เฉินเสวียนไม่ได้ตอบสนองอะไร
โจวเยว่เห็นเขาคลายคาถาความลับนามด้วยตาตัวเอง แต่คำพูดแบบนี้ ต่อให้พูดออกไปก็ไม่มีใครเชื่อ
หลังจากลงทะเบียนสิ่งของทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับคดีในเบื้องต้นเรียบร้อยแล้ว เฉินเสวียนก็ตามรถของตระกูลฉินไปโรงพยาบาล
ฉินอวี่เฟย์ถูกนำตัวเข้าห้องตรวจ
ฉินเจิ้งไห่เฝ้าอยู่หน้าห้องตลอดเวลา หยิบโทรศัพท์ออกมาสอบถามความคืบหน้าของคดีลักพาตัวอยู่หลายครั้ง หลังยืนยันว่าโจวเยว่ถูกตำรวจควบคุมตัวแล้ว เขาจึงเก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า
กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา แพทย์หญิงท่าทางคล่องแคล่วคนหนึ่งก็เดินออกมาจากห้องตรวจ
“คุณหนูฉินไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรง หน้าผากมีเพียงรอยฟกช้ำของเนื้อเยื่ออ่อน ข้อมือกับข้อเท้ามีรอยถูกรัด ภายในร่างกายไม่พบสารผิดปกติ และไม่ได้ถูกล่วงละเมิดในทางอื่น”
เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย ร่างกายที่เกร็งเครียดของฉินเจิ้งไห่จึงผ่อนคลายลงอย่างแท้จริง
“เธอจะฟื้นเมื่อไร?”
“ร่างกายขาดน้ำและอาหารเป็นเวลานาน อีกทั้งยังมีความเครียดทางจิตใจสูงเกินไป จึงเข้าสู่สภาวะปกป้องตัวเอง ปล่อยให้เธอพักสักระยะ เดี๋ยวก็ฟื้นขึ้นมาเองค่ะ”
ฉินเจิ้งไห่พยักหน้า
พยาบาลนำฉินอวี่เฟย์เข้าไปในห้องผู้ป่วย
เฉินเสวียนเข้าไปตรวจชีพจรให้อีกครั้ง เมื่อแน่ใจว่าร่างกายไม่มีปัญหาอื่นแล้ว จึงเตรียมตัวจากไป
“ปรมาจารย์เฉิน”
ฉินเจิ้งไห่เรียกเขาไว้
“อวี่เฟยยังไม่ฟื้น รอเธอฟื้นแล้ว ผมจะให้เธอมาขอบคุณคุณด้วยตัวเอง แต่ของตอบแทนที่ตระกูลฉินควรมอบให้ จะรอถึงตอนนั้นไม่ได้”
“คุณฉินไม่ต้องรีบร้อน”