เกิดใหม่หลังเป็นม่าย ฝึกสามีผู้เย็นชาให้เชื่อง

ตอนที่ 2 หลังเป็นม่าย นางหวนคืนมาและฝึกสามีผู้เย็นชาโหดเหี้ยมจนเชื่อง

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ตระกูลหยุนวางแผนไว้ว่า เมื่อเฮ่อหลี่เฉิงประสบความสำเร็จในภายหน้า แม้จักรพรรดิจะเป็นเฮ่อหลี่เฉิงผู้กำเนิดจากสามัญชน แต่แท้จริงแล้วผู้กุมอำนาจกลับเป็นตระกูลหยุน

ยามนั้นเฮ่อหลี่เฉิงอายุยี่สิบปี ก็เป็นแม่ทัพใหญ่ผู้ครอบครองดินแดนแถบหนึ่งแล้ว

หลังแต่งงาน นางกับเขาขัดแย้งกันอย่างหนักในหลายด้าน ทั้งความเคยชินในการใช้ชีวิต มารยาท ตลอดจนความเข้าใจในวัฒนธรรม

นางรังเกียจที่เขาเป็นคนสามัญหยาบกระด้าง เป็นชายฉกรรจ์มุทะลุ วาจาไม่สุภาพ กิริยาท่าทางล้วนหยาบโลน อีกทั้งไม่ใส่ใจเรื่องเครื่องแต่งกาย อาหาร ที่อยู่อาศัย และการเดินทาง

นางทนไม่ได้ที่เขาไว้หนวดเครา บนกายมีกลิ่นเหงื่ออยู่เสมอ ทั้งยังไม่ยอมอาบน้ำทุกวัน

ดังนั้นเมื่อเขาเข้าใกล้ นางจึงหลบหนีด้วยความรังเกียจ บางครั้งถึงกับใช้มือปิดจมูก

หากเขาไม่ชำระกายให้สะอาด อาบน้ำและอบเครื่องหอม นางก็ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้เตียงของตน แม้แต่ขึ้นไปนั่งก็ไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการนอนบนนั้นหรือร่วมอภิรมย์กับนาง

ปกติเฮ่อหลี่เฉิงจึงไม่เข้าห้องนอน เว้นแต่นางจะยินยอมให้เขาเข้าไป

จากแยกห้องนอนกัน กลายเป็นเฮ่อหลี่เฉิงใช้เวลาอยู่ในค่ายทหารมากขึ้นทุกที สุดท้ายทั้งสองก็ไม่เคยร่วมอภิรมย์หรือนอนด้วยกันอีกเลย

หยุนเหยาคำนวณเวลาในความฝันได้อย่างรวดเร็ว เป็นปีที่สองหลังแต่งงาน กระทั่งวันนั้นนางก็จำได้อย่างชัดเจน

วันนั้นเฮ่อหลี่เฉิงเพิ่งยึดเมืองแห่งหนึ่งได้ แล้วกลับมาถึงจวนแม่ทัพ ในที่สุดก็ถึงวันร่วมเตียงของสามีภรรยาที่นางกำหนดไว้ทุกครึ่งเดือน เขาไม่สนด้วยซ้ำว่าฟ้ายังไม่มืด ทั้งยังไม่ได้ถอดเกราะบนกาย

บ่าวไพร่เดินขวักไขว่ทำงานอยู่รอบด้าน ข้างกายนางยังมีสาวใช้สองคน

เขากลับก้มลงอุ้มนางพาดบ่า ก้าวไม่กี่ก้าวก็เข้าไปในห้องนอน กดนางลงบนเตียงแล้วจุมพิตนางอย่างเร่งร้อนในทันที

เขาไม่ได้อาบน้ำ บนกายมีกลิ่นฝุ่นและเหงื่อ ทั้งยังปะปนกลิ่นคาวเลือด

เมื่อมือใหญ่หยาบกระด้างของบุรุษสอดเข้ามาในอาภรณ์ของนาง อีกทั้งนางยังถูกเขาจูบจนรู้สึกทรมาน ในที่สุดก็กลั้นไม่อยู่ อาเจียนออกมา

เฮ่อหลี่เฉิงไม่สนใจสิ่งใด อาภรณ์ยังถอดไม่หมด แม้ร่างนางจะแข็งเกร็งต่อต้าน เขาก็ยังทำตามใจตนเอง

นางคลำกรรไกรใต้หมอนออกมา แทงเข้าที่ไหล่ของเขา

เขายกมือขึ้นกำกรรไกรไว้ในฝ่ามือ เสียงแหบพร่าข่มกลั้นจนถึงขีดสุด «หยุนเหยา!»

นางซ่อนกรรไกรไว้ใต้หมอนมาตั้งแต่คืนวิวาห์ และในปีที่สองหลังแต่งงาน นางก็ใช้มันแทงเขา

เลือดหยดลงบนผ้าห่ม หยุนเหยากำกรรไกรแน่น แววตาเผยความรังเกียจอย่างลึกล้ำ

นางไม่พูดอะไร

ฝ่ามือของเขาถูกบาด แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ เขาเม้มริมฝีปากแน่นเช่นเดียวกับนาง ดวงตาแดงก่ำ ทั้งสองเผชิญหน้ากันอย่างเงียบงัน

นางไม่ถอย กลับยิ่งแทงลึกลงไป แรงมือหนักกว่าเดิม

ท้ายที่สุดเฮ่อหลี่เฉิงเป็นฝ่ายยอมปล่อยมือก่อน เขาลุกขึ้นแล้วก้าวยาวไปยังห้องชำระกาย

หยุนเหยาจำได้ว่าตนคลายมือในเวลาต่อมา กรรไกรตกลงบนเตียง ส่งเสียงทึบคราหนึ่ง

ทว่าในยามนี้ นางได้กลิ่นคาวเลือดอบอวลอยู่ในอากาศ กรรไกรยังอยู่ในมือ กำแน่นเสียจนรู้สึกเจ็บมือ

นางได้ยินเสียงน้ำจากห้องชำระกาย ตลอดเวลาที่เฮ่อหลี่เฉิงอาบน้ำและอบเครื่องหอมเกือบหนึ่งชั่วยาม เอวนางยังคงมีไอร้อนและรอยนิ้วมือจากสองมือของเขาประทับอยู่ ทั้งยังมีความรู้สึกคุ้นเคยแต่แปลกประหลาดในร่างกาย... ทุกสิ่งสมจริงเสียจนทำให้นางตระหนักว่า ตนไม่ได้กำลังฝันอยู่

นางหวนคืนมาเกิดใหม่แล้ว!

หยุนเหยาบอกไม่ถูกว่าความรู้สึกในใจเป็นเช่นไร นางค่อยๆ สงบลง แล้วสั่งให้คนจัดเตียงดังเช่นชาติที่แล้ว ก่อนให้ยกสำรับอาหารค่ำมา

เฮ่อหลี่เฉิงสวมชุดคลุมแพรลำลอง คาดหยกไว้ที่เอว เดินเข้ามาราวกับคุณชายผู้สูงศักดิ์สง่างาม

เพียงแต่ก้าวเดินของเขากว้างเกินไป ชายเสื้อคลุมสะบัดเป็นเส้นโค้งคมกริบ เครื่องประดับบนกายส่งเสียงกระทบกันกรุ๊งกริ๊ง ร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้างแผ่นหลังหนา กลิ่นอายสังหารบนกายทำให้ผู้คนหวาดหวั่น

หยุนเหยากลับไม่กลัวเขา

นางเพียงรังเกียจเขา ต่อให้หวนคืนมาเกิดใหม่ก็ยังเป็นเช่นเดิม

แต่ก็ไม่เป็นไร ใบหน้าเขาหล่อเหลา รูปร่างยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ขอเพียงนางเปลี่ยนนิสัยเสียต่างๆ ของเขา ขัดเกลาอุปนิสัยให้กลายเป็นอย่างที่นางชอบ ชีวิตนี้ย่อมดีกว่าชาติที่แล้วหลายร้อยเท่า

เฮ่อหลี่เฉิงรับประทานอาหารด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ มือขวาพันผ้าขาวไว้เท่านั้น ราวกับเรื่องเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น เขาปฏิบัติตามมารยาทบนโต๊ะอาหารที่นางกำหนด ไม่ตะกละตะกลาม และไม่ส่งเสียงเคี้ยวอาหาร

มื้อค่ำกินเวลาไปครึ่งชั่วยาม

หลังจากนั้นเฮ่อหลี่เฉิงเอนกายพิงเตียง ทำทีพลิกอ่านหนังสือ รอให้นางล้างเครื่องประทินโฉม อาบน้ำ บำรุงผิว... เวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม

ในที่สุดก็ถึงเวลาเข้านอน แสงเทียนดับลง ม่านเตียงถูกปล่อยลงมา

เฮ่อหลี่เฉิงโอบเอวหยุนเหยา จูบไล่จากคิ้วตาจนถึงริมฝีปาก นับว่าอ่อนโยนและพิถีพิถันอยู่บ้าง

เขาก้มตัวลง มือใหญ่หยาบกร้านมีด้านจับข้อเท้าเรียวบางบอบบางของนาง ทิ้งรอยแดงระเรื่อไว้บนผิวขาวราวหิมะ

แนวไหล่กว้างของเขาโค้งขึ้น จากมุมมองของหยุนเหยา นางเห็นแผงอกกำยำของเขาได้อย่างชัดเจน

กล้ามเนื้อเป็นมัดเรียงตัวต่อเนื่องลงมาถึงเอวและหน้าท้องแน่นกระชับ รอยแผลเป็นหลายแห่งกลับยิ่งเสริมกลิ่นอายแข็งแกร่งดุดัน ร่างกายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเปี่ยมด้วยพละกำลัง ราวกับพร้อมระเบิดพลังได้ทุกเมื่อ

ในยามนี้ ใบหน้าเย็นชาแข็งกร้าวที่เขาเผยให้เห็นอยู่เป็นประจำกลับแสดงความหลงใหลคลุ้มคลั่งแทบเหมือนคนป่วย

หยุนเหยอใจลอยนึกถึงค่ำคืนนี้ในชาติที่แล้ว หลังจากนั้นเฮ่อหลี่เฉิงก็ไปอยู่ค่ายทหารเป็นหลัก ไม่กลับมาอีก เขาหวนคืนสู่วิถีชีวิตที่เคยชินมาหลายปี ไม่ยอมทำทุกอย่างตามข้อกำหนดและกฎเกณฑ์ของนางเพื่อให้ได้นอนกับนางอีก

นิสัยนางเย่อหยิ่ง ทั้งยังรังเกียจเฮ่อหลี่เฉิง และในเวลานี้ของชาติที่แล้ว นางนัดหมายกับชุยจิ่งเหิงไว้แล้วว่าจะหนีไปด้วยกัน

ดังนั้นนางจึงอยากสลัดเฮ่อหลี่เฉิงทิ้งจนแทบทนไม่ไหว ไม่เคยเอ่ยปากขอคืนดีกับเขา

ผลคือ นางยังไม่ทันได้รอให้ชุยจิ่งเหิงพาตนหนีไป เรื่องทางนั้นก็ถูกพบเสียก่อน

เรื่องของพวกเขาถูกเปิดโปง

บิดาทุบตีนางอย่างหนักก่อน จากนั้นก็ใช้ยาปลุกกำหนัดกับนาง แล้วส่งนางไปบนเตียงของเฮ่อหลี่เฉิงในค่ายทหาร

ค่ำคืนนั้น สตรีผู้ถือกำเนิดในตระกูลสูงศักดิ์ชั้นยอด มีท่วงท่าสง่างามสูงส่งเช่นนาง กลับต้องเป็นฝ่ายวิงวอนขอร่วมอภิรมย์กับเฮ่อหลี่เฉิง

นางเกลียดบิดา ทั้งยังพาลโกรธเฮ่อหลี่เฉิง ซึมเศร้าหมดอาลัยตายอยาก

แต่ไม่นานนางกลับได้รับการวินิจฉัยว่าตั้งครรภ์

นางกับเฮ่อหลี่เฉิงกลายเป็นสามีภรรยาที่มีเพียงเปลือกนอก ทว่าภายในเต็มไปด้วยความแค้น

บัดนี้นางหวนคืนมาเกิดใหม่แล้ว ความเกลียดชังที่มีต่อเฮ่อหลี่เฉิงตลอดหลายปีในชาติที่แล้วเลือนหายไป สิ่งที่เหลืออยู่ในท้ายที่สุดกลับเป็นความดีต่างๆ ของเขา

แววตาของหยุนเหยาพร่าเลือน

นางคิดว่า เฮ่อหลี่เฉิงไม่เคยทำผิดในเรื่องหลักการ ทั้งสองเพียงมีความเห็น ความเข้าใจ และความเคยชินในการใช้ชีวิตที่ไม่ลงรอยกันในหลายด้าน

ในกลียุคเช่นนี้ เขาปกป้องนางได้ ภายหน้ากลายเป็นจักรพรรดิ ทั้งยังไม่มีสตรีอื่นนอกจากนาง

เขาเป็นเด็กกำพร้าที่บิดามารดาจากไปตั้งแต่ยังเล็ก นางไม่ต้องปรนนิบัติแม่สามี

สำหรับสตรีใดก็ตาม นี่คือสามีที่ดีที่สุด

หากนางยังอยากเป็นไทเฮาผู้มีชีวิตสุขสบาย เฮ่อหลี่เฉิงเช่นนี้ก็ใช่ว่าจะรับไว้ไม่ได้ ขอเพียงฝึกฝนขัดเกลาเขาให้ดี เปลี่ยนให้เป็นอย่างที่นางชอบก็พอ

«ลุกขึ้น» หยุนเหยาไร้เรี่ยวแรง ตวัดฝ่ามือเบาๆ ใส่ต้นคอด้านหลังของเฮ่อหลี่เฉิง «ยกน้ำมาให้ข้าล้างตัวก่อน ข้าจะดูแผลที่มือเจ้า แล้วทายาพันแผลให้ดี»

แท้จริงแล้วนางไม่ได้หวังให้เฮ่อหลี่เฉิงหยุดในยามนี้

เขายอมถูกแทงก็ยังต้องการร่วมเตียงกับนาง

เมื่อบาดเจ็บแล้ว เขายิ่งต้องทวงรางวัลจากนางให้ได้

ที่นางพูดเช่นนี้ก็เพื่อประสานความสัมพันธ์ของทั้งสองให้ดีขึ้น

ผลกลับเหนือความคาดหมาย

การเคลื่อนไหวของเฮ่อหลี่เฉิงชะงักลงฉับพลัน เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ริมฝีปากบางแดงระเรื่อชุ่มชื้น ทว่ากลับมองนางด้วยแววตาซับซ้อนและเย็นเยียบอย่างยิ่ง

หยุนเหยาขมวดคิ้ว สังเกตเห็นผ้าพันแผลบนฝ่ามือเขาเปื้อนเลือด คิดว่าเขาหยุดเพราะเหตุนี้ จึงลุกขึ้นเร่ง «ไปเถิด หากยังอยากจับดาบจับกระบี่ได้ในอีกไม่กี่วัน ก็อย่ามัวชักช้า»

เฮ่อหลี่เฉิงยังคงมองนาง

แสงจันทร์ลอดผ่านม่านตกลงบนใบหน้าเขา ครึ่งหนึ่งสว่าง อีกครึ่งหนึ่งมืดมิด กลับเผยความบิดเบี้ยวชวนหวาดหวั่นขึ้นมาหลายส่วน

หยุนเหยาถูกสายตาเช่นนั้นจ้องจนใจเต้นไม่เป็นส่ำ นางยกเท้าขึ้นอย่างข่มขวัญตัวเอง เตะหน้าอกที่ยังมีเหงื่อของเขาเบาๆ «หากเจ้าไม่ต้องการเอง ภายหลังอย่ามากล่าวโทษว่าข้าผิดคำสัญญา ไม่ยอมให้เจ้า»

«หากเจ้ากลั้นจนทนไม่ไหว ควบคุมตนเองไม่ได้แล้วไปมีสัมพันธ์กับสตรีอื่น ชาตินี้ก็อย่าคิดขึ้นเตียงข้าอีก!»

เฮ่อหลี่เฉิงทำไปตามสัญชาตญาณ ฝ่ามือใหญ่กำข้อเท้าของนาง แล้วค่อยๆ โน้มเข้าหา

ริมฝีปากของเขาเกือบจะแตะน่องนาง แววตาพลันเปลี่ยนไป การเคลื่อนไหวหยุดชะงัก ใบหน้าที่หลงใหลบิดเบี้ยว ราวกับมีเจตจำนงสองสายกำลังต่อสู้ดึงรั้งกันอยู่

ผ่านไปเนิ่นนาน เขาขานตอบเสียงต่ำ «ไม่»

เขาปล่อยนาง หยิบเสื้อคลุมมาสวม ก่อนเดินไปห้องชำระกายเพื่อตักน้ำมา จากนั้นคุกเข่าข้างหนึ่งปรนนิบัติหยุนเหยา

หลังจากนั้นเขาออกไปครู่หนึ่งแล้วกลับมาอีกครั้ง ในมือมียาทาแผล

หยุนเหยาสวมชุดนอนเรียบร้อยแล้ว นางนั่งขึ้น จับมือที่บาดเจ็บของเขาแก้ผ้าพันแผลออก ทำความสะอาดบาดแผลใหม่ ทายา แล้วพันผ้ากลับเข้าไป

ระหว่างนั้นเฮ่อหลี่เฉิงไม่พูดไม่ขยับ เพียงก้มตาจ้องหยุนเหยาด้วยแววตาเช่นเดิม ใบหน้าเปลี่ยนแปลงบิดเบี้ยวอยู่หลายครั้ง ราวกับอารมณ์พลุ่งพล่านเกินไป จนแผงอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

หยุนเหยาได้ยินเสียงหายใจหนักของเขา คิดว่าเขารอไม่ไหวแล้ว จึงเก็บของให้เรียบร้อย ก่อนโอบคอเขาเข้ามาใกล้ แล้วจูบเขา «เฮ่อหลี่เฉิง เจ้าไม่เคยนึกถึงความรู้สึกของข้า หากภายหลังเจ้ายอมฟังข้า คืนนี้ข้าจะยอมให้เจ้าร่วมอภิรมย์ได้สามครั้ง»

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป