การเคลื่อนไหวสองอย่างของโจวเยว่แทบจะเกิดขึ้นพร้อมกัน ไม่มีจังหวะหยุดแม้แต่น้อย
แต่เขาเร็ว เฉินเสวียนเร็วกว่า
เฉินเสวียนเบี่ยงตัวหลบมีดสั้น คว้าข้อมือของอีกฝ่ายแล้วบิดออกด้านนอก
กร๊อบ!
เสียงกระดูกหักดังกังวานเป็นพิเศษในห้องเย็น
โจวเยว่ไม่ร้องโหยหวน มืออีกข้างที่เพิ่งฝืนเรียกความรู้สึกกลับมาได้บ้างยื่นไปคว้าปืนบนพื้น
เฉินเสวียนยกเท้าเหยียบฝ่ามือของเขาไว้
โจวเยว่เงยหน้ามองชายหนุ่มที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น
“คุณเข้ามาได้ยังไงกันแน่? ตกลงคุณเป็นคนหรือผีกันแน่?”
“ฆ่าคนมาตั้งมากมาย ฉันนึกว่าคุณคงไม่สนแล้วเสียอีกว่าจะเป็นผีหรือไม่ ที่แท้ก็ยังรู้จักกลัวผีด้วยหรือ”
“คุณเป็นคนเตือนตระกูลฉินให้สืบเรื่องผมหรือ?”
“ใช่ ฉันเอง”
“คุณดูออกได้ยังไง?”
“คุณมีคนตายอยู่ในมือมากเกินไป พวกเขาเป็นคนบอกฉัน”
เฉินเสวียนออกแรงกดเท้าลง ฝ่ามือของโจวเยว่ก็หมดแรงต่อต้านอย่างรวดเร็ว
ความเจ็บปวดระดับนี้ยังทำให้เขาไม่ยอมร้องขอความเมตตา เขาอ้าปากเตรียมกัดข้อเท้าของเฉินเสวียน
เฉินเสวียนเตะเข้าที่หน้าอกของโจวเยว่อย่างแรงดังตึง พละกำลังมหาศาลส่งร่างเขาลอยถอยหลังไปทั้งตัว กระแทกเสาคอนกรีตอย่างแรงจนเกิดเสียงทึบหนัก
เขายังคงดิ้นรนพยายามลุกขึ้น แต่ร่างกายกลับไม่มีเรี่ยวแรงเหลือแล้ว
เมื่อครู่เฉินเสวียนเตะเพียงครั้งเดียว ก็ทำให้อวัยวะภายในของเขาสะเทือนจนบาดเจ็บ หายใจยังแทบไม่ออก แล้วจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาลุกขึ้น?
เฉินเสวียนเดินไปหยุดตรงหน้า ต่อให้โจวเยว่ไม่มีแรงขยับแล้ว เขาก็ไม่ปรานี ยกเท้าขึ้นแล้วเหยียบลงดังกร๊อบ หักขาขวาของอีกฝ่ายทันที