หน้าประตูรั้วคฤหาสน์ของเจ้าเทียนสงมีรถเก๋งสีดำจอดอยู่สองคัน
ฉินอวี่เฟย์เปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าเรียบง่าย ยืนอยู่ข้างรถ ด้านหลังมีบอดี้การ์ดของตระกูลฉินติดตามมาอีกหลายคน
ไม่รู้ว่าเธอรอมานานแค่ไหนแล้ว สีหน้าบ่งบอกถึงความหงุดหงิดและความกังวลอยู่ไม่น้อย เมื่อเห็นเฉินเสวียนเดินออกมาพร้อมเจ้าเทียนสงอย่างปลอดภัย สีหน้าตึงเครียดของเธอจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“คุณฉิน?”
เจ้าเทียนสงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
“คุณมาที่นี่ได้อย่างไร?”
“พ่อฉันแนะนำหมอนี่ให้คุณเจ้าใช้รักษาโรค ฉันก็ต้องมาดูสักหน่อยสิ”
ฉินอวี่เฟย์เหลือบมองเฉินเสวียน
“เขาเพิ่งลุกจากเตียงคนไข้ได้ไม่นาน ฝีมือทางการแพทย์จะเก่งแค่ไหน เราย่อมรับประกันแทนเขาไม่ได้ ถ้ารักษาคุณหนูเจ้าไม่หาย คุณเจ้าคงโทษตระกูลฉินที่แนะนำคนผิดให้แน่ เรื่องนี้ทำให้ตระกูลฉินเสียหน้าไม่น้อย ถ้าเขาทำอะไรผิดพลาดหรือทำได้ไม่ดี ฉันจะได้ขอโทษคุณเจ้าแทนเขาให้ทันเวลา”
คนนอกอาจไม่รู้ว่านิสัยของฉินอวี่เฟย์นั้นปากแข็งแต่ใจอ่อน ทว่าคนในแวดวงชนชั้นสูงของเจียงโจวต่างรู้ดี
เด็กคนนี้แท้จริงแล้วจิตใจดีมาก
เจ้าเทียนสงฟังออกว่าเธอกำลังปกป้องเฉินเสวียน จึงยิ้มทันทีแล้วกล่าวว่า “คุณฉินคิดมากไปแล้ว ฝีมือแท้จริงของอาจารย์เฉินไม่มีอะไรให้สงสัย อาการของชิงหยาคงที่แล้ว อาจารย์เฉินไม่เพียงเป็นผู้มีพระคุณของตระกูลฉิน ต่อไปก็จะเป็นผู้มีพระคุณของตระกูลเจ้าด้วย ผมขอบคุณเขายังไม่ทัน จะไปทำให้เขาลำบากได้อย่างไร?”
“รักษาหายแล้วหรือ?”
ฉินอวี่เฟย์ชะงักไปครู่หนึ่ง
“พูดได้แค่ว่าอาการคงที่แล้ว ยังต้องรักษาอีกครั้ง”