ได้ยินคำว่าตระกูลฉิน เฉินเยี่ยนก็วางใจลงเล็กน้อย
“คุณฉินตกลงช่วยแล้วเหรอ”
“เมื่อครู่ผมติดต่อเขาไปแล้ว”
เฉินเสวียนหยิบนามบัตรที่ฉินเจิ้งไห่ทิ้งไว้ขึ้นมา
“เจ้าของหวงถิงชื่อเจ้าเทียนสง รู้จักกับคุณฉิน คุณฉินบอกแล้วว่า ถ้าหวงถิงไม่ยอมปล่อยตัว เขาจะออกหน้าไปพูดให้”
คำพูดนี้ไม่ได้เป็นการหลอกทั้งหมด
ฉินเจิ้งไห่ยื่นมือเข้าช่วยเองจริง ๆ ทั้งยังบอกชัดเจนว่าเจ้าเทียนสงไม่กล้าไม่ไว้หน้าตระกูลฉิน เพียงแต่เฉินเสวียนปฏิเสธไป ไม่ได้คิดจะให้ตระกูลฉินเข้ามาแทรกแซงโดยตรง
“คุณฉินจะส่งคนไปรอผมแถวหวงถิงด้วย ถ้าเกิดเรื่องขึ้นจริง พวกเขาไม่ปล่อยไว้เฉย ๆ หรอก”
ส่วนประโยคหลังนี้มีไว้ปลอบใจคนในครอบครัว
เขาช่วยชีวิตฉินไป๋ชวน ฉินเจิ้งไห่ยังมาส่งเงินสองแสนหยวนกับยาราคาหลายแสนหยวนด้วยตัวเอง ในสายตาพ่อแม่และน้องสาว ตระกูลฉินให้ความสำคัญกับผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขามาก การส่งคนมาคุ้มกันอยู่ใกล้ ๆ จึงเป็นเรื่องสมเหตุสมผล
โจวหลานคลายกังวลลงจริง ๆ
“คนของคุณฉินไปกับนายด้วย งั้นก็คงไม่มีอะไรแล้ว”
เฉินเจี้ยนกั๋วพูดเสริมว่า “ในเมื่อตระกูลฉินยอมออกหน้า คนของหวงถิงก็ต้องไว้หน้ากันบ้าง”
เฉินเสวียนพยักหน้า ไม่ได้อธิบายต่อ
เขาไม่ได้บอกครอบครัวว่า ที่ไปสืบเรื่องหวงถิงจากฉินเจิ้งไห่นั้น ไม่ได้เป็นเพราะต้องการรอให้ตระกูลฉินมาคุ้มครอง
หวงถิงไม่มีอาวุธปืน อย่างมากก็มีแค่พวกนักเลงธรรมดาที่พกมีดไว้เท่านั้น ด้วยระดับการบำเพ็ญขั้นฝึกปราณชั้นหนึ่งของเขาในตอนนี้ ก็รับมือได้เหลือเฟือ
ตระกูลฉินเป็นเพียงไพ่ตายที่เอาไว้ปลอบใจพ่อแม่กับน้องสาว