เกิดใหม่หลังเป็นม่าย ฝึกสามีผู้เย็นชาให้เชื่อง

ตอนที่ 1 หลังเป็นม่ายแล้วเกิดใหม่ ข้าฝึกสามีผู้เย็นชาโหดเหี้ยมจนเชื่อง

9 นาที· 2.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“เสด็จแม่ วันนี้เป็นวันครบรอบสิบปีการสวรรคตของเสด็จพ่อ ลูกไปถวายสักการะมาแล้ว” อากาศต้นฤดูร้อนอบอ้าวตั้งแต่เช้าตรู่ จักรพรรดิหนุ่มวัยสิบหกชันษายืนสง่างามอยู่ในท้องพระโรงตำหนักฉือหนิง หลังกล่าวจบก็เหลือบมองชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านข้าง

เขาเม้มปากแน่น ร่างกายพลันเงียบขรึมลง

หยุนเหยาอยู่ในอาภรณ์ไว้ทุกข์สีเรียบของไทเฮา ดูสง่างามและสูงศักดิ์ นางคลึงลูกประคำในมือ ทว่าก็ยังไม่อาจบดบังใบหน้าอันงดงามเกินผู้ใดได้ เปลือกตาหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนตอบเพียงคำเดียวว่า “อืม”

เด็กหนุ่มมิได้จากไปในทันที กลับก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เงยหน้ามองหยุนเหยา แววตาเปี่ยมประกายแห่งความคาดหวัง “เสด็จแม่ เหล่าขุนนางกราบทูลว่าลูกถึงวัยแต่งตั้งฮองเฮาแล้ว”

มือที่หยุนเหยาขยับลูกประคำชะงักไปชั่วขณะ นางเหลือบตามองเด็กหนุ่มอย่างตะลึงงันเล็กน้อย

มือในแขนเสื้อของเด็กหนุ่มกำแน่น เขารออยู่ครู่หนึ่ง ทว่าสิ่งที่ได้ยินยังคงเป็นคำตอบอันเย็นชาไร้อารมณ์เช่นเดิม “เรื่องนี้ให้กรมพิธีการจัดการก็พอ”

ประกายในดวงตาเด็กหนุ่มมอดดับลง ขณะหมุนกายจากไป เขาหยุดอยู่ข้างชายผู้นั้นครู่หนึ่ง น้ำเสียงแหบพร่า “เช่นนั้นเสด็จแม่โปรดรักษาพระวรกายด้วย”

“ชายบำเรอ” ข้างกายเสด็จแม่ เขารู้จักทุกคน ไม่มีผู้ใดอายุเกินยี่สิบปี

ส่วนชายที่อายุใกล้สี่สิบแล้วยังเสนอตัวมาปรนนิบัติในคืนนี้ เขาสั่งให้คนสืบจนรู้กระจ่างแล้ว

ชายผู้นี้คืออดีตคู่หมั้นของเสด็จแม่ เมื่อครั้งเสด็จแม่ยังมิได้อภิเษกกับเสด็จพ่อ ทั้งสองหมั้นหมายกันตั้งแต่เยาว์วัยและมีใจตรงกัน

ที่เสด็จแม่โปรดปรานขุนนางฝ่ายบุ๋นผู้สง่างามอ่อนโยน ก็เป็นเพราะอดีตคู่หมั้นที่ถูกตระกูลหยุนบังคับให้พรากจากกันตรงหน้าเขาผู้นี้

นับแต่จำความได้ ความรักใคร่กลมเกลียวระหว่างเสด็จแม่กับเสด็จพ่อก็เป็นเพียงละครที่แสดงให้ผู้อื่นเห็น

เสด็จแม่รังเกียจเสด็จพ่อ รวมถึงบุตรชายอย่างเขาด้วย

เล่ากันว่าเมื่อเขาคลอดออกมา เสด็จแม่ไม่เคยอุ้มเขาสักครั้ง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เสด็จแม่คล้ายกำลังอบรมเครื่องมือสำหรับปกครองแผ่นดิน ความผูกพันระหว่างแม่ลูกหาได้มีความอบอุ่นไม่

ครู่ก่อนเขายังมีความหวังริบหรี่ อยากให้เสด็จแม่เลือกฮองเฮาให้เขาด้วยพระองค์เอง และจัดการเรื่องคู่ครองตลอดชีวิตให้

แต่สุดท้าย...

ความรักจากมารดาที่เขาไม่เคยได้รับเลยตลอดสิบหกปีนับแต่เกิด ชั่วชีวิตที่เหลือก็ไม่ควรหวังอีกแล้ว

เขาเพียงปรารถนาให้เสด็จแม่ไม่โลภมาก รักษาพระวรกายให้แข็งแรงและมีอายุยืนยาว

เจียนเจีย ซึ่งคอยรับใช้หยุนเหยามาหลายปีและบัดนี้เป็นแม่นมแล้ว เหลือบมองหยุนเหยาคราหนึ่ง ก่อนถอยออกไปอย่างเงียบงันเพื่อส่งจักรพรรดิหนุ่ม

สายตาของหยุนเหยาทอดตามแผ่นหลังตรงสง่าของเด็กหนุ่ม จนกระทั่งชายผู้นั้นเอ่ยเรียกนางว่า “เยาเยา”

นางจึงได้สติกลับคืน สีหน้าเปี่ยมอำนาจน่าเกรงขาม “ฝ่าบาททรงว่าราชการด้วยพระองค์เองมาสามปีแล้ว อัยเจียไม่ยุ่งเกี่ยวกับราชกิจมานาน เรื่องที่เจ้ามาขอร้องอัยเจียไร้ประโยชน์ กลับไปเถิด”

“เยาเยา ฝ่าบาททรงเคารพเจ้ายิ่ง ขอเพียงเจ้าตรัสสักคำ ตระกูลชุยก็จะได้รับอภัยโทษ!” ชุยจิ่งเหิงก้าวเข้ามากุมมือหยุนเหยา แววตาอ่อนโยนเจือความรู้สึกผิด

“เจ้ายังโทษข้าที่ไม่ได้พาเจ้าหนีไปด้วยกันในปีนั้นหรือ แต่ข้าก็จำต้องทำ ข้าแบกรับเกียรติยศและความรุ่งเรืองเสื่อมถอยของตระกูลชุยทั้งตระกูลไว้บนบ่า”

“หลายปีมานี้ข้าจมอยู่กับความเสียใจและความทุกข์ทรมาน เฝ้าคิดถึงเจ้าไม่เคยขาด ข้า...”

“เรื่องในอดีตไม่ต้องเอ่ยถึงอีก ข้างกายอัยเจียไม่ขาดคนปรนนิบัติ ฝ่าบาททรงผ่อนปรนต่อตระกูลชุยของเจ้าแล้ว หากพวกเจ้ารู้ความและมีความสามารถ วันหนึ่งย่อมมีโอกาสได้รับแต่งตั้ง” หยุนเหยาสะบัดแขนเสื้อปัดมือเขาออก หลังเวลาผ่านไปหลายปี เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอดีตคู่หมั้นที่ครั้งหนึ่งเคยมีใจตรงกัน นางกลับไร้ความรู้สึกใดๆ ในใจ

เขายังคงสง่างามประดุจกล้วยไม้หยก ทว่าพออายุยังไม่ถึงสี่สิบ เส้นผมข้างขมับกลับขาวโพลนแล้ว ต่อให้สวมอาภรณ์หรูหราเพียงใดก็ปกปิดความห่อเหี่ยวและความสามัญต่ำต้อยไม่ได้ เขาไม่ใช่คุณชายผู้สูงศักดิ์แห่งตระกูลใหญ่ชั้นนำที่มีรูปโฉมงามสง่าดุจบุรุษในภาพวาดเมื่อครั้งนั้นอีกแล้ว

สิ่งที่นางรังเกียจยิ่งกว่าคือ บัดนี้เขามีทั้งภรรยา อนุ และบุตรหลานแล้ว ยังกล้าเสนอตัวมาปรนนิบัตินางอีก

ท้ายที่สุดชุยจิ่งเหิงก็ถูกลากออกจากตำหนักฉือหนิง

เจียนเจียกลับเข้ามา เห็นไทเฮาทรงประคองพระขมับด้วยพระหัตถ์ ลูกประคำคล้องอยู่บนข้อมือ พระพักตร์งามที่ไม่แก่ชรามาหลายปีฉายแววอ่อนล้า จึงถามเสียงเบาว่า “จะให้ทหารองครักษ์กลุ่มนั้นร่ายรำดาบทวนให้ทอดพระเนตรหรือไม่เพคะ”

การร่ายรำดาบทวนนี้ต้องเปิดอกเปลือยแผ่นหลัง ล้วนทำเพื่อเอาพระทัยไทเฮา แม้วันนี้จะเป็นวันครบรอบการสวรรคตของฮ่องเต้องค์ก่อนก็ตาม

หยุนเหยารู้สึกเบื่อหน่ายไร้รสชาติ “ดูท่าอัยเจียแก่แล้ว ฝ่าบาทถึงกับจะตั้งฮองเฮา”

“ไทเฮาเพิ่งสามสิบห้าชันษา ยังอยู่ในวัยงามสะพรั่ง ผู้คนล้วนแก่ชรา มีเพียงพระองค์ที่ไม่มีวันแก่เพคะ” เจียนเจียยืนอยู่ด้านหลัง นวดขมับให้หยุนเหยาเบาๆ นางรู้ดีว่าไทเฮาทรงคิดสิ่งใด

“แม้ฝ่าบาทจะมีพระพักตร์คล้ายฮ่องเต้องค์ก่อนมาตั้งแต่ทรงพระเยาว์ แต่โชคดีที่ตั้งแต่กิริยามารยาทไปจนถึงอุปนิสัยและสง่าราศี ล้วนเป็นพระองค์ที่ทรงอบรมบ่มเพาะ ฝ่าบาททรงสูงศักดิ์ สุขุม และสำรวมตนตามขนบ”

คราวนี้แววตาหยุนเหยาจึงเผยความพึงพอใจอยู่บ้าง “พรุ่งนี้หลังเลิกว่าราชการ เชิญฝ่าบาทมาร่วมเสวยอาหารเช้ากับอัยเจีย”

ฝ่าบาทย่อมทรงยินดีเป็นแน่ เจียนเจียลอบคิดในใจ

ไม่ว่าพระองค์จะสุขุมเพียงใด ก็ยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มวัยสิบหกชันษา

หลายปีมานี้เขาทำทุกเรื่องให้ดีที่สุด เพียงเพื่อให้ได้รับคำชมและความรักจากเสด็จแม่

“ไทเฮา จะให้ตามหมอหลวงมาสักคนหรือไม่เพคะ หรือหม่อมฉันจะถวายการปรนนิบัติให้พระองค์บรรทมพักอีกสักงีบ”

ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด ช่วงนี้ไทเฮาบรรทมไม่สนิทในยามค่ำคืน มักถูกฝันร้ายรบกวนอยู่เนืองๆ กลางวันก็ทรงเหม่อลอย

แม้ไทเฮาจะมิได้ตรัส แต่นางคาดว่าคงทรงฝันเห็นฮ่องเต้องค์ก่อน

ฮ่องเต้องค์ก่อนคงยังทรงแค้นเคืองไม่คลาย

หยุนเหยาเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสั่งว่า “ให้จิตรกรมาพบอัยเจีย”

คืนนั้นลมพายุโหมกระหน่ำ เมฆดำปกคลุมทั่วท้องฟ้า

ระหว่างทางที่หยุนเหยาไปยังตำหนักเฟิ่งเซียน ฟ้าก็แลบฟ้าร้อง คล้ายพายุฝนกำลังจะโหมลงมา

โคมไฟนิรันดร์ภายในตำหนักลุกไหวริบหรี่อยู่หน้าพระแท่น แสงไฟสีขาวอมเขียวส่องกระทบป้ายวิญญาณของเฮ่อหลี่เฉิง

หยุนเหยาอยู่ในอาภรณ์สีขาวเรียบ ร่างของนางดูบอบบางท่ามกลางควันธูปที่ลอยอ้อยอิ่ง เงาซึ่งทอดยาวไปถึงประตูตำหนักไหวระริก

นางยืนมองภาพวาดเฮ่อหลี่เฉิงในชุดเกราะ ถือดาบนั่งอยู่บนหลังม้าอย่างองอาจเมื่อครั้งนั้น แล้วเผาหุ่นกระดาษหญิงงามทั้งสิบตนที่เหล่าคนในวังทำขึ้นในวันนี้ด้วยมือตนเอง

“ตอนท่านยังมีชีวิตอยู่ ข้าไม่ยอมให้ท่านรับอนุ เคยแทงมีดใส่หัวใจท่าน บังคับให้ท่านจัดการหญิงงามที่ได้มาจากชัยชนะและที่ขุมอำนาจต่างๆ ถวายให้ท่าน อีกทั้งยังปฏิเสธฎีกาของเหล่าขุนนางที่เสนอให้หญิงงามเหล่านั้นร่วมฝังศพไปกับท่านในปีนั้น... เพราะเหตุนี้ท่านจึงแค้นเคืองมาก จนกลายเป็นผู้เดียวดายไร้ญาติอยู่ปรโลก”

สายฟ้าฟาดผ่าน หุ่นกระดาษลุกไหม้ เปลวไฟส่องกระทบใบหน้าของนาง

นางถอนหายใจ “ต่อไปทุกปีในวันครบรอบการสวรรคตของท่าน ข้าจะเผาอนุคนงามให้ท่าน”

“อย่างไรเสียข้าก็จะมีอายุยืนถึงร้อยปี ไม่มีทางลงไปอยู่เป็นเพื่อนท่านเร็วถึงเพียงนั้น”

“ต่อให้ลงไป ข้าก็ไม่อยู่เป็นเพื่อนท่าน”

“เอาละ บัดนี้ท่านพักผ่อนอย่างสงบได้แล้ว”

หลังหุ่นอนุคนงามทั้งสิบถูกเผาจนหมด ฝนห่าก็เทกระหน่ำลงมาจากภายนอกทันใด

ลมพายุพัดจนหน้าต่างส่งเสียงดัง โคมไฟนิรันดร์ทั้งหมดในตำหนักดับลง

ถัดมา ประตูตำหนักใหญ่ก็ปิดลงเองพร้อมเสียง “ปัง”

ก่อนที่หยุนเหยาจะจมอยู่ในความมืดมิดของตำหนัก นางเห็นเงาร่างหนึ่งเดินมาจากสายฝน ท่ามกลางสายฟ้าที่ผ่าจนสว่างไปทั่วฟ้าดิน

ลมหายใจของนางสะดุดหยุดลงในฉับพลัน รู้สึกได้ถึงไอเย็นชื้นเหนียวเหนอะที่แผ่กลิ่นอายเปียกชื้นชวนขนลุก กำลังเคลื่อนเข้ามาหานางและโอบล้อมร่างไว้ทีละน้อย

เจียนเจียตกใจจนแทบสิ้นสติ ทว่ากางแขนขวางหยุนเหยาไว้เบื้องหน้าเป็นสิ่งแรก อาศัยแสงสายฟ้าที่แลบเป็นระยะเพ่งมองประตูซึ่งว่างเปล่า “ผู้ใดแสร้งทำเป็นภูตผีหลอกคน จงออกมา!”

ไอชื้นเย็นยะเยือกน่าหวาดหวั่นนั้นพันรอบร่างหยุนเหยาไว้ทั้งตัว นางรู้สึกว่าชายกระโปรงชื้นขึ้นเล็กน้อย จึงก้มหน้าลงช้าๆ ก็เห็นแอ่งน้ำฝนขนาดใหญ่ข้างขา

จากนั้นคล้ายมีมือหยาบกร้านเย็นเฉียบคู่หนึ่งกุมข้อเท้าเรียวของนาง แล้วไต่ขึ้นมาทีละน้อย

“ไม่ต้องกลัว” น้ำเสียงหยุนเหยาเจือแววเยาะเย้ย ทว่าในดวงตากลับแดงก่ำ ความรู้สึกเปรี้ยวฝาดเอ่อขึ้นมา

“คงเป็นเพราะฮ่องเต้องค์ก่อนทรงรับรู้จากสวรรค์ ดีพระทัยที่ได้รับอนุคนงามสิบคน จึงมาขอบคุณอัยเจีย”

สิ้นเสียง มือที่ลูบคลำอยู่บนขาของนางก็พลันหยุดนิ่ง

นางไม่เห็นว่าบุรุษในอาภรณ์สีดำสนิทเปียกโชกทั้งตัว หยดน้ำจากเส้นผมไหลลงมาเปียกอาภรณ์ของนาง ขณะคุกเข่าข้างเดียวอยู่ใต้กระโปรง

รอบกายบุรุษผู้นั้นมีอนุคนงามสิบคนรายล้อม เมื่อได้ยินคำพูดของนาง เขาค่อยๆ เงยหน้ามอง แผ่ไอสีดำทะมึนขึ้นสู่ฟ้า ในดวงตาทั้งคู่มีประกายแดงฉานกระหายเลือดพลุ่งพล่าน

ยามหยุนเหยาจากไป อนุคนงามทั้งสิบที่ “ฟื้นคืนชีพ” ขึ้นมา กลับถูกบุรุษผู้นั้นสลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา

*

หยุนเหยาคิดว่าพรุ่งนี้คงต้องใส่ใจเรื่องการอภิเษกของฝ่าบาทสักหน่อย เดิมทีนึกว่าคืนนี้จะบรรทมได้อย่างสงบ ใครจะรู้ว่านางกลับฝันร้ายยิ่งกว่าเดิม—ฝันร่วมอภิรมย์

เฮ่อหลี่เฉิงสิ้นชีวิตไปสิบปีแล้ว นางไม่เคยฝันถึงเขามาก่อน มีเพียงช่วงนี้เท่านั้น

ทว่าความฝันที่เห็นล้วนเป็นเรื่องที่ทั้งสองทะเลาะเบาะแว้งกันในอดีต เกลียดขี้หน้ากันและกลายเป็นฮ่องเต้กับฮองเฮาแล้วก็ยังไม่พบหน้า ดูราวกับเป็นศัตรูยิ่งกว่าคู่อาฆาต

หลายปีมานี้ แม้ชายบำเรอเหล่านั้นจะมีไว้เพื่อความสำราญ นางก็ไม่เคยให้ผู้ใดขึ้นเตียง

เรือนร่างวัยสาวของนางยังไม่เคยผ่านการร่วมอภิรมย์ และนี่เป็นครั้งแรกที่นางฝันว่าพัวพันแนบชิดกับเฮ่อหลี่เฉิง

ความฝันนี้ชัดเจนสมจริงยิ่ง เป็นปีที่สองหลังอภิเษกสมรส ขณะที่ทั้งสองยังอยู่ระหว่างการชิงแผ่นดิน

ใต้หล้าวุ่นวาย แผ่นดินของราชวงศ์ก่อนแตกแยกเป็นเสี่ยง เหล่าผู้กล้าต่างช่วงชิงความเป็นใหญ่

ตระกูลหยุนเป็นตระกูลขุนนางใหญ่ชั้นแนวหน้า มั่งคั่งและมีเสบียงอาหารมากมาย

ส่วนเฮ่อหลี่เฉิงผงาดขึ้นมาอย่างไม่คาดฝัน อายุเพียงสิบแปดปีก็นำทหารสามหมื่นนายยึดสามแคว้นทางเหนือได้ต่อเนื่องกัน

เขาเก่งกาจในการรบ ทว่าไร้รากฐาน ขาดแคลนสิ่งของ ทั้งยังควบคุมได้ง่าย ตระกูลหยุนจึงเลือกสนับสนุนเขา ให้เขาเป็นดาบบุกเบิกแผ่นดินแทนตระกูลหยุน

เพื่อการนี้ บิดาของนางไม่สนใจสัญญาหมั้นหมายระหว่างนางกับชุยจิ่งเหิง วางแผนข่มขู่ให้ตระกูลชุยถอนหมั้นก่อน แล้วถวายตัวนางวัยสิบหกปีให้เฮ่อหลี่เฉิงราวกับสิ่งของ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป