“ผมยืนยัน”
“ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงค่ะ สิบเอ็ดโมงเช้า ฉันจะรอพวกคุณที่ประตูทิศเหนือของหมู่บ้านชีเซียซาน”
หลังวางสาย โจวหลานก็ยังไม่อยากให้ลูกชายไป
“เสวียน บ้านแบบนั้นอยู่ได้จริงเหรอ? แม้แต่พนักงานขายอสังหาริมทรัพย์ยังไม่กล้าเดินเข้าไปเลย”
“ผมแค่ไปดูก่อน ไม่จำเป็นต้องซื้อก็ได้”
เฉินเยี่ยนหยิบเสื้อคลุมขึ้นมา
“ฉันไปด้วย”
“ไม่ต้อง”
เฉินเสวียนปฏิเสธอย่างไม่ลังเล
“ถ้าบ้านหลังนั้นมีปัญหาจริง พาเธอไปด้วย ผมก็ต้องแบ่งสมาธิไปห่วงเธออีก เธออยู่บ้านช่วยพ่อแม่ดูบ้านหลังอื่นก่อน พอผมยืนยันว่าปลอดภัยแล้ว ค่อยพาพวกคุณไปดู”
เฉินเยี่ยนนึกถึงตอนที่พี่ชายจัดการเรื่องหวงถิงเพียงลำพัง จึงรู้ว่าตัวเองเถียงเขาไม่ชนะ “งั้นก็ระวังตัวให้ดีนะ อย่าลงไปชั้นใต้ดินคนเดียว ในอินเทอร์เน็ตบอกว่าเสียงดังมาจากตรงนั้น”
“รู้แล้ว”
เฉินเสวียนเปิดระบบนำทาง แล้วนั่งรถมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านชีเซียซาน
หมู่บ้านชีเซียซานตั้งอยู่ทางเหนือของเจียงโจว ห่างจากตัวเมืองไม่ถึงสี่สิบกิโลเมตร ยิ่งเข้าใกล้เชิงเขา อาคารสูงรอบด้านก็ยิ่งมีน้อยลง อากาศยังสดชื่นกว่าใจกลางเมืองมาก
เฉินเสวียนหลับตาลง โคจรคัมภีร์ไท่ฉู่จ้าวฮว่า
เมื่อเข้ามาในบริเวณนี้ พลังวิญญาณที่ดูดซับได้ก็มีมากกว่าในตัวเมืองจริง ๆ
นั่นพิสูจน์ว่าการคาดเดาของเขาไม่ผิด รอบหมู่บ้านชีเซียซานมีสายธารพลังแผ่นดินอยู่
เพียงแต่ยังไม่ได้เข้าไปในหมู่บ้าน เฉินเสวียนจึงยังระบุตำแหน่งที่แท้จริงของสายธารพลังแผ่นดินไม่ได้
สิบเอ็ดโมงเช้า รถก็มาถึงประตูทิศเหนือของหมู่บ้าน
ซ่งอวี่ฉิงรออยู่ข้างป้อมยามแล้ว เธออายุราวยี่สิบเจ็ดหรือยี่สิบแปดปี เสื้อคลุมสีดำกับเสื้อเชิ้ตสีขาวขับเน้นทรวงอกอวบอิ่ม สวมกระโปรงทรงสอบสีดำแบบสาวออฟฟิศเรียบร้อย ขาเรียวยาวถูกห่อหุ้มด้วยถุงน่องสีดำ ดูมีบรรยากาศของสาวเมืองไม่น้อย ในมือถือถุงเอกสาร ส่วนคอห้อยเครื่องรางที่ร้อยด้วยเชือกสีแดงไว้ด้วย
เมื่อเห็นเฉินเสวียนมาคนเดียว เธอก็แปลกใจเล็กน้อย
“คุณเฉิน มาคนเดียวเหรอคะ?”
“ผมมาดูก่อน พอยืนยันว่าไม่มีปัญหาแล้วค่อยพาครอบครัวมา”
ซ่งอวี่ฉิงกวาดตามองเขาหลายครั้ง