ทันทีที่เฉินเสวียนก้าวเข้าสู่แผนกม่านพลัง หน้าจอโทรศัพท์ของเขาก็กะพริบสองสามครั้ง ก่อนที่ไฟฉายจะดับลงตามไปด้วย
ในความมืด เสียงสะอื้นที่ถูกข่มกลั้นของหญิงสาวดังขึ้น ตามด้วยเสียงร้องไห้ขาดห้วงของทารกสองคน
เงาร่างซีดขาวค่อย ๆ ปรากฏขึ้นตรงมุมห้อง
หญิงสาวปล่อยผมยาวสยาย ยืนเท้าเปล่าอยู่ตรงขอบลายมนต์ กระโปรงยาวสีขาวมีคราบเลือดเป็นปื้นใหญ่ติดอยู่ ส่วนในอ้อมแขนกอดทารกสองคนที่มองใบหน้าไม่ชัด
หมอกดำที่แผ่ออกมาจากลายมนต์รัดพันข้อเท้าทั้งสองข้างของนางไว้อย่างแน่นหนา
ทุกครั้งที่เด็กในอ้อมแขนร้องไห้ ตะปูเหล็กรอบหม้อดินเผาก็จะสั่นสะเทือนหนึ่งครั้ง หมอกดำที่พันอยู่รอบตัวนางก็ยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นตามไปด้วย
นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาถูกความอาฆาตปกคลุมจนมิด ทว่ายังไม่ได้จู่โจมเฉินเสวียนในทันที
หญิงสาวยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก ชี้ไปยังลายมนต์เส้นหนึ่งใต้หม้อดินเผา ซึ่งกำลังส่งพลังออกไปภายนอก
เพียงแค่ทำท่าทางนี้ ตะปูกักวิญญาณทั้งสี่ดอกก็ส่งเสียงสั่นก้องขึ้นพร้อมกัน
หมอกดำยิ่งทะลักออกมาจากหม้อดินเผา กดทับสติที่เพิ่งฟื้นคืนมาได้เล็กน้อยของนางให้จมลงอีกครั้ง ร่างกายของนางเริ่มดิ้นรน ความอาฆาตในดวงตาก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ
เฉินเสวียนเข้าใจแล้วว่า หญิงสาวชุดขาวที่ผู้พักอาศัยในอดีตเคยเห็นนั้น ไม่ได้ปรากฏตัวขึ้นด้วยเจตนาของนางทั้งหมด
นางถูกแผนกม่านพลังทรมานจนแทบจะสูญเสียสติ ทว่ายังคงใช้จิตสำนึกที่เหลืออยู่น้อยนิดขับไล่ผู้คนที่ย้ายเข้ามาอยู่ภายหลัง มิฉะนั้น หากผู้พักอาศัยอยู่ในหมายเลขสิบเจ็ดเป็นเวลานาน พลังหยางของพวกเขาก็จะกลายเป็นเชื้อหล่อเลี้ยงแผนกม่านพลังนี้เช่นกัน