เหลียงโซ่วเจินไม่เคยเสียใจกับทางเลือกของตนเลย
หากไม่มีวิธีการเหล่านี้ เขาจะมีฐานะและทรัพย์สินอย่างทุกวันนี้ได้อย่างไร?
“ที่แกมีพลังธรรมบริสุทธิ์ถึงเพียงนี้ทั้งที่อายุยังน้อย ก็เพราะครอบครองวิธีบำเพ็ญที่ไม่ถูกจำกัดด้วยพลังวิญญาณ”
แววตาของเหลียงโซ่วเจินยิ่งทวีความโลภ
“ส่งเคล็ดวิชามา ข้าจะไว้ชีวิตแกกับครอบครัว”
เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินเสวียนก็เลือนหายไป
“แกไม่ควรพูดถึงครอบครัวของข้า”
เหลียงโซ่วเจินยังไม่รู้เลยว่าคำพูดนี้หมายถึงอะไร เขายังมีไพ่ตายอีกใบจริง ๆ แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ เฉินเสวียนก็แค่เล่นกับเขาเท่านั้น
เขาแค่อยากรู้ว่านักบำเพ็ญในสังคมยุคปัจจุบันมีความสามารถในการต่อสู้ด้วยวิชาอาคมมากแค่ไหน
แต่ตอนนี้อีกฝ่ายกลับพูดถึงเรื่องที่ไม่ควรพูด ทำให้เฉินเสวียนโกรธเข้าแล้ว
และเขาก็เล่นพอแล้วด้วย
เห็นเพียงเฉินเสวียนวูบกาย พริบตาต่อมาก็ปรากฏตัวตรงหน้าเหลียงโซ่วเจินด้วยความเร็วที่อีกฝ่ายตั้งตัวไม่ทัน
ความเร็วนี้มากกว่าเมื่อครู่ไม่ต่ำกว่าสองเท่า
เหลียงโซ่วเจินสะบัดกระบี่ขึ้นป้องกันตามสัญชาตญาณ
ทว่าไม้ฟาดไม้ฟ้าผ่าในมือเฉินเสวียนกลับชิงลงมือก่อนและถึงเป้าหมายก่อน มันไม่ได้โจมตีกระบี่สั้น แต่ฟาดลงบนข้อมือของเหลียงโซ่วเจินอย่างแม่นยำ
สายฟ้าเพลิงไหลผ่านผิวหนังเข้าสู่เส้นลมปราณ
เหลียงโซ่วเจินปวดแปลบที่มือขวา นิ้วทั้งห้าคลายออกอย่างควบคุมไม่ได้ กระบี่สั้นสีแดงเข้มเพิ่งหลุดจากมือ มือซ้ายของเฉินเสวียนก็คว้าหมับที่แขนของเขาแล้ว
ข้อไหล่ ข้อศอก และข้อมือถูกล็อกพร้อมกัน
เหลียงโซ่วเจินพยายามดิ้นให้หลุด เฉินเสวียนกลับอาศัยแรงพุ่งไปข้างหน้าของเขาหมุนตัว เหวี่ยงร่างทั้งร่างลงกับพื้นกลางลาน