ฮวงเม่าล้มลงแล้วรีบลุกขึ้นทันที
“พี่ซาน...”
“ห้ามเรียกฉัน!”
เพียะ! เวย์ซานเหวี่ยงมือตบเขาอีกครั้ง
“ฉันให้แกดูแลความเรียบร้อยในตลาด ใครอนุญาตให้แกพาคนไปแย่งของลูกค้า?”
“แกอยากตายก็ตายคนเดียว อย่าเอาชื่อคุณเจ้ามาลากทุกคนลงน้ำ!”
หลังจากสั่งสอนฮวงเม่าเสร็จ เวย์ซานก็รีบเดินมาหาเฉินเสวียน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม หดคอค้อมเอว เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ว่า “อาจารย์เฉิน ผมชื่อเวย์ซาน คุณเจ้าเล่าเรื่องทั้งหมดให้ผมฟังแล้วครับ”
“ฮวงเม่าเป็นแค่หัวหน้าชั่วคราวของบริษัทบริหารตลาด เขารู้จักกับญาติห่าง ๆ ของผมคนหนึ่ง ปกติก็เลยอาศัยความสัมพันธ์นี้ไปคุยโวโอ้อวด วันนี้เป็นความผิดของผมเองที่ใช้คนผิด”
“ของที่เสียหาย ผมจะชดใช้เต็มราคา อาจารย์เฉินมีข้อเรียกร้องอะไรอีกก็สั่งมาได้เลยครับ”
“ของไม่ได้เสียหาย”
เฉินเสวียนมองบรรดาพ่อค้าแม่ค้ารอบข้าง
“แต่สิ่งที่เขาทำเมื่อครู่นี้ คงไม่ใช่ครั้งแรกสินะ”
เวย์ซานเข้าใจความหมายของคำพูดนั้น
เขาหันไปมองฮวงเม่า แววตาเย็นเยียบลงอย่างสิ้นเชิง
“เก็บบันทึกการปรับ การยึดของ และเรื่องร้องเรียนทั้งหมดในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา ซึ่งฮวงเม่าแห่งฝ่ายบริหารตลาดเป็นผู้จัดการไว้ให้ครบ จากนั้นส่งคนไปถามทีละร้านว่าเขาเคยรับเงินใต้โต๊ะ ยึดสินค้าโดยพลการ หรือกลั่นแกล้งพ่อค้าแม่ค้าหรือไม่”
“เก็บภาพจากกล้องวงจรปิดในร้านไว้ด้วย เดี๋ยวจะส่งให้ตำรวจ”
ฮวงเม่าตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก
“พี่ซาน ผมติดตามพี่มานานขนาดนี้ ต่อให้ไม่มีความดีความชอบ อย่างน้อยก็มีความเหนื่อยยากไม่ใช่หรือ!”