เวลานี้ใกล้ค่ำเต็มทีแล้ว
เฉินเสวียนขึ้นรถลาดตระเวน ให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไปส่งที่บ้านพักหมายเลขสิบเจ็ด
ส่วนลึกของหมู่บ้านชีเซียซานยังคงเงียบสงบเช่นเคย ยิ่งเข้าใกล้หมายเลขสิบเจ็ด รอบข้างก็ยิ่งแทบไม่เห็นคนเดินผ่าน ต้นไม้สองข้างทางบดบังแสงแดดไว้เกือบหมด คูน้ำที่ขุดขึ้นข้างประตูรั้วก็ดูเย็นเยียบเป็นพิเศษ
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไปส่งได้แค่ใกล้บ้านพัก ยังเหลือทางอีกช่วงหนึ่ง เขาจึงเอ่ยขอโทษอย่างเกรงใจแล้วปล่อยเฉินเสวียนลง
เฉินเสวียนไม่ถือสา เดินต่อไปอีกไม่กี่ก้าวแล้วเปิดประตูรั้ว
หลังจากมนต์สามหยินขโมยธารถูกทำลาย หมอกหงส์ภายในบ้านพักก็สลายไปกว่าครึ่ง แผนงานรวมพลังวิญญาณยังคงทำงานอย่างเชื่องช้า ไอพลังจากสายธารพลังแผ่นดินที่หลงเหลืออยู่ในภูเขาผ่านการแปรเปลี่ยน ก่อนจะไหลไปรวมกันในห้องลับใต้ดินอย่างต่อเนื่อง
ต้นไม้ใบหญ้าในลานก็ฟื้นคืนชีวิตขึ้นมาบ้างแล้ว
แต่ใบไม้ที่เดิมเหลืองแห้งย่อมไม่อาจกลับมาเขียวขจีได้ในวันเดียว กิ่งไม้ก็ไม่อาจหยุดแผ่ไอแห่งความตายออกมาได้ในชั่วพริบตา
ทั้งหมดต้องใช้เวลาหล่อเลี้ยงและฟื้นฟู
เฉินเสวียนเข้าไปในห้องรับแขก แล้ววางของที่เพิ่งซื้อมาไว้บนโต๊ะทั้งหมด
กระจกทองแดงหนึ่งบาน เหรียญทองแดงเก่าสิบสองเหรียญ
ไม้ฟ้าผ่าหนึ่งท่อน ระฆังทองแดงบูชาธูปที่สูญเสียลูกกระพรวนไปแล้วหนึ่งใบ และตะปูเก่าสี่ตัวที่ถอดมาจากประตูหน้าของศาลเจ้าเทพภูเขา
สิ่งของทั้งห้าประเภทมีจำนวนครบถ้วน ไม่มีขาดตกบกพร่อง
เฉินเสวียนหยิบกระจกทองแดงขึ้นมาก่อน
ตัวกระจกทองแดงเป็นเพียงของเก่าธรรมดาชิ้นหนึ่ง แม้จะส่งต่อกันมาหลายปี แต่ก็ไม่อาจรองรับพลังวิญญาณได้โดยตรง เขาใช้นิ้วแทนพู่กัน สลักลายมนต์เล็ก ๆ ทีละเส้นลงในลายเมฆสายฟ้าบนหลังบานกระจก