เกิดใหม่หลังเป็นม่าย ฝึกสามีผู้เย็นชาให้เชื่อง

ตอนที่ 5 ให้เฮ่อหลี่เฉิงได้ชมเรื่องสนุก

10 นาที· 2.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ฉากนี้เหมือนกับชาติก่อนทุกประการ เมื่อหยุนเหยาได้ประสบอีกครั้ง ในใจก็ไม่เกิดคลื่นไหวอีกแล้ว

แม้ในตอนแรกนางกับชุยจิ่งเหิงจะรักใคร่กันด้วยใจจริง ทว่าชะตากลับกลั่นแกล้ง นางเลือกใช้ชีวิตร่วมกับเฮ่อหลี่เฉิงให้ดี ย่อมเป็นผลดีต่อทุกคน

«ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านพ่อจะมาจับข้า มิฉะนั้นความพยายามวางแผนและแสดงละครด้วยตนเองอย่างสุดกำลังของเขาจะไม่สูญเปล่าหรือ» หยุนเหยาดึงมือออก ก่อนเดินไปนั่งลงอย่างสงบ ท่าทีของผู้น้อยกลับแฝงอำนาจประหนึ่งผู้ครองตำแหน่งสูงกว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าบิดาชุย

บิดาชุยรู้สึกว่าท่าทีเช่นนี้ทั้งแปลกประหลาดและคุ้นเคย เขาขมวดคิ้วถาม «ที่เจ้าพูดหมายความว่า การหนีตามกันไปของเจ้ากับจิ่งเหิงเป็นแผนที่บิดาเจ้าจัดการทั้งหมดหรือ จุดประสงค์ของเขาคือให้เจ้าใช้จิ่งเหิงและตระกูลชุยของข้า พอเรื่องแตกก็ส่งตัวเจ้าให้เฮ่อหลี่เฉิงเพื่อเอาความชอบ?»

สมกับเป็นประมุขตระกูลใหญ่ เพียงนางเอ่ยประโยคเดียว เขาก็ปะติดปะต่อแผนการนี้ได้ครบถ้วน หยุนเหยากล่าวเย้ยหยัน «ข้ากับคุณชายชุยเคยติดต่อกันทางจดหมายจริง แต่ก็มีเพียงช่วงที่ข้าเพิ่งแต่งกับแม่ทัพเมื่อปีก่อน ในจดหมายไม่มีถ้อยคำใดผิดจารีต»

«หลังจากนั้นความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับแม่ทัพก็ดีขึ้นทุกวัน ข้าจึงไม่เขียนจดหมายถึงคุณชายชุยอีก จดหมายในช่วงสองปีนี้ รวมถึงการนัดหมายหนีตามกัน ล้วนเป็นบิดาหาคนมาลอกลายมือข้า แล้วเขียนส่งให้คุณชายชุยแทน ข้าบังเอิญพบเรื่องนี้เข้า»

ส่วนเรื่องที่นางรู้ได้อย่างไร นางมั่นใจว่าบิดาชุยคงไม่ซักไซ้ไล่เลียงจนถึงที่สุด

ชุยจิ่งเหิงเงยหน้ามองหยุนเหยาทันที ริมฝีปากบางสั่นระริก «อะไรนะ?»

ประมุขตระกูลชุยไม่สนใจความรู้สึกของเขาแม้แต่น้อย โกรธจนแทบระเบิด «หยุนฉงฮ่วนช่างวางแผนได้ดีนัก! ตอนนั้นเขาทั้งข่มขู่ทั้งล่อลวงให้ตระกูลชุยถอนหมั้นกับเจ้า แล้วส่งเจ้าไปแต่งกับเฮ่อหลี่เฉิง ทั้งยังรับปากจะมอบผลประโยชน์มากมายแก่ตระกูลชุย ให้พวกเราช่วยกันสนับสนุนเฮ่อหลี่เฉิง»

«หลังเจ้าตบแต่งกับเฮ่อหลี่เฉิง เขาก็อาศัยความผูกพันเก่าระหว่างเจ้ากับจิ่งเหิง ใช้เจ้าเป็นเหยื่อล่อเอาเงินทองและเสบียงของตระกูลชุยไป เขาไม่ต้องออกแรงอะไร กลับได้เป็นผู้สร้างความชอบใหญ่หลวงที่สุดต่อหน้าเฮ่อหลี่เฉิง»

เขาเชื่อคำพูดของหยุนเหยา เพราะความบาดหมางระหว่างตระกูลชุยกับตระกูลหยุนเริ่มขึ้นตั้งแต่คราวถอนหมั้น อีกทั้งตลอดสองปีมานี้ ตระกูลหยุนก็กดข่มตระกูลชุยอยู่ทุกด้าน

เมื่อเกิดกลียุค ตระกูลหยุนก็ยิ่งกำเริบเสิบสาน ฉกฉวยผลกำไรจากเสบียงของตระกูลชุยตลอดหลายปี ทั้งยังยักยอกบัญชีขนส่งทางน้ำของหลวงอย่างมืดดำ

หยุนเหยากล่าวแจกแจงทีละเรื่อง «ตอนอยู่ในตระกูลหยุน ข้าก็รู้แล้วว่าตระกูลชุยค้าขายและขนส่งทางน้ำ ทั้งยังมีที่นาอุดมสมบูรณ์สืบทอดกันมาหลายชั่วคน แต่ทุกปีตระกูลหยุนกลับหักผลประโยชน์ก้อนใหญ่ กดราคา ตัดเสบียง และตัดภาษีของพวกท่าน บัดนี้เขาอาศัยนามพันธมิตรตระกูลผู้ดี ยืมเสบียงของตระกูลชุยไปโดยไม่เสียสิ่งใดคืน ทั้งที่เสบียงเหล่านั้นไม่เคยไปถึงมือแม่ทัพ กลับถูกเขายักยอกไปสร้างกำลังของตนเองจนหมด»

ดังนั้น การแตกหักระหว่างสองตระกูลเป็นเรื่องช้าหรือเร็วเท่านั้น บิดาชุยอดกลั้นมานานเกินไปแล้ว

สิ่งที่นางทำอยู่ในยามนี้เป็นเพียงการจุดชนวนให้เรื่องปะทุ

ตระกูลชุยจะปล่อยให้ตระกูลหยุนข่มเหงต่อไปไม่ได้อีก มิฉะนั้นคนทั้งตระกูลย่อมล่มสลาย กระทั่งถูกกวาดล้าง

นางยังให้เหตุผลที่ไม่ร่วมมือกับบิดา เพราะไม่ได้รับเสบียงจากบิดา จึงจำต้องหาผู้อื่นแทน

เพียงเท่านี้ก็เพียงพอให้ตระกูลชุยเชื่อนางแล้ว

«เมื่ออยู่บ้านให้เชื่อฟังบิดา เมื่อออกเรือนให้เชื่อฟังสามี บัดนี้ข้ากับแม่ทัพเป็นหนึ่งเดียวกัน ทางบิดาข้าไม่เพียงส่งเสบียงให้แม่ทัพไม่ตรงเวลา แต่ยังส่งมาเพียงครึ่งเดียวจากที่ตกลงกันไว้ ทั้งยังเอาของด้อยคุณภาพมาปะปน แทนที่จะยอมให้บิดาควบคุมบงการ สู้ข้ามาขอร่วมมือกับท่านลุงชุยด้วยตนเองดีกว่า» หยุนเหยาวางถ้วยชาลง แล้วกล่าวกับบิดาชุยอย่างเนิบช้า

แววตาที่บิดาชุยมองหยุนเหยามีความชื่นชมเพิ่มขึ้น ทว่าในนั้นยังแฝงความระแวดระวังและลุ่มลึก

เขากับหยุนฉงฮ่วนต่างก็วางเดิมพันไว้กับเฮ่อหลี่เฉิง แม้จะดูแคลนชาติกำเนิดของเฮ่อหลี่เฉิงเพียงใด ก็ยังเห็นว่าคนผู้นี้มีความสามารถพอจะชิงอำนาจเหนือแผ่นดินจงหยวน

เมื่อมองสองสามีภรรยาในยามนี้ เขาจึงเห็นว่าทั้งคู่มีความทะเยอทะยานไม่น้อย

ต่อหน้าอำนาจ ยังจะมีความรักฉันพ่อลูกมากมายเพียงใดกัน

ยิ่งไปกว่านั้น หยุนฉงฮ่วนยังบังคับพรากหยุนเหยาจากบุตรชายของเขา แล้วส่งนางไปให้เฮ่อหลี่เฉิงที่เป็นเพียงคนบ้านนอก

หยุนเหยาอาจนำเกียรติยศมาสู่ตระกูลหยุน แต่ในขณะเดียวกันก็ย่อมมีช่องว่างระหว่างกัน นางร่วมใจกับเฮ่อหลี่เฉิง ใช้ประโยชน์จากญาติฝ่ายมารดาและระแวดระวังพวกเขาไปพร้อมกัน

หยุนเหยากับเฮ่อหลี่เฉิงไม่ต้องการเป็นหุ่นเชิดที่หยุนฉงฮ่วนควบคุม จึงมาดึงตระกูลชุยให้เป็นกำลังถ่วงดุลหยุนฉงฮ่วน

และบังเอิญว่าเขาก็กำลังต้องการอาศัยพวกเขา เพื่ออยู่เหนือทุกตระกูลใหญ่

ภายหน้าเมื่อเฮ่อหลี่เฉิงได้เป็นฮ่องเต้ ในราชสำนักและทั่วทั้งใต้หล้า ตระกูลชุยย่อมเป็นใหญ่

«ท่านลุงลองพิจารณาดูเถิด ในเมื่อข้ามาถึงที่นี่ ก็แสดงว่าข้าหารือกับแม่ทัพเรียบร้อยแล้ว ข้าตัดสินใจเรื่องนี้ได้» หยุนเหยาหยิบสัญญาหลายฉบับออกมาทันที

บิดาชุยรับไปดู เห็นว่าทั้งหมดล้วนเป็นผลประโยชน์ต่าง ๆ ที่หยุนเหยากับเฮ่อหลี่เฉิงสัญญาจะมอบให้ตระกูลชุย

หากลงนามในยามนี้ ผลประโยชน์บางอย่างก็จะตกถึงมือเขาทันที มิใช่เพียงวาดวิมานในอากาศ

«ข้าจะหารือเรื่องนี้กับคนในตระกูลอย่างละเอียด» ในใจบิดาชุยยอมรับการเกลี้ยกล่อมของหยุนเหยาแล้ว เพียงกลับไปหารือให้เรียบร้อยก่อน ค่อยต่อรองกับนาง

เขาไม่สนใจบุตรชายที่ยังคุกเข่าอยู่บนพื้นแม้แต่น้อย ลุกขึ้นเดินออกจากห้องส่วนตัวไปพร้อมหยุนเหยา

หยุนเหยาคำนวณเวลาได้พอเหมาะพอดี

หยุนฉงฮ่วนกำลังพาผู้คุ้มกันหลายคนเดินขึ้นบันไดมา

นางพยักหน้าให้บิดาชุย «เสบียงชุดนี้จะล่าช้าอีกไม่ได้แล้ว ในเมื่อท่านลุงให้คำตอบแล้ว ข้ากับแม่ทัพก็จะรอ»

«แน่นอน เมื่อลงนามในสัญญาแล้ว ตระกูลชุยของเราย่อมรักษาคำมั่นเป็นที่สุด ไม่เคยบิดพลิ้วหรือยักยอก» บิดาชุยตอบ ราวกับเพิ่งเห็นหยุนฉงฮ่วน จึงโบกมือให้

«ท่านไม่ต้องขึ้นมาแล้ว เรื่องอาเหยากับจิ่งเหิงเป็นข้าเข้าใจผิด ที่นางต้องการพบแท้จริงแล้วคือข้า»

ฝีเท้าหยุนฉงฮ่วนชะงัก เขามองทั้งสองอย่างประหลาดใจ ไม่นานก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

หยุนเหยาไม่ได้คิดหนีตามชุยจิ่งเหิงเลย การนัดชุยจิ่งเหิงกับประมุขตระกูลชุย แท้จริงแล้วก็เพื่อดึงตระกูลชุยมาเป็นพวก!

เขาถูกบุตรสาวกับตระกูลชุยหักหลังพร้อมกัน

«ท่านพ่อมาได้อย่างไร» หยุนเหยามองหยุนฉงฮ่วนอย่างแสร้งประหลาดใจ «มาบอกข้าว่าเสบียงชุดนี้จัดหาไม่ได้หรือ ไม่เป็นไร ท่านลุงชุยยินดีช่วย ข้ากับแม่ทัพก็จะไม่ทำให้ท่านลำบาก»

«พวกเจ้าทำได้ดีนัก!» แก้มของหยุนฉงฮ่วนกระตุก เขาชี้หน้าบิดาชุยกับหยุนเหยา สะบัดแขนเสื้อแล้วเดินจากไป

หยุนเหยาค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้น นี่คือแผนการทั้งหมดของนางในวันนี้

นางโยนความผิดเรื่องหนีตามกันระหว่างตนกับชุยจิ่งเหิงให้บิดารับไว้

ประการแรก นางทำลายแผนการณ์ที่ตนหนีตามชุยจิ่งเหิงแล้วถูกจับได้ในชาติก่อน

ประการต่อมา นางฉวยโอกาสสร้างรอยร้าวในความสัมพันธ์อันง่อนแง่นระหว่างตระกูลชุยกับตระกูลหยุน ดึงตระกูลชุยมาเป็นพวก ให้ตระกูลชุยเป็นฝ่ายส่งเงิน ส่งเสบียง และมอบเขตปกครองแก่เฮ่อหลี่เฉิง

ตระกูลชุยกับตระกูลหยุนยังสามารถคานอำนาจกันได้

พวกเขาต่อสู้กัน ส่วนนางกับเฮ่อหลี่เฉิงก็นั่งรับผลประโยชน์จากทั้งสองฝ่าย นี่เรียกว่าชาวประมงได้ประโยชน์เมื่อหอยกับนกกระยางต่อสู้กัน

ทำเช่นนี้ได้ด้วยหรือ เจียนเจียกะพริบตา ก่อนจะได้สติกลับมา

คุณหนูเก่งกาจยิ่งนัก!

ชุยจิ่งเหิงเดินออกมาด้วยสีหน้าสิ้นหวัง ยื่นมือไปดึงแขนเสื้อหยุนเหยา «เหยาเหยา...»

หยุนเหยาปัดมือเขาออก หันไปกล่าวกับบิดาชุย «คุณชายชุยไม่พอใจการแต่งงานที่ท่านลุงกับท่านป้าจัดให้ ข้ามีคนที่เหมาะสมที่สุดอยู่ผู้หนึ่ง»

สีหน้าชุยจิ่งเหิงเปลี่ยนไป ขอบตาแดงก่ำจับจ้องหยุนเหยาด้วยความยึดติด «เหยาเหยา ข้าไม่แต่งกับหญิงอื่น! ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อาจทำตามใจตนเอง ต้องเป็นท่านลุงหยุนข่มขู่เจ้า เฮ่อหลี่เฉิงทรมานเจ้าแน่»

«ตั้งแต่แรกเจ้าไม่ยินดีแต่งกับคนบ้านนอกอย่างเขา เจ้าเกลียดชังเขา ต่อให้ท่านลุงหยุนหาคนเขียนจดหมายแทนเจ้า คนที่เจ้าชอบก็ยังเป็นข้า เจ้าอยากหนีตามข้า»

เขาหันไปมองบิดาชุย วิงวอนด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว «ท่านพ่อ ข้าเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของท่าน ท่านรักข้ามากที่สุด ท่านไม่อยากให้ข้ามีความสุขหรือ?»

«ข้าขอร้อง ท่านปล่อยข้ากับเหยาเหยาไป ให้ข้าพานางจากไปเสียบัดนี้»

บิดาชุยมีภรรยาและอนุหลายคน มีบุตรสาวหลายคน แต่มีบุตรชายเพียงคนเดียว ย่อมรักใคร่ทะนุถนอมเป็นธรรมดา

ดังนั้นแม้หยุนเหยาจะแต่งให้เฮ่อหลี่เฉิงแล้ว เพราะชุยจิ่งเหิงชอบหยุนเหยา ตลอดสองปีนี้เมื่อตระกูลหยุนกดข่มตระกูลชุยทุกด้าน

ตระกูลชุยก็ยังอดกลั้น ไม่ยอมแตกหักกับตระกูลหยุน

บิดาชุยทั้งโกรธทั้งเจ็บปวด ร่างสั่นไหวเล็กน้อย มือหนึ่งกุมอก อีกมือยกขึ้นตบหน้าบุตรชาย

หยุนเหยารั้งบิดาชุยไว้ ก่อนมองชุยจิ่งเหิงด้วยน้ำเสียงห่างเหินเย็นชา «คุณชายชุย แม้ข้ากับแม่ทัพจะมีเรื่องกระทบกระทั่งกันบ้าง แต่ก็ยังนับว่าให้เกียรติกันและกัน ภายหน้าความสัมพันธ์ของเรามีแต่จะดีขึ้น»

มาถึงขั้นนี้ นางกับชุยจิ่งเหิงต่างก็มีเส้นทางที่ต้องเดิน และภาระที่ต้องแบกรับ

โดยเฉพาะในยุคกลียุคเช่นนี้ ความรักระหว่างชายหญิงเป็นเรื่องเล็กน้อยที่สุด

อีกอย่าง หากนางกับชุยจิ่งเหิงหนีไปจริง ๆ ก็ต้องปกปิดชื่อแซ่ หลบซ่อนตัวไปตลอดชีวิต

เมื่อฉีกเปลือกนอกอันงดงามของความรักออก สิ่งที่เหลืออยู่ก็มีเพียงความจริงอันจืดชืดของข้าวปลาอาหาร แม้แต่การมีชีวิตรอดยังยาก แล้วจะยังมีความโรแมนติกและความเร่าร้อนเช่นในบทกวีได้อย่างไร

ถึงเวลานั้น นางกับชุยจิ่งเหิงคงมีแต่กล่าวโทษกันและเสียใจภายหลัง

สู้หยุดไว้ตรงนี้ยังดีกว่า

นางสบตาชุยจิ่งเหิงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและมีน้ำตาคลอ ก่อนกล่าวเสริม «แม่ทัพรับปากข้าแล้วว่าจะไม่รับอนุ ชั่วชีวิตนี้มีเพียงข้าคนเดียว จนถึงบัดนี้เขาก็ยังไม่ผิดคำ»

ร่างชุยจิ่งเหิงสั่นสะท้าน แววตาฉายความรู้สึกผิดและลนลาน «เหยาเหยา เจ้า...»

นางรู้แล้วหรือ?

«แต่เรื่องนั้นเป็นมารดาจัดการ ข้าถูก...»

หยุนเหยาส่ายหน้า พยักหน้าให้บิดาชุย ก่อนพาเจียนเจียกับผู้คุ้มกันจากไป

นางก้าวขึ้นรถม้าไปได้ครึ่งหนึ่งก็หยุด หันไปกล่าวกับผู้คุ้มกันทั้งสอง «เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ พวกเจ้ารายงานแม่ทัพตามจริงได้ทุกอย่าง แล้วช่วยฝากคำพูดให้ข้าสักประโยค»

ผู้คุ้มกันทั้งสองสะดุ้งเล็กน้อย ฮูหยินช่างเฉียบแหลมนัก!

ก่อนแม่ทัพออกจากจวนวันนั้น เขาสั่งไว้จริง ๆ ว่าไม่ว่าฮูหยินจะทำสิ่งใดก็อย่าขัดขวาง ให้คุ้มกันนางใกล้ชิดเช่นปกติ หลังจากนั้นค่อยกลับค่ายทหารไปรายงานเขา

เมื่อเห็นบิดากับบุตรชายตระกูลชุย พวกเขาสงสัยว่าฮูหยินลอบคบชู้กับคุณชายชุยจริง ทั้งยังคิดจะหนีตามกันแต่ถูกจับได้เสียก่อน

ที่แท้กลับไม่ใช่เช่นนั้น

เช่นนั้นแม่ทัพเชื่อใจฮูหยินมากพอ หรือคำพูดนั้นหมายความว่า ต่อให้นางหนีตามคุณชายชุยจริง พวกเขาก็จะคุ้มกันนางออกไป?

*

หนึ่งชั่วยามให้หลัง

ซู่ฮุยพบเฮ่อหลี่เฉิงในกระโจมบัญชาการ แล้วรายงานทุกถ้อยคำที่หยุนเหยาพูดคุยกับบิดาและบุตรชายตระกูลชุยในวันนี้ โดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

บรรยากาศเงียบงันอึดอัด

เขารออยู่นานหนึ่งเค่อ ในที่สุดก็อดเงยหน้ามองเฮ่อหลี่เฉิงที่นิ่งเงียบไม่พูดจาไม่ได้ «แม่ทัพ?»

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป