“วันนี้เฉินเสวียนออกไปจากที่นี่บ้างไหม” เหลียงโซ่วเจินถาม
“ตอนเช้าเขาไปตระกูลเจ้า ช่วงบ่ายก็ไปปรากฏตัวที่ถนนโบราณวัตถุเหวินชาง หลังจากนั้นขึ้นรถกลับมาที่นี่ แล้วสายของผมก็ไม่เห็นเขาออกไปอีกเลย คาดว่าเขายังอยู่ในวิลล่า แค่ไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่เปิดไฟ”
“เรื่องผิดปกติย่อมมีสิ่งผิดปกติซ่อนอยู่ ขอผมตรวจดูหน่อย”
เหลียงโซ่วเจินรับเข็มทิศแบบโบราณมา
ไม่ว่าคนที่ทำลายแผนกม่านพลังจะเป็นเฉินเสวียนหรือไม่ คืนนี้พวกเขาก็ต้องเข้าไปให้ได้
ถ้าเฉินเสวียนเป็นเพียงศิษย์ที่ถูกคนอื่นผลักออกมาอยู่แถวหน้า จับตัวเขาไว้ก็ย่อมเค้นถามตัวตนของคนที่อยู่เบื้องหลังได้
ถ้าเฉินเสวียนเป็นคนทำลายแผนกม่านพลังด้วยตัวเอง อัญมณีธารพลังแผ่นดินสามหยินก็จะถูกชิงกลับมาจากมือเขาได้โดยตรง
ถึงอย่างไร เมื่อพิจารณาจากประสบการณ์ชีวิตของเหลียงโซ่วเจิน เด็กหนุ่มอายุแค่ยี่สิบแปดปี—ไม่สิ ตามจริงแล้วควรนับว่าอายุเพียงสิบแปดปี เพราะสิบปีที่ผ่านมาเขาอยู่ในสภาพผัก จะนับว่ามีชีวิตอยู่หรือไม่ก็แทบไม่ต่างกัน
และในช่วงสิบแปดปีนั้น เวลาส่วนใหญ่ของชีวิตเขายังหมดไปกับการเรียน ต่อให้ตอนเด็กเคยพบโชควาสนาอะไรเข้า จะมีความสามารถเหลืออยู่สักเท่าไรกันเชียว
อย่างไรก็ไม่มีทางเทียบกับตบะบารมีที่เขาบ่มเพาะในวิถีนี้มาหลายสิบปีได้!
เหลียงโซ่วเจินไม่กลัวแม้แต่น้อย
สิ่งเดียวที่เขากังวลอยู่บ้างคือ เฉินเสวียนมีคนอยู่เบื้องหลังหรือไม่
แต่จากข้อมูลที่สืบมา วิลล่าหมายเลขสิบเจ็ดหลังนี้มีเพียงเฉินเสวียนคนเดียวที่เข้าออก ไม่เคยมีคนอื่นปรากฏตัวเลย