ลู่จิ่นอี๋ไม่เคยคาดคิดเลยว่าฮ่องเต้จะยังไม่เสด็จไป ผ้าม่านลายดอกบัวมงคลเถาเลื้อยสีเขียวหม่นถูกนางกำนัลเปิดออก บุรุษผู้หนึ่งก้าวฉับ ๆ เข้ามา
“หม่อมฉันคำนับฝ่าบาท”
เซียวเหยียนมองลู่กุ้ยเหรินตรงหน้า ทั้งผอมทั้งตัวเล็ก ราวกับลมพัดก็ล้ม แต่กลับแสร้งทำตัวประหนึ่งกระต่ายน้อย
“ลุกขึ้นเถิด ตัวโตเพียงนี้ เดินอยู่ดี ๆ ยังตกลงไปในสระได้อีก ตาไปอยู่ที่ฝ่าเท้าหรือไร?”
“ฝ่าบาท หม่อมฉันมิได้ตกลงไปเองเพคะ” ลู่จิ่นอี๋สูดลมหายใจลึก ก่อนตอบ
“อ้อ มิได้ตกลงไปเอง หรือว่ากระโดดลงไป?”
ลู่จิ่นอี๋: …
【ชักดาบกันเถิด วันนี้ไม่เจ้าก็ตาย ข้าก็ต้องสิ้นชีพ!】
เซียวเหยียนกระตุกยิ้มในใจ ตัวเล็กแค่นี้ แต่โทสะไม่เล็กเลย น่าสนุกอยู่บ้าง
ลู่จิ่นอี๋ข่มเพลิงโทสะไว้เต็มอก พอเงยหน้าขึ้นก็ชะงักไป
นางมองฮ่องเต้ครั้งหนึ่ง แล้วก็อีกครั้ง
【มิใช่ว่าฮ่องเต้อายุมากและหน้าตาอัปลักษณ์หรอกหรือ?】
รอยยิ้มบนใบหน้าเซียวเหยียนแข็งค้าง เขาได้ยินอะไรเข้า?
“แขนล่ำเอวผึ่งผาย รูปร่างสูงสง่า ดุจกระบี่ คิ้วตาคมคาย แม้ไม่กริ้วก็ยังน่าเกรงขาม นี่เรียกว่าอัปลักษณ์หรือ? นอกจากผิวคล้ำไปสักหน่อย ก็เป็นสามีในฝันชัด ๆ”
เซียวเหยียน: ?
【แม้ตระกูลสูงศักดิ์จะดูแคลนฮ่องเต้ที่มีพื้นเพเป็นชาวบ้าน แต่ก็พูดเหลวไหลเกินไปแล้ว】
เซียวเหยียนพยักหน้าในใจ นับว่ายังมีสายตาอยู่บ้าง พวกไร้ความสามารถนั่นต่างหากที่ริษยาข้า
【ยังกล้าบอกว่าฮ่องเต้แก่? นี่เรียกว่าแก่หรือ? อายุเพียงนี้กำลังรุ่งโรจน์งดงามแท้ ๆ】
คิ้วตาของเซียวเหยียนคลายลง ปีนี้เขาอายุยี่สิบแปด ย่อมเป็นวัยอันงดงาม
คนที่ด่าว่าเขาแก่ล้วนเป็นพวกโง่เขลาที่สู้เขาไม่ได้ แล้วใส่ร้ายป้ายสี!
คิดได้ดังนั้น เซียวเหยียนจึงมองลู่กุ้ยเหรินแล้วถามว่า “ปีนี้เจ้าอายุเท่าไร?”
“ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันอายุสิบสี่เพคะ” เมื่อลู่จิ่นอี๋ตอบจบก็เกิดความสงสัยในใจ ฮ่องเต้ถามเรื่องนี้ขึ้นมาได้อย่างไร มิใช่กำลังพูดถึงเรื่องตกน้ำอยู่หรือ?
สิบสี่?
รอยยิ้มได้ใจบนใบหน้าเซียวเหยียนชะงักค้าง มารดามันเถิด ส่งหญิงงามเข้าวังให้เขา แต่กลับส่งคนที่ยังไม่ปักปิ่นมาให้หรือ?
มิน่าเล่าถึงได้เหมือนลูกเจี๊ยบตัวน้อย
ลู่จิ่นอี๋เห็นฮ่องเต้ไม่ตรัส จึงเงยหน้ามอง แล้วก็พบว่าสีพระพักตร์ของฮ่องเต้ช่างเปลี่ยนไปอย่างน่าพิศวง
นางเข้าใจได้ในทันที
ยังไม่ปักปิ่นก็หมายความว่ายังไม่บรรลุนิติภาวะ ฮ่องเต้จึงร่วมอภิรมย์กับนางไม่ได้ ที่ไม่พอพระทัยก็เพราะเหตุนี้หรือ?
【ในวังหลังมีหญิงงามตั้งหลายสิบคน ยังไม่พอให้พระองค์ร่วมอภิรมย์อีกหรือ? จะทำหน้าบึ้งใส่ข้าด้วยเหตุใด หากเก่งจริงก็ไปตัดหัวเว่ยกั๋วกงสิ】
หางตาเซียวเหยียนกระตุก “เมื่อครู่เจ้าบอกว่ามิได้ตกน้ำไปเองหรือ?”
“เพคะ วันนี้หม่อมฉันเดินชมดอกไม้อยู่ข้างสระปลาคาร์ปในอุทยานหลวง เมื่อเดินไปถึงที่เปลี่ยว จู่ ๆ ก็มีคนโผล่มาจากด้านหลัง ผลักหม่อมฉันตกน้ำอย่างแรง ขอฝ่าบาทโปรดคืนความเป็นธรรมให้หม่อมฉัน จับตัวคนร้ายมาลงโทษด้วยเพคะ”
“อย่างไรเจ้าก็เป็นถึงกุ้ยเหริน เหตุใดจึงออกไปเดินเล่นคนเดียว?”
น้ำเสียงของเซียวเหยียนเต็มไปด้วยความดูแคลน เขาว่ากันว่าบุตรีตระกูลใหญ่เหล่านี้เคร่งครัดธรรมเนียมพิธีการนัก แค่จะออกจากเรือนยังต้องมีผู้ติดตามห้อมล้อมมิใช่หรือ
คำเยาะเย้ยของฮ่องเต้แทบจะซัดเข้าใส่หน้า ไม่เป็นไร ต่อให้ลมแรงพัดโหม ข้าก็ยังยืนหยัดมั่นคง
เมื่อนึกถึงเหตุที่เจ้าของร่างเดิมไปพักใจในอุทยานหลวง นางย่อมไม่ช่วยปกปิดเรื่องให้เว่ยกั๋วกงกับฮูหยินได้ มารดากับน้องชายของเจ้าของร่างเดิมไม่อาจอยู่ในจวนเว่ยกั๋วกงไปตลอด นางต้องหาทางช่วยพวกเขาออกมา จะปล่อยให้คนอื่นกุมจุดอ่อนเอาไว้ข่มขู่นางเช่นนี้ไม่ได้
“หม่อมฉันได้รับจดหมายจากทางบ้าน ท่านลุงใหญ่ต้องการให้หม่อมฉันทูลขอตำแหน่งขุนนางให้พี่ชายลูกพี่ลูกน้องต่อหน้าฝ่าบาท หม่อมฉันได้เป็นพระสนมของฝ่าบาทแล้ว จะทำให้ฝ่าบาทลำบากพระทัยได้อย่างไร แต่ก็ไม่รู้จะชี้แจงกับท่านลุงใหญ่อย่างไร ในอกกลัดกลุ้มดั่งถูกไฟแผดเผา จะทำอย่างไรก็ลำบากใจ จึงคิดออกมาเดินเล่นในสวน ใครจะรู้ว่า…”
“ใครจะรู้ว่าถูกคนผลักตกน้ำ เต้าหู้ยังมีสมอง แต่พระสนมกลับไม่มีหรือไร”
【เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาของฮ่องเต้ล้วนเก่งกาจในการศึก ไม่มีใครทนปากของพระองค์ไม่ไหวจนคิดก่อกบฏบ้างหรือ? ข้าขอแปรพักตร์เป็นคนแรก! วันเช่นนี้อยู่ต่อไปไม่ไหว แม้แต่วันเดียวก็ไม่ไหว!】
เซียวเหยียนปรายตามองลู่กุ้ยเหริน นี่เป็นประทัดหรือไร แตะนิดเดียวก็ระเบิดแล้ว?
“ตอนนั้นเจ้าเห็นหรือไม่ว่าเป็นผู้ใด?”
“หม่อมฉันเดินมองทางข้างหน้าอยู่เสมอ ไหนเลยจะรู้ว่ามีคนชั่วอยู่เบื้องหลัง”
เซียวเหยียนได้ยินเช่นนั้น แววขบขันวูบผ่านดวงตา ก่อนถามต่อ “แล้วมีเบาะแสอื่นอีกหรือไม่?”
“หม่อมฉันไร้ความสามารถ ไม่พบเบาะแสเพคะ”
เซียวเหยียนรออยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงในใจของลู่จิ่นอี๋อีก คิดว่านางคงไม่มีเบาะแสจริง ๆ จึงตรัสอย่างมีนัยว่า “พระสนมวางใจเถิด เราจะสืบเรื่องนี้ให้กระจ่าง แล้วคืนความเป็นธรรมแก่เจ้า กล้าฆ่าคนบนแผ่นดินของข้า ข้าดูแล้วนางคงเบื่อชีวิตเต็มที”
“...ขอบพระทัยฝ่าบาท”
“เราจะไปแล้ว เจ้าพักผ่อนเถิด ผอมจนเหลือแต่กระดูก รีบบำรุงให้มีเนื้อมีหนังหน่อย มิฉะนั้นคนที่ไม่รู้คงคิดว่าเราเลี้ยงเจ้าไม่ไหว”
ในที่สุดลู่จิ่นอี๋ก็พอเข้าใจแล้วว่าเหตุใดฮูหยินเว่ยกั๋วกงจึงไม่ชอบฮ่องเต้องค์ใหม่
บำรุงให้มีเนื้อมีหนังหรือ?
คิดว่านางเป็นหมูรอเชือดรับปีใหม่หรือไร!
ในที่สุดเซียวเหยียนก็เสด็จออกไป ลู่จิ่นอี๋รีบเรียกนางกำนัลไปยังห้องเครื่องให้จัดสำรับ นางหิวจนแทบสิ้นใจแล้ว
รุ่ยจู๋กับฮุ่ยเซียงเป็นนางกำนัลที่จัดสรรให้เจ้าของร่างเดิมหลังเข้าวัง ยังมีขันทีอีกคนชื่อซุนเต้าอัน
รุ่ยจู๋เฉลียวฉลาดนัก นางไปนำสำรับจากห้องเครื่องมาแล้วตั้งแต่ก่อนหน้า วางอุ่นไว้ในห้องชาขนาดเล็ก
พอสั่งให้ยกสำรับ ก็มีคนนำมาส่งให้ทันที
ดื่มน้ำแกงหนึ่งชามให้อุ่นท้องก่อน ร่างกายก็สบายขึ้นทันตา
ลู่จิ่นอี๋กินรองท้องแล้วจึงหันไปถามรุ่ยจู๋ “ยามข้าหลับไป ได้ข่าวอันใดมาบ้างหรือไม่?”
“เมื่อครู่ซุนเต้าอันส่งข่าวกลับมาว่า ในวังไม่มีพระสนมผู้ใดรับผิดชอบกิจการอย่างเป็นทางการ ธรรมเนียมต่าง ๆ จึงหละหลวมไปด้วย แต่ละวันมีคนเข้าออกอุทยานหลวงมากมาย ยากจะสืบค้นยิ่งนัก” รุ่ยจู๋กล่าวด้วยสีหน้ากังวล
ลู่จิ่นอี๋ขมวดคิ้ว ฮ่องเต้เป็นคนประหลาด ส่วนตระกูลใหญ่ที่ประจบเอาใจและคิดคืนดีกับฮ่องเต้ก็เสแสร้งไม่แพ้กัน
เพื่อมิให้ผู้คนครหาว่าตระกูลใหญ่ส่งหญิงงามให้ฮ่องเต้ คนเหล่านี้ไม่เพียงส่งหญิงงามของตนเอง ยังชักชวนให้ผู้อื่นส่งมาด้วย จึงเกิดเหตุการณ์ส่งหญิงงามเข้าวังหลายสิบคนเช่นนี้
ฮุ่ยเซียงที่ยืนอยู่ด้านข้างกล่าวว่า “นายหญิง ในวังมีพระสนมที่ได้รับแต่งตั้งเป็นเฟยถึงห้าพระองค์ ฝ่าบาทก็ไม่ได้มอบหมายให้พระสนมองค์ใดดูแลกิจการในวังหลัง พวกบ่าวไม่กล้าไปขอให้พระสนมองค์ใดช่วยทวงความเป็นธรรมให้นายหญิงโดยพลการ”
ลู่จิ่นอี๋เข้าใจดี ตำแหน่งเฟยมีอยู่ห้าพระองค์ หากจะขอความช่วยเหลือก็ต้องขอทุกพระองค์ หรือไม่ก็ไม่ขอเลย มิฉะนั้นย่อมล่วงเกินผู้อื่นและก่อเรื่องเดือดร้อน
“ยามนี้ดีแล้ว เรื่องถึงพระกรรณฝ่าบาท ฝ่าบาทก็ยินดีช่วยทวงความเป็นธรรมให้นายหญิง ไม่ต้องไปขอร้องคนอื่นให้ทั่วแล้ว” รุ่ยจู๋กล่าวพลางยิ้ม
ลู่จิ่นอี๋พยักหน้าเบา ๆ พลางกินข้าวไปด้วยและครุ่นคิดไปด้วย จากบทสนทนากับฮ่องเต้เมื่อครู่นี้ ดูท่าเขาจะมิใช่คนที่ปล่อยให้ผู้อื่นชักใยได้ง่าย ๆ
ความคิดของตระกูลสูงศักดิ์เหล่านั้นแทบจะเขียนแปะไว้บนหน้าผาก ทั้งชื่อเสียงและผลประโยชน์ล้วนต้องการ แต่ฮ่องเต้ไม่ตามใจพวกเขา
แต่งตั้งพระสนมขึ้นตำแหน่งเฟยห้าพระองค์ในคราวเดียว ก็เท่ากับตั้งขั้วอำนาจขึ้นห้าขั้ว คนทั้งห้านี้เพื่อชิงตำแหน่งกุ้ยเฟยกับฮองเฮา คงต้องแก่งแย่งกันจนหัวร้างข้างแตกเป็นแน่
จุ๊ ๆ คนที่เป็นฮ่องเต้ได้ จิตใจดำมืดกันทั้งนั้นจริง ๆ
มีเพียงเรื่องหนึ่งที่นางยังคิดไม่ตก ทั้งไม่เคยมีความแค้นต่อกัน แล้วผู้ใดกันแน่ที่ต้องการเอาชีวิตเจ้าของร่างเดิม
หลังเจ้าของร่างเดิมเข้าวัง ก็ได้รับแต่งตั้งเพียงตำแหน่งกุ้ยเหริน บางทีท่าทีประจบเอาใจของจวนเว่ยกั๋วกงอาจไม่ถูกพระทัยฮ่องเต้กระมัง
อย่างไรเสีย แม้จวนอื่นจะมิได้ส่งบุตรีสายตรงจากเรือนใหญ่เข้าวังทุกแห่ง แต่ก็ล้วนเป็นบุตรีสายตรงของบุตรชายสายตรง
ส่วนนางเป็นเพียงบุตรีของบุตรชายอนุในจวนเว่ยกั๋วกง แสดงว่าความจริงใจของเว่ยกั๋วกงยังไม่มากพอ
หลังเจ้าของร่างเดิมเข้าวัง นางระมัดระวังตัวอยู่เสมอ ไม่พูดมาก ไม่แสดงตัว ไม่แย่งชิงความโปรดปราน ทั้งไม่เคยผูกแค้นกับผู้ใด และยังปฏิบัติต่อคนรอบข้างอย่างใจกว้าง แล้วมีเหตุผลอันใดที่ต้องทำร้ายนางกันเล่า?