ขณะนั้นเอง ฮวงเม่าที่อยู่ข้าง ๆ คิดว่าเฉินเสวียนคงกลัวขึ้นมาแล้ว จึงจงใจขึ้นเสียงให้ดังขึ้น พลางกล่าวด้วยสีหน้าเย้ยหยันว่า “ย่านถนนเหวินชางแถบนี้ พี่ซานเป็นคนดูแล พี่ซานทำงานให้คุณเจ้า ในเจียงโจวทั้งฝ่ายขาวฝ่ายดำต่างก็ต้องให้หน้า ตอนนี้นายวางของลง แล้วคุกเข่ามาโขกหัวให้ฉันสักสองสามที ฉันอาจพิจารณาให้นายนอนโรงพยาบาลน้อยลงสักสองสามเดือน”
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของเฉินเสวียนก็ดังขึ้น
เฉินเสวียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากวาดตามอง ไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้ คนที่โทรมาคือเจ้าเทียนสง
“อาจารย์เฉิน ได้ยินว่าคุณไปหาของที่ถนนเหวินชาง ที่นั่นคนปะปนกันมั่วซั่ว ของปลอมกับพวกต้มตุ๋นมีเยอะ แต่คุณวางใจได้ ที่นั่นเป็นเขตที่ลูกน้องผมดูแล ผมเรียกคนไปช่วยดูแลคุณแล้ว มีอะไรที่ต้องการก็บอกเขาได้เลย พวกเขาอยู่กับคุณ ไม่มีใครกล้าขายของปลอมให้คุณที่ถนนเหวินชางแน่นอน”
“ไม่ต้องรบกวนหรอกครับ ผมซื้อของครบแล้ว”
“ซื้อครบแล้วหรือครับ? งั้นก็ไม่เป็นไร ให้คนของผมช่วยตรวจดูว่าของจริงหรือของปลอมก็แล้วกัน เขาใกล้จะถึงแล้ว ผมปล่อยให้คุณซื้อของปลอมกลับไปจากเขตของผมไม่ได้ แบบนั้นเสียมารยาทเกินไป
“อีกอย่าง พอคุณซื้อของเสร็จ ให้เขาไปส่งคุณกลับ จะได้ไม่ต้องเรียกรถ”
“ได้ครับ” เฉินเสวียนลองคิดดูแล้ว แบบนั้นสะดวกกว่าจริง ๆ
“ดี คนของผมชื่อเวย์ซาน คุณจะเรียกเขาว่าน้องซานหรืออาซานก็ได้ ผมส่งรูปหน้าตาของคุณให้เขาแล้ว เขาใช้กล้องวงจรปิดของตลาดตามหาคุณ อีกไม่นานก็น่าจะเจอ”