ทรราชมีวิชาอ่านใจ ข้าจึงเลิกเสแสร้งในวังหลัง

ตอนที่ 1 ทรราชผู้อ่านใจคนได้ ข้าจึงเลิกเสแสร้งในวังหลัง

8 นาที· 1.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“เอ๊ะ?”

“มิใช่บอกหรือว่าสตรีที่ส่งมาให้เจิ้นเป็นโฉมงาม เหตุใดจึงผอมแห้งราวลูกเจี๊ยบ ซ้ำยังเปียกโชกราวลูกหมาตกน้ำ!”

【เจ้าสิเป็นลูกเจี๊ยบ เจ้าสิเป็นลูกหมาตกน้ำ ทั้งครอบครัวเจ้านั่นแหละที่เป็นลูกเจี๊ยบกับลูกหมาตกน้ำ!】

จักรพรรดิองค์ใหม่เซียวเหยียนทอดพระเนตรสตรีบนตั่งที่ยังคงหมดสติ ทว่ากลับมีเสียงเดือดดาลดังขึ้นในห้วงพระทัย พระเนตรพลันคมกริบขึ้นทันใด

เกิดเรื่องอันใดขึ้น?

ผู้ใดกำลังพูด?

หรือมีผีสาง?

“หมอหลวงหลิ่ว ตรวจดูนางหน่อยว่าตายหรือยัง”

หมอหลวงหลิ่วเฮ่อเหนียนได้ยินดังนั้นก็เดินเข้ามาอย่างหวาดหวั่น คุกเข่าลง วางผ้าเช็ดหน้าคลุมข้อมือของลู่กุ้ยเหริน แล้วจึงแตะนิ้วลงไป

“ทูลฝ่าบาท ชีพจรของลู่กุ้ยเหรินแผ่วและลึก ต้องกดหนักจึงจะสัมผัสได้ ชีพจรบริเวณข้อต่ออ่อนและอ่อนแรง ชีพจรตรงข้อมือแผ่วเบาจนแทบขาด นี่คือความเย็นจากน้ำแทรกซึมภายใน พลังหยางถูกกดข่ม การแปรเปลี่ยนของชี่ในสามส่วนติดขัด ความเย็นบดบังทวารสวรรค์เบื้องบน ส่วนเบื้องล่างก็ทำให้พลังหยางแห่งไตติดขัด จึงหมดสติไม่รับรู้ผู้คน...”

“พูดให้รู้เรื่อง”

“...สำลักน้ำและถูกความเย็นจนหมดสติ แต่หัวใจยังเต้น ยังช่วยชีวิตได้พ่ะย่ะค่ะ”

หมดสติหรือ?

หมดสติจริงแล้วจะด่าคนได้อย่างไร?

เห็นทีจะแกล้งหมดสติ!

เซียวเหยียนหรี่พระเนตร นึกถึงประโยคที่เพิ่งได้ยินกะทันหัน ครุ่นคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

เหตุใดพระองค์จึงได้ยินคำพูดในใจของลู่กุ้ยเหริน?

พระองค์ลอบสังเกตสีหน้าของหมอหลวงหลิ่วและเหล่าข้ารับใช้ในวัง ทุกคนล้วนไม่มีท่าทีผิดปกติ หรือมีเพียงพระองค์ผู้เดียวที่ได้ยิน?

แต่เหตุใดพระองค์จึงไม่ได้ยินเสียงในใจของคนอื่นรอบกาย?

เซียวเหยียนสร้างแผ่นดินด้วยมือเปล่า ไม่เชื่อเรื่องภูตผีหรือสิ่งลี้ลับ

ลองด่าอีกสักประโยคซิ

“เพิ่งแต่งตั้งเป็นกุ้ยเหรินได้ไม่นาน ก็พลัดตกน้ำเสียแล้ว เว่ยกั๋วกงแสดงความภักดีต่อเจิ้น เลือกสตรีที่ดีที่สุดจากสกุลลู่มาให้ เจิ้นเห็นว่ากลับเป็นคนที่โง่ที่สุด”

หมอหลวงหลิ่วกับเหล่าข้ารับใช้ในวังต่างได้ยินคำของจักรพรรดิ จึงก้มหน้าก้มตาไม่เอ่ยวาจา จักรพรรดิเติบโตมาจากชาวบ้าน ชอบด่าคนและอารมณ์ร้อน พวกเขาคุ้นชินเสียแล้ว ยามเช่นนี้ทำเป็นใบ้จึงจะรักษาชีวิตได้

【ปลาก็หาปลา กุ้งก็หากุ้ง เต่าก็ต้องคู่กับตะพาบ】

เซียวเหยียน: …

นี่มันคนที่งอกขึ้นมาบนกระดูกสันหลังขบถหรืออย่างไร?

ลู่จิ่นอี๋เพิ่งข้ามภพมาก็ถูกคนงมขึ้นมาจากสระน้ำ จากบทสนทนาของคนรอบข้าง นางรู้เพียงว่าตนกลายเป็นพระสนมของจักรพรรดิ ตกน้ำระหว่างเดินเล่นในอุทยานหลวง ส่วนเรื่องอื่นนางไม่รู้อะไรเลย

เดินเล่นดี ๆ เหตุใดจึงตกน้ำได้?

วังหลังเป็นสถานที่อันตรายซึ่งเกิดเหตุไม่คาดฝันอยู่บ่อยครั้ง หากไม่มีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วถูกคนอื่นซักถาม นางควรตอบอย่างไร?

มิใช่ต้องถูกจับได้ทันทีหรอกหรือ

จักรพรรดิผู้นี้ไร้มารยาทเสียจริง อ้าปากก็เอาแต่ด่าคน ไม่เหมือนจักรพรรดิสักนิด กลับเหมือนโจรเสียมากกว่า

นางจะยอมรับความอยุติธรรมนี้ได้หรือ?

ย่อมต้องด่ากลับในใจให้สาสมเป็นเท่าตัว!

ในยามนั้นเอง ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมปะทุขึ้นในสมองดุจภูเขาไฟระเบิด ลู่จิ่นอี๋พลันมืดวูบไปเบื้องหน้า แล้วหมดสติลงจริง ๆ

ภาพแล้วภาพเล่าผุดขึ้นในห้วงฝัน

นางเห็นยามจักรพรรดิองค์ใหม่เซียวเหยียนบุกเข้านครหลวง ตระกูลใหญ่ทั้งหลายที่ยึดครองนครหลวงมานับร้อยปี หากผู้ใดไม่ยอมสวามิภักดิ์ ล้วนถูกถอนรากถอนโคนจนเลือดนองเป็นธาร

โลหิตที่ตลาดตะวันตกซึมลึกลงไปในแผ่นหินปูพื้นสามชั้น ต่อให้ชำระล้างนานถึงครึ่งเดือน กลิ่นคาวก็ยังคละคลุ้ง

เหล่าขุนนางผู้สูงศักดิ์ที่รอดชีวิต แม้ในกระดูกยังมีความทะนงตนของตระกูลใหญ่ และยังคงดูแคลนจักรพรรดิองค์ใหม่ผู้มาจากชาวบ้าน แต่ก็จำต้องก้มหัวต่อคมดาบสังหารของพระองค์

คนกลุ่มหนึ่งอยากกระชับความสัมพันธ์กับจักรพรรดิองค์ใหม่ แต่ก็ไม่อยากประจบสอพลอจนเกินไปแล้วถูกผู้คนหัวเราะเยาะ จึงร่วมกันคิดแผนการอันยอดเยี่ยม ส่งโฉมงามถวายจักรพรรดิ

แต่ละครอบครัวส่งบุตรสาวมาหนึ่งคน วังหลังอันว่างเปล่าของจักรพรรดิองค์ใหม่ก็จะผลิดอกไม้บานสะพรั่งในทันใด

จวนเว่ยกั๋วกงเป็นตระกูลขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์ ย่อมเป็นกลุ่มแรกที่ถูกหมายตา

ภาพอีกภาพหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าลู่จิ่นอี๋

“ฝันไปเถิด!”

“อย่าหวัง!”

“จักรพรรดิองค์ใหม่มาจากโจรภูเขา ใจเหี้ยมมืออำมหิต สังหารผู้คนราวผักปลา ถังถังมีนิสัยอ่อนโยน ทั้งยังอ่านตำรามามาก นางเป็นดวงใจของข้า จะเข้าวังไปปรนนิบัติคนหยาบช้าเช่นนั้นได้อย่างไร ยิ่งกว่านั้น จักรพรรดิองค์ใหม่โหดเหี้ยมกระหายเลือด ไม่แน่ว่าสักวันอาจถึงแก่ชีวิตก็เป็นได้ ไม่ได้เด็ดขาด!” ฮูหยินเว่ยกั๋วกงกล่าวด้วยโทสะ

“หุบปาก! วาจาเช่นนี้จะพูดออกมาได้หรือ?”

“เหตุใดจะพูดไม่ได้? เป็นเพียงโจรชั่วขาเปื้อนโคลน ในท้องไม่มีน้ำหมึกสักกี่หยด กลับได้เป็นจักรพรรดิ ช่างเป็นเรื่องน่าขันยิ่งนัก”

“ลองนึกถึงโลหิตที่ซึมลงในแผ่นหิน ณ ตลาดตะวันตกแล้วค่อยพูด!” เว่ยกั๋วกงตำหนิ

“แล้วอย่างไร? เขาจะรักษาบัลลังก์ไว้ได้มั่นคงหรือไม่ก็ยังพูดยาก”

“เจ้าหุบปาก!”

“พวกท่านอยากเอาใจจักรพรรดิองค์ใหม่ ข้าไม่ขัดขวาง แต่ถังถังของข้าจะเข้าวังไปรับความอัปยศเช่นนี้ไม่ได้ ให้ท่านแม่เลือกระหว่างจิ่นซูกับจิ่นอี๋ก็แล้วกัน”

“อย่าพูดจาเหลวไหล เอาใจอันใดกัน? หลังจักรพรรดิองค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ วังหลังยังว่างเปล่า การคัดเลือกสตรีเข้าวังย่อมต้องเกิดขึ้น ไม่ช้าก็เร็วก็ถึงคราวพวกเรา” เว่ยกั๋วกงกล่าวอย่างขุ่นเคืองจนหน้าเจื่อน ก่อนจะกล่าวต่อว่า “เจ้าไม่ยอมให้จิ่นถังเข้าวัง แล้วสะใภ้รองจะยอมให้จิ่นซูไปหรือ? ถึงเวลานั้นนางต้องลากจิ่นถังเข้าไปเกี่ยวข้องเป็นแน่”

“เช่นนั้นก็รีบกำหนดการแต่งงานของบุตรสาวกับจวนเจิ้นหนานโหวเสีย ขอเพียงกำหนดงานแต่งของถังถังแล้ว ห้องรองก็ไม่มีทางลากนางเข้าไปเกี่ยวข้องได้”

ฮูหยินเว่ยกั๋วกงชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงอ่อนลง “อีกอย่าง สะใภ้รองไม่อยากให้จิ่นซูไป ในจวนยังมีจิ่นอี๋ สามีของข้าตายตั้งแต่ยังหนุ่ม สะใภ้สามก็นอนป่วยอยู่บนเตียงมานานหลายปี การแต่งงานของจิ่นอี๋จะดีไปได้สักเท่าใด สู้เข้าวังไปเสี่ยงดวงยังดีกว่า นี่ก็เพื่อห้องสามด้วย อย่างไรนางก็ยังมีน้องชาย อนาคตของเขายังต้องพึ่งพาพี่สาวอย่างนาง”

ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไหลบ่าเชี่ยวกราก ภาพเปลี่ยนไป ฮูหยินเว่ยกั๋วกงจัดการกำหนดงานแต่งให้ลู่จิ่นถังผู้เป็นบุตรสาวอย่างเร่งด่วน

ฮูหยินรองทราบเรื่องก็โกรธจนกระทืบเท้า เป็นไปตามที่ฮูหยินเว่ยกั๋วกงคาดไว้ นางหันมาผลักลู่จิ่นอี๋ออกไปแทนบุตรสาวของตน เพื่อให้อีกฝ่ายรับเคราะห์แทน

อ้างชื่ออันไพเราะว่า รูปโฉมของลู่จิ่นซูสู้เจ้าของร่างเดิมไม่ได้ ในเมื่อเลือกโฉมงาม ลู่จิ่นอี๋ย่อมเหมาะสมที่สุด

บิดาของเจ้าของร่างเดิมเป็นบุตรชายคนที่สามของจวนเว่ยกั๋วกง แต่เป็นบุตรอนุ ทั้งยังป่วยตายตั้งแต่เจ้าของร่างเดิมยังเยาว์วัย

ไท่ฮูหยินมิได้ใส่ใจบุตรอนุผู้นี้ เว่ยกั๋วกงกับน้องชายต่างมารดาก็มีความสัมพันธ์ธรรมดา ยิ่งมารดาของเจ้าของร่างเดิมเป็นคนอ่อนโยนและอ่อนแอ หลังสามีป่วยตาย นางก็พาบุตรสาวหนึ่งคนกับบุตรชายหนึ่งคนใช้ชีวิตอยู่ในจวนกั๋วกงอย่างไร้ตัวตน

เมื่อรู้ว่าบุตรสาวต้องเข้าวัง สะใภ้สามทั้งตกใจทั้งหวาดกลัว นางรวบรวมความกล้าหายากคุกเข่าต่อหน้าไท่ฮูหยินเพื่อวิงวอนขอความเมตตา กลับถูกไท่ฮูหยินดุด่าอย่างรุนแรง

ฮูหยินเว่ยกั๋วกงชิงกำหนดคู่หมายให้ลู่จิ่นถังไปก่อน ลู่จิ่นซูแม้รูปโฉมจะด้อยกว่าเจ้าของร่างเดิมอยู่บ้าง แต่ก็เป็นโฉมงาม อีกทั้งทั้งสองคนเป็นหลานสาวแท้ ๆ ของไท่ฮูหยิน จะยอมให้หลานสาวแท้ ๆ ต้องลำบากเพื่อบุตรสาวของบุตรอนุได้อย่างไร

ท้ายที่สุด เรื่องนี้จึงตกอยู่บนบ่าลู่จิ่นอี๋

เมื่อลู่จิ่นอี๋ฟื้นขึ้นมา ความทรงจำทั้งหมดของเจ้าของร่างเดิมก็กลับคืน นึกถึงภาพมารดาและน้องชายของเจ้าของร่างเดิมส่งนางเข้าวัง ทั้งสองมีน้ำตาคลอเบ้าและสีหน้าอ้างว้าง บางทีอาจเป็นเพราะอารมณ์ของเจ้าของร่างเดิม นางจึงรู้สึกขมขื่นในอก

【คนทั้งจวนเว่ยกั๋วกงชั่วช้ากันถ้วนหน้า ดวงชะตาก็ต่ำทราม บุตรสาวตนเองเป็นดั่งสมบัติล้ำค่า บุตรสาวคนอื่นกลับต่ำต้อยยิ่งกว่าหญ้า ทั้งจวนรุมรังแกแม่ม่ายกับลูกกำพร้า ช่างไร้ยางอายสิ้นดี】

เซียวเหยียนกำลังดื่มชาและอ่านฎีกาอยู่ห้องด้านนอก จู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นในพระเศียร พระองค์พ่นน้ำชาออกมาจนเปียกฎีกาทั้งฉบับ

ตัวอักษรที่เคยสะอาดตาบนฎีกาพร่าเลือนกลายเป็นก้อน หมดกัน ฎีกาของเฉินอวี้สื่อที่ยืดยาวจนอ่านแล้วปวดหัว

ดียิ่ง

【ในเมื่อดูแคลนจักรพรรดิที่มาจากชาวบ้าน ก็จงมีความสามารถก่อกบฏเสียสิ】

เซียวเหยียน: …

ให้ตายเถิด ปากของนางคมกริบราวคมมีด ใครก็ตามที่หลุดออกมาจากปากนาง ไม่ว่าเป็นหรือตายก็ต้องถูกเฉือนหนังออกไปชั้นหนึ่ง

พระองค์รู้สึกราวกับบรรพชนเก้าชั่วโคตรของสกุลลู่กำลังหมุนวนอยู่ตรงหน้า ฝาโลงของบรรพชนสกุลลู่คงกดไว้ไม่อยู่แล้ว

“ที่รักของเจิ้น ฟื้นแล้วหรือ?”

ลู่จิ่นอี๋หิวจนท้องติดแผ่นหลัง เพิ่งลุกขึ้นนั่ง สวมรองเท้าหมายจะหาอะไรกินประทังท้อง จู่ ๆ ก็ได้ยินคำว่า ‘ที่รักของเจิ้น’ จนตกใจแทบสิ้นสติ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป