“คุณฉินวางใจได้ ผมแค่ปิดผนึกลมปราณและเลือดของเขาไว้ชั่วคราว ไม่เกินครึ่งนาทีก็ฟื้นแล้ว ถ้าอยากปลุกให้ตื่นก่อนก็ง่ายมาก...”
ขณะพูด เฉินเสวียนก็ยื่นมือไปกดที่ต้นคอด้านหลังของเจ้าผิงอัน
ร่างของเจ้าผิงอันที่หมดสติอยู่กระตุกขึ้น ก่อนจะลืมตาอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่ลืมตา เขาก็ผุดลุกขึ้นจากพื้นด้วยความระแวดระวัง ตั้งท่าป้องกันตัวเต็มที่
ก่อนจะหมดสติไปเมื่อครู่ เขาสัมผัสได้ถึงอันตรายบางอย่าง แต่ยังไม่ทันได้ตอบสนองก็หมดสติไปเสียก่อน
ในชั่วขณะที่ฟื้นขึ้นมา จิตสำนึกของเขายังคงหยุดอยู่ที่วินาทีก่อนถูกโจมตี
จนกระทั่งมองเห็นสถานการณ์รอบตัวชัดเจน เขาจึงนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ได้ทั้งหมด สีหน้าพลันเปลี่ยนไป
เขาถึงกับมองไม่ทันว่าเฉินเสวียนเข้ามาอยู่ข้างกายตนได้อย่างไร
ถ้าการฟันด้วยสันมือเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นมีดสั้น หรือใช้มือฟันกระดูกคอของเขาเต็มแรง ป่านนี้เขาคงตายไปแล้ว
“หัวหน้าเจ้า ขอโทษด้วย เมื่อครู่ทำแบบนั้นแล้วเข้าใจง่ายกว่าพูดอธิบาย แถมยังเร็วกว่าด้วย ผมเลยจำต้องใช้วิธีนี้”
เฉินเสวียนประสานหมัดคารวะเขา
เจ้าผิงอันขยับไหล่และต้นคอ ตรวจดูจนแน่ใจว่าร่างกายไม่ได้รับบาดเจ็บ ดวงตาที่เคยฉายแววสงสัยก็พลันเหลือเพียงความเลื่อมใส เขาประสานหมัดตอบทันทีว่า “ความเร็วของอาจารย์เฉิน ผมตามไม่ทันจริง ๆ ฝีมือผมสู้ไม่ได้ ผมยอมรับความพ่ายแพ้จากการหมดสติครั้งนี้อย่างหมดใจ”
ฉินเจิ้งไห่ยังคงไม่วางใจ
“โจวเยว่คนนี้เคยมีประวัติฆ่าตำรวจ ปืนประจำกายของตำรวจคนนั้นหายไปจนถึงตอนนี้ก็ยังหาไม่พบ ผมสงสัยว่าในมือมันอาจมีปืน ตอนหลบหนีเมื่อหลายปีก่อนมันยังเคยใช้วัตถุระเบิดด้วย ไม่รู้ว่ามันวางของพวกนั้นไว้ในห้องแช่แข็งหรือเปล่า อาจารย์เฉินเข้าไปคนเดียว จะอันตรายเกินไปไหม?”
“ผมไม่ได้คิดจะบุกเข้าไปทางประตูหน้า”
เฉินเสวียนกล่าวว่า “คนของพวกคุณไม่คุ้นเคยกับสภาพข้างใน ยิ่งมีจำนวนมาก โอกาสไปกระตุ้นสัญญาณเตือนก็ยิ่งสูง ถ้าโจวเยว่รู้ตัวว่าถูกล้อม คนแรกที่มันจะฆ่าต้องเป็นคุณหนูฉินแน่นอน”