ฉินอวี่เฟย์ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง
มือที่กำเสื้อของเฉินเสวียนไว้ค่อย ๆ คลายแรง ร่างของเธออ่อนยวบ ก่อนจะหมดสติลงในอ้อมแขนของเขาทันที
เฉินเสวียนรีบโอบเอวเธอไว้ ไม่ปล่อยให้ร่วงลงไป
เขาวางนิ้วแตะข้อมือของเธอ แม้ชีพจรจะเต้นเร็ว แต่ก็ไม่ได้อยู่ในอันตรายถึงชีวิต เพียงแต่เธอตกใจมากเกินไป ใช้เรี่ยวแรงจนหมด บวกกับเลือดลมติดขัดมานาน จึงฝืนต่อไปไม่ไหวจนหมดสติ
เฉินเสวียนกดจุดบริเวณท้ายทอยกับข้อมือของเธอสองสามครั้ง ใช้พลังวิญญาณเพียงเสี้ยวหนึ่งช่วยให้เลือดลมไหลเวียน
ฉินอวี่เฟย์ยังคงไม่ฟื้น ทว่าคิ้วที่ขมวดแน่นค่อย ๆ คลายออก แม้หมดสติไปแล้ว มือข้างหนึ่งของเธอก็ยังกำเสื้อบริเวณอกของเฉินเสวียนไว้แน่น ไม่ยอมคลายออกทั้งหมด
ราวกับกลัวว่าจะสูญเสียความรู้สึกปลอดภัยที่ได้มาอย่างยากลำบากนี้ไป
เฉินเสวียนก้มมองเธอแวบหนึ่ง ไม่ได้ฝืนแกะมือของเธอออก
เขาก้มลงอุ้มฉินอวี่เฟย์ขึ้นแนบอก เดินข้ามโจวเยว่ที่นอนอยู่บนพื้น แล้วมุ่งหน้าออกจากห้องเย็น
หลังออกจากบริเวณที่สัญญาณถูกตัดขาด เฉินเสวียนก็หยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาฉินเจิ้งไห่
“ช่วยคุณหนูฉินออกมาได้แล้ว”
“เธอตกใจอยู่บ้าง ตอนนี้หมดสติไป แต่ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต”
“พวกคุณเข้ามาได้แล้ว”
ปลายสายเงียบไปชั่วครู่
“ช่วยออกมาได้แล้วจริง ๆ หรือ?”
เสียงของฉินเจิ้งไห่สั่นอย่างเห็นได้ชัด
“เธออยู่ข้าง ๆ ผมนี่แหละ”
เฉินเสวียนก้มมองฉินอวี่เฟย์ในอ้อมแขน
“โจวเยว่ก็ยังมีชีวิตอยู่ ปืนกับวัตถุระเบิดถูกควบคุมไว้หมดแล้ว ให้คนของคุณเข้ามาอย่างระมัดระวังหน่อย รอบนอกโรงงานยังมีอุปกรณ์เตือนภัยอยู่อีกหลายจุด”