่าของเฮ่อหลี่เฉิงทอดเงาบนผืนกระโจม
อารมณ์ของเขาปั่นป่วนอย่างรุนแรง มือทั้งสองกำที่วางแขนไม้จันทน์แน่น
ที่วางแขนทั้งสองข้างค่อย ๆ ปรากฏรอยร้าวประหนึ่งใยแมงมุม
*
ผ่านไป 2 วัน ภายนอกหนาวเหน็บจนพื้นดินเย็นเยียบ หยุนเหยาสวมเสื้อคลุมผ้าไหมสีครามหม่น คอเสื้อบุขนจิ้งจอกขาว เกล้าผมสูงเป็นมวย สอดปิ่นระย้าประดับมุกไว้หนึ่งอัน ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายเย็นชาและสูงศักดิ์ของบุตรีตระกูลใหญ่
เมืองจิ่งเย่เป็นเขตอำนาจของเฮ่อหลี่เฉิง บัดนี้สงครามสงบลงแล้ว ภายในเมืองสงบสุข ชีวิตความเป็นอยู่ของชาวเมืองถือว่ามั่นคง
พวกเขาล้วนรักและเทิดทูนเฮ่อหลี่เฉิงผู้คุ้มครองพวกตน ทั้งยังเคารพหยุนเหยา ฮูหยินแม่ทัพ
ยามหยุนเหยาออกไปข้างนอก ไม่จำเป็นต้องพาผู้คุ้มกันไปมากมาย มีเพียงผู้คุ้มกัน 2 คนขี่ม้าติดตามข้างรถม้า ส่วนผู้คอยปรนนิบัติใกล้ชิดคือนางเจียนเจีย
หยุนเหยาไม่ได้หลบซ่อนผู้คน นางลงจากรถม้าแล้วเดินตรงไปยังหอเมาสุรา
เจียนเจียกวาดตามองรอบด้านอย่างกระวนกระวาย «คุณหนู ท่านนัดพบคุณชายชุยเป็นการส่วนตัว ไม่กลัวท่านแม่ทัพกับนายท่านจะมาจับได้คาหนังคาเขาหรือเจ้าคะ?»
«ข้ากลัวเพียงว่าท่านพ่อจะไม่มา» เมื่อคำนวณเวลาแล้ว เรื่องที่นางกับชุยจิ่งเหิงนัดหมายกันว่าจะหนีไปด้วยกันคงถูกเปิดโปงแล้ว
เกรงว่านายท่านตระกูลชุยจะบอกเรื่องนี้แก่ท่านพ่อไปตั้งแต่เมื่อวาน นางจึงตั้งใจรอให้ท่านพ่อมาจับตัวนางเหมือนชาติก่อน
หยุนเหยาให้ผู้คุ้มกัน 2 คนที่ติดตามปกป้องนางเข้าไปด้วย
ภายในห้องส่วนตัว ชุยจิ่งเหิงกับบิดาของเขา ซึ่งเป็นประมุขตระกูลชุย รออยู่ก่อนแล้ว
ชุยจิ่งเหิงนั่งไม่ติดมาโดยตลอด ครั้นเห็นหยุนเหยาก็ลุกพรวดขึ้นมา แต่ยังเกรงใจบิดาที่อยู่ข้างกาย จึงชะงักค้างอยู่ตรงนั้น จับจ้องหยุนเหยา ดวงตาเผยความรักที่ข่มกลั้นไว้ ทั้งยังมีแววตะลึงงัน
หยุนเหยาเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งใต้หล้า ตั้งแต่เล็กก็เรียนพิณ หมากล้อม อักษร และภาพวาด ทั้งยังอ่านตำราพิชัยสงครามและเชี่ยวชาญกลยุทธ์ บุคลิกกับความงามสง่าของสตรีเช่นนางย่อมไม่ต้องกล่าวถึง
ทว่าบัดนี้นางกลับมีราศีแห่งผู้ทรงอำนาจเพิ่มขึ้นมา เมื่อผสานกับความเย็นชาแต่เดิม ยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกเกรงขามและมิอาจล่วงเกิน
แม้แต่ในใจบิดาชุยยังเกิดความยำเกรงขึ้นมา
เขาหน้าขรึม วางถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะ «เห็นแก่ที่ข้านับเจ้าเป็นบุตรีครึ่งหนึ่ง ข้าขอเตือนเจ้า หากเจ้าไปเสียในยามนี้ก็ยังทัน หาไม่แล้ว เมื่อบิดาเจ้าพาคนมามัดตัวกลับไป อย่าตำหนิที่ลุงไม่ปกป้องเจ้า»
«เหยาเหยา ข้าขอโทษ มีบ่าวคนหนึ่งในเรือนข้าพบพิรุธ จึงนำเรื่องที่เราสองคนจะหนีไปด้วยกันไปฟ้องท่านแม่…» ชุยจิ่งเหิงอธิบายอย่างลนลาน
เขาไม่ยอมสู่ขอแต่งภรรยามาโดยตลอด มารดาจึงส่งสาวใช้หน้าตางดงามเข้ามาในเรือนของเขามากมาย ส่วนหนึ่งก็เพื่อจับตาดูเขา
เขาระมัดระวังอย่างยิ่งแล้ว ทว่าความสัมพันธ์ทางจดหมายระหว่างเขากับหยุนเหยา รวมถึงแผนการหนีไปด้วยกัน ก็ยังถูกจับได้
ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ก้าวขึ้นมาสองก้าวหมายจะคว้ามือหยุนเหยา «เจ้าไปก่อน ขอเพียงไม่ถูกท่านลุงจับได้คาหนังคาเขา เรื่องนี้ก็ยังพอมีทางแก้»
«เรื่องทางเฮ่อหลี่เฉิง เจ้าก็บอกไปว่าเจ้าถูกข้าล่อลวง ข้าจะใช้ความตายรับผิดชอบทุกอย่างเอง…»
บิดาชุยโกรธจนแทบชี้หน้าด่า เขาตบโต๊ะดังปัง «กลับมานี่ มิฉะนั้นข้าจะจับนางด้วยตนเอง แล้วส่งนางให้เฮ่อหลี่เฉิง!»
«ท่านพ่อ!» ชุยจิ่งเหิงจับแขนหยุนเหยา ก่อนคุกเข่าลงต่อหน้าบิดาดังตุบ น้ำเสียงสะอึกสะอื้น วิงวอนให้บิดายินยอมให้เขากับหยุนเหยาได้อยู่ด้วยกัน
เขายอมสละทุกสิ่ง ขอเพียงได้อยู่กับหยุนเหยา
«ท่านพ่อ โปรดให้ข้ากับเหยาเหยาไปเถิด หากไม่ได้อยู่กับนาง ข้าคงมีชีวิตต่อไปไม่ไหว…»