เห็นเจ้านายขมวดคิ้วนิ่งเงียบ รุ่ยจูกับฮุ่ยเซียงสบตากัน ก่อนรุ่ยจู๋จะเอ่ยขึ้นก่อนว่า “เจ้านาย ในเมื่อฝ่าบาททรงรับปากว่าจะตรวจสอบเรื่องนี้แล้ว มิสู้รอฟังข่าวคราว แล้วค่อยว่ากันเถิด”
“ยามนี้คนทั้งวังต่างจับตาเจ้านาย เจ้านายยิ่งต้องระมัดระวังทุกการกระทำ” ฮุ่ยเซียงรีบกล่าวเกลี้ยกล่อมเช่นกัน
ประตูเมืองไฟไหม้ พลอยทำให้ปลาในคูน้ำเดือดร้อน ลู่จิ่นอี๋รู้ความคิดของสาวใช้ทั้งสองดี นางเป็นเพียงกุ้ยเหรินที่อยู่ในสถานะก้ำกึ่ง คนที่นางพอจะล่วงเกินได้มีไม่มาก
“ผู้อื่นคิดเอาชีวิตข้า ดูท่าที่ผ่านมาข้าคงใจดีเกินไป และปฏิบัติต่อผู้คนอย่างมีเมตตาเกินไป” ลู่จิ่นอี๋เอ่ย
นางไม่มีทางอดทนกล้ำกลืนความขุ่นเคืองเช่นเจ้าของร่างเดิมไปตลอดชีวิตพอดี เหตุการณ์ตกน้ำครั้งนี้จึงเป็นโอกาสดีที่จะทำให้คนอื่นเชื่อว่านางเฉียดประตูผีมาแล้วหนหนึ่ง จนทำให้นิสัยเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
พอฮุ่ยเซียงได้ยินเช่นนั้น ไม่เพียงไม่ประหลาดใจ กลับถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอก ก่อนเอ่ยเสียงต่ำว่า “เจ้านายคิดได้เช่นนี้ก็ดีแล้ว ในสถานที่กินคนอย่างวังหลวง หากไม่แสดงฝีมือให้เห็นบ้างก็ไม่ได้ ก่อนหน้านี้เจ้านายยอมถอยง่ายเกินไป”
รุ่ยจู๋ที่ยืนอยู่ข้างๆ แม้ไม่พูดอะไร ทว่าบนใบหน้ากลับเผยแววเห็นด้วยอยู่หลายส่วน
ลู่จิ่นอี๋มองทั้งสองด้วยสีหน้าจริงใจ แล้วกล่าวว่า “ก่อนหน้านี้พวกเจ้าเคยเตือนให้ข้าคิดถึงตัวเองให้มาก ข้าเอาแต่หวังจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ใครจะรู้ว่า... คราวนี้ข้าเสียเปรียบครั้งใหญ่ถึงเพิ่งรู้ว่าคำพูดของพวกเจ้าเป็นดั่งถ้อยคำล้ำค่า วางใจเถิด ต่อไปพวกเราจะมีชีวิตอยู่ด้วยกันให้ดี ตราบใดที่ข้ายังอยู่ พวกเจ้าก็จะอยู่ด้วย”
เมื่อเห็นว่าลู่จิ่นอี๋คิดได้แล้ว ดวงตาของรุ่ยจู๋กับฮุ่ยเซียงก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
“สิ่งสำคัญที่สุดของเจ้านายในยามนี้คือพักฟื้นร่างกายให้ดี”
“ใช่แล้ว หมอหลวงก็กล่าวว่าร่างกายเจ้านายอ่อนแออยู่แต่เดิม คราวนี้ยังตกน้ำ ซ้ำเติมเข้าไปอีก ต้องใช้เวลาพักฟื้นสักระยะ”
ลู่จิ่นอี๋เห็นด้วยอย่างยิ่ง ร่างกายนี้อ่อนแอเหลือเกิน แม้จะไม่ถึงขั้นเดินสามก้าวแล้วต้องหอบ แต่การตกน้ำคราวนี้ทำให้นางรู้สึกเย็นไปถึงในกระดูก
หลังชำระกายและเปลี่ยนชุดนอน พอล้มตัวลงหลับตา ลู่จิ่นอี๋ก็รู้สึกว่าสติพร่าเลือนด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนผล็อยหลับไป
ฮุ่ยเซียงค่อยๆ วางม่านลง ดับโคมในห้อง เหลือไว้เพียงโคมดวงเล็กตรงมุมห้อง แล้วจึงออกจากห้องบรรทม
พอออกจากประตู นางก็เห็นรุ่ยจูกำลังพูดคุยกับซุนเต้าอันอยู่ด้านนอกตำหนัก จึงเร่งฝีเท้าเข้าไปถามว่า “มีข่าวแล้วหรือ?”
ซุนเต้าอันอายุยังไม่มาก แต่ดวงตากลับดำขลับเป็นประกาย เขาบอกฮุ่ยเซียงว่า “ฝ่าบาทมีรับสั่งให้สำนักตรวจการฝ่ายในร่วมมือกับจ้าวเต๋อไห่ หัวหน้าขันทีหน้าพระที่นั่ง ตรวจสอบคดีเจ้านายตกน้ำ บริเวณสระปลาคาร์ปถูกปิดไว้แล้ว ตอนนี้กำลังสอบสวนคนที่เข้าออกสวนหลวงวันนี้ ด้านนอกกำลังวุ่นวายกันอยู่”
“จริงหรือ?” ฮุ่ยเซียงตกตะลึง ฝ่าบาททรงใส่พระทัยเจ้านายถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ถึงกับให้หัวหน้าขันทีจ้าวร่วมมือกับสำนักตรวจการฝ่ายในสอบสวนคดี นางประสานมือภาวนาต่อพระพุทธองค์ “เจ้านายได้รับพรจากเทพเซียนและพระพุทธองค์ จึงแคล้วคลาดจากเคราะห์ร้าย ทั้งยังต้องตามหาผู้อยู่เบื้องหลังแล้วคืนความเป็นธรรมให้ได้แน่”
รุ่ยจู๋เหลือบมองฮุ่ยเซียง “เอิกเกริกถึงเพียงนี้ อาจไม่ใช่เรื่องดีก็ได้”
“เหตุใดจึงพูดเช่นนั้น?” ฮุ่ยเซียงถามอย่างไม่เข้าใจ
ซุนเต้าอันเอ่ยขึ้นข้างๆ ด้วยน้ำเสียงเนิบช้า “นับแต่ส่งหญิงงามเข้าวัง แม้ฝ่าบาทจะทรงแต่งตั้งสนมในวังหลังเพิ่มมากมาย แต่ยังไม่เคยประทับค้างคืนในตำหนักใดเลย คราวนี้เพื่อเรื่องเจ้านายตกน้ำกลับเอิกเกริกถึงเพียงนี้ เจ้านายย่อมกลายเป็นเป้าโจมตีของทุกคนมิใช่หรือ”
หากเจ้านายได้รับแต่งตั้งเป็นเฟยก็คงไม่เป็นไร แต่นางเป็นเพียงกุ้ยเหรินที่อยู่ในสถานะก้ำกึ่ง เหนือศีรษะของกุ้ยเหรินยังมีลำดับชั้นอีกหลายขั้น
ทั้งสามคนต่างมีสีหน้าหนักใจ ทว่าลู่จิ่นอี๋ในห้องกลับหลับสนิท
เช้าตรู่วันถัดมา ลู่จิ่นอี๋ลืมตาขึ้นก็ได้รับข่าวร้าย ฝ่าบาททรงผลักนางขึ้นไปยืนกลางกองไฟเสียแล้ว
“เมื่อคืน สำนักตรวจการฝ่ายในจุดโคมสว่างตลอดทั้งคืน ลงทัณฑ์ผู้ต้องสงสัยด้วย ยังมีคนปากแข็งอีกหลายคนถูกลากออกไป พอออกไปก็สิ้นใจคาที่” ซุนเต้าอันไม่ได้นอนทั้งคืน คอยจับตาความเคลื่อนไหวทางนั้นอยู่ตลอด เช้านี้พอมารายงาน ใต้ตาก็ดำคล้ำไปหมด
ความง่วงของลู่จิ่นอี๋หายวับไปด้วยความตกใจ บัดนี้นางสัมผัสได้ถึงความหนักอึ้งของคำว่า ชีวิตคนต่ำต้อยดั่งหญ้า
ขณะนั้นเอง เสียงยืดยาวพลันดังมาจากนอกตำหนัก “มีรับสั่งจากฝ่าบาท เรียกกุ้ยเหรินลู่เข้าเฝ้าที่ตำหนักฉางหนิง!”
นายบ่าวหลายคนสะดุ้งเฮือกไปทั้งตัว
เมื่อลู่จิ่นอี๋ถูกหามด้วยเกี้ยวอ่อนมาถึงตำหนักฉางหนิง นางก็เห็นเหล่าสนมที่ทั้งเคยพบและไม่เคยพบ ต่างสวมอาภรณ์งดงามหลากสี คุกเข่าอยู่เต็มพื้นที่
ทันทีที่เกี้ยวอ่อนของนางลงถึงพื้น สายตานับไม่ถ้วนก็พุ่งตรงมาจับจ้องนางพร้อมกัน
ลู่จิ่นอี๋สูดลมหายใจลึก ลอบบอกตัวเองว่าอย่าตื่นตระหนก แล้วก็เห็นฮ่องเต้ก้าวยาวๆ เข้ามา ก้มตัวประสานมือ เพียงพริบตาเดียว ภาพตรงหน้าก็วูบไหว นางตกลงสู่อ้อมกอดของฮ่องเต้ ถูกเขาอุ้มเดินผ่านเหล่าสนมที่คุกเข่าอยู่
ลู่จิ่นอี๋: …
【อยากให้นางตายก็พูดมาตรงๆ สิ!】
【เรื่องที่คนควรทำกลับไม่ทำ ดันเอานางไปตั้งเป็นเป้าเสียได้!】
เซียวเหยียนได้ยินเสียงในใจของลู่จิ่นอี๋ที่กำลังด่าคน จึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย โอ้ ฉลาดไม่เบานี่
เห็นชัดๆ ว่าเป็นต้นกล้าชั้นดีสำหรับเอาไปตั้งเป็นเป้า!
เซียวเหยียนวางลู่จิ่นอี๋ลง นางเข่าอ่อนวูบ ด้วยความลนลานจึงคว้าฉลองพระองค์มังกรของฮ่องเต้ไว้ ก่อนจะยืนได้อย่างมั่นคง
เซียวเหยียนหันมองลู่จิ่นอี๋ นางสบเข้ากับดวงตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มของฮ่องเต้ พยายามรักษารอยยิ้มไว้ แล้วค่อยๆ คลายมือออก
เซียวเหยียนเก็บสายตากลับ หันไปมองทุกคน “ลุกขึ้นเถิด”
ทุกคนกล่าวขอบพระทัยแล้วลุกขึ้นยืน ครั้นเห็นกุ้ยเหรินลู่ยืนอยู่ข้างกายฮ่องเต้ ก็อดสงสัยไม่ได้ว่ากุ้ยเหรินลู่ทั้งผอมทั้งตัวเล็ก ฮ่องเต้ทรงชอบนางตรงไหนกัน?
ก็แค่ตกลงไปในสระเท่านั้น กลับทำให้วังหลังปั่นป่วนจนฟ้าพลิกแผ่นดินคว่ำ
เซียวเหยียนยืนประสานมือไว้ด้านหลัง สายตากวาดผ่านใบหน้าที่งดงามอ่อนหวานบ้าง สง่างามสุขุมบ้างของเหล่าสนมเบื้องล่าง ก่อนตรัสเรียบๆ ว่า “เมื่อคืน สำนักตรวจการฝ่ายในสอบสวนกันตลอดทั้งคืน ได้ความมาบางเรื่องที่น่าสนใจ เราคิดว่าความสุขที่ได้แบ่งปันกับผู้อื่นย่อมดีกว่าเก็บไว้ผู้เดียว วันนี้จึงให้พวกเจ้ามาฟังกัน”
สิ้นรับสั่ง จ้าวเต๋อไห่ก็ถือคำให้การกองหนึ่งก้าวออกมา น้ำเสียงแหลมเล็กดังก้องทั่วหน้าตำหนัก “รับพระบัญชาจากฝ่าบาท เมื่อคืนสำนักตรวจการฝ่ายในตรวจสอบคดีที่กุ้ยเหรินลู่ตกน้ำอย่างละเอียด บัดนี้สืบทราบแล้วว่า เรื่องนี้เป็นฝีมืออวี้เซิง นางกำนัลผู้ดูแลงานข้างกายพระสนมซูเฟย ที่สั่งให้หวังเต๋อซี ขันทีทำความสะอาดสวนหลวง ผลักกุ้ยเหรินลู่ตกน้ำขณะนางเดินผ่านสระปลาคาร์ป”
ทั้งในและนอกตำหนักเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มตก ซูเฟยประพฤติตัวใจกว้างอ่อนโยนมาโดยตลอดนับแต่เข้าวัง มีชื่อเสียงดีงามในหมู่คนรับใช้ ทั้งยังสนิทสนมกับเหล่าสนมหลายคน เหตุใดจึงเป็นนางไปได้?
ลู่จิ่นอี๋เงยหน้ามองซูเฟย ก่อนเข้าวังเจ้าของร่างเดิมไม่เคยรู้จักซูเฟยมาก่อน หลังเข้าวังก็พบกันเพียงครั้งเดียว ทั้งไม่มีบุญคุณความแค้นต่อกัน เหตุใดนางจึงต้องทำร้ายนางด้วย?
ซูเฟยยืนอยู่แถวหน้า สีหน้าเป็นปกติ แล้วกล่าวว่า “ขอฝ่าบาททรงพิจารณาอย่างกระจ่าง! หม่อมฉันกับกุ้ยเหรินลู่ไม่มีทั้งบุญคุณความแค้นและความเกี่ยวข้องกัน ไม่เคยสั่งให้อวี้เซิงทำเรื่องเช่นนี้เป็นแน่ ต้องมีคนใส่ร้ายป้ายสี ขอฝ่าบาทโปรดตรวจสอบให้ชัดเจน!”
ลู่จิ่นอี๋ฟังคำพูดของซูเฟยแล้วเห็นว่าตรงกับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ทว่าฮ่องเต้คิดจะยกนางเป็นเป้า ย่อมไม่กล่าวหาส่งเดช ต้องมีหลักฐานแน่ชัดอยู่แล้ว
“หวังเสวียนซี... ซูเฟย นึกออกแล้วหรือยัง?”
ลู่จิ่นอี๋จับตาซูเฟยอยู่ตลอด พอฮ่องเต้ตรัสเช่นนั้น นางก็เห็นสีหน้าซูเฟยเปลี่ยนไป แววหวาดกลัวปรากฏขึ้นในส่วนลึกของดวงตา
【หวังเสวียนซี? เกี่ยวอะไรกับเรื่องที่ข้าตกน้ำ? ซูเฟยกลัวอะไร? หรือหวังเสวียนซีสั่งซูเฟยให้ทำร้ายนาง? แต่เหตุใดซูเฟยจึงเชื่อฟังเขาถึงเพียงนี้? หรือคุณชายใหญ่หวังมีเรื่องที่ใช้ข่มขู่นางอยู่ในมือ?】
เซียวเหยียนได้ยินเสียงในใจของลู่จิ่นอี๋ ชั่วขณะหนึ่งกลับไม่รู้ว่าควรสงสารหวังเสวียนซี หรือสงสารซูเฟยดี
แต่ถึงอย่างไร เขาควรสงสารตัวเองก่อนเสียมากกว่า รู้สึกเพียงว่ามงกุฎบนศีรษะชักจะเขียวอยู่สักหน่อย