เมื่อก้าวออกจากตึกผู้ป่วย เฉินเสวียนก็ชะลอฝีเท้าลง
บริเวณหน้าโรงพยาบาลมีรถจักรยานไฟฟ้าสาธารณะหลากสีจอดเรียงเป็นแถว ท้ายรถแต่ละคันติดคิวอาร์โค้ดเอาไว้ พนักงานส่งอาหารหลายคนขี่รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าฝ่าฝูงชนไป แอปนำทางบนที่วางโทรศัพท์คอยแจ้งเส้นทางข้างหน้าไม่หยุด ร้านอาหารเช้าริมถนน ร้านสะดวกซื้อ แม้แต่แผงขายผลไม้ก็วางคิวอาร์โค้ดสำหรับรับเงินไว้เช่นกัน
เมื่อสิบปีก่อน ถ้าออกจากบ้านแล้วลืมกระเป๋าสตางค์ ก็คงไม่สะดวกอยู่บ้าง แต่ตอนนี้คนหนุ่มสาวจำนวนมากเพียงพกโทรศัพท์เครื่องเดียว ก็เดินทางไปมาระหว่างเมืองต่าง ๆ และจัดการเรื่องกินอยู่ได้ครบ ธนบัตรยังไม่หายไปไหน ทว่ามีน้อยคนแล้วที่จะพกเงินย่อยจำนวนมากติดตัว
เฉินเสวียนทำตามวิธีที่น้องสาวสอนเอาไว้ล่วงหน้า เรียกรถผ่านโทรศัพท์ แอปไม่เพียงแสดงทะเบียนรถกับชื่อคนขับ แต่ยังระบุชัดเจนด้วยว่ารถอยู่ห่างจากโรงพยาบาลเท่าไร
ไม่ถึงสามนาที รถเก๋งสีขาวคันหนึ่งก็ค่อย ๆ ขับมาจอดริมถนน
เฉินเสวียนเทียบทะเบียนรถแล้วขึ้นไปนั่ง คนขับตรวจสอบเลขท้ายของหมายเลขโทรศัพท์ ก่อนขับตรงไปยังหวงถิงตามเส้นทางนำทาง ตลอดกระบวนการ ทั้งสองแทบไม่ต้องพูดคุยเรื่องเส้นทาง เพราะแผนที่บนหน้าจอวางเส้นทางที่เร็วที่สุดไว้ให้แล้ว
แท็กซี่แล่นผ่านย่านธุรกิจที่คึกคักที่สุดของเจียงโจว
เฉินเสวียนพิงเบาะหลัง มองภาพนอกหน้าต่างที่ไหลถอยหลังไปเรื่อย ๆ ตึกเก่าไม่กี่หลังในความทรงจำหายไปแล้ว แทนที่ด้วยอาคารสำนักงานสูงเสียดฟ้าและห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ ข้างป้ายรถเมล์ที่ครั้งหนึ่งเคยต้องต่อแถวยาวเหยียด มีทางเข้าสถานีรถไฟใต้ดินสร้างขึ้น ส่วนรถยนต์พลังงานใหม่บนท้องถนนก็มีจำนวนไม่แพ้รถใช้น้ำมัน