ไข้ต่ำที่ทรมานเจ้าชิงหยามานานกว่าครึ่งเดือนกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว
เจ้าเทียนสงเดินมาที่ข้างเตียง
“ชิงหยา?”
เปลือกตาของเจ้าชิงหยาขยับเบา ๆ
เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองบิดาที่อยู่ตรงหน้า ริมฝีปากขยับอยู่หลายครั้ง กว่าจะเปล่งเสียงอันแผ่วเบาออกมาได้
“พ่อ……”
ร่างของเจ้าเทียนสงแข็งค้างอยู่ข้างเตียง
เขายื่นมือออกไปหมายจะกอดลูกสาว แต่ก็กลัวจะไปโดนรูเข็มบนตัวเธอที่ยังไม่หายสนิท จึงทำได้เพียงกุมมือเล็กอีกข้างของเธอไว้
“พ่ออยู่นี่”
“ยังเจ็บอยู่ไหม?”
เจ้าชิงหยาส่ายหน้า
“เจ็บนิดหน่อย”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง
“ไม่เจ็บเท่าเมื่อก่อนแล้ว”
ขอบตาของเจ้าเทียนสงแดงก่ำ เขาก้มหน้าลง เอามือลูกสาวแนบหน้าผาก ชายผู้มีชื่อเสียงทั้งในโลกขาวและโลกมืดของเจียงโจว บัดนี้กลับมีน้ำตาคลอเบ้า ร้องไห้จนไหล่สั่นน้อย ๆ
คุณหมอผมสีเทาปนขาวตรวจดูข้อมูลจากเครื่องมืออีกครั้ง
“อัตราการเต้นของหัวใจ อุณหภูมิ และความดันโลหิตของคุณหนูเจ้ากำลังฟื้นตัว ค่าผิดปกติหลายรายการก่อนหน้านี้ก็ลดลงแล้วครับ”
เขาหันไปมองเฉินเสวียน น้ำเสียงเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง
“ปรมาจารย์เฉิน พิษที่ยังเหลืออยู่ในร่างกายเธอควรจัดการอย่างไรครับ?”
ครั้งนี้แม้แต่แพทย์อาวุโสท่านนี้ก็ยังอดเรียกเฉินเสวียนว่าปรมาจารย์เฉินไม่ได้
“ผมจะเขียนตำรับยาให้ กินวันละสองครั้ง เช้าและเย็น”
เฉินเสวียนกล่าวว่า “อีกสามวันผมจะฝังเข็มให้เธออีกครั้ง ขอแค่ช่วงนี้ไม่สัมผัสถุงหอมกับยาตัวเดิมอีก พิษก็จะไม่กำเริบหนักขึ้น”
“ยาปรับระบบประสาทพวกนั้นต้องหยุดทั้งหมดเลยไหมครับ?”