“ฉันจะคอยดูว่านายจะยิ้มได้อีกนานแค่ไหน!” เหลียงโซ่วเจินยกกระบี่สั้นขึ้น ทั้งที่อยู่ห่างจากเฉินเสวียนหลายเมตร แต่กลับฟันลงมาตรง ๆ ได้
ที่แท้กระบี่สั้นในมือเขาสามารถทำร้ายผู้คนได้ด้วยปราณกระบี่ชั่วร้ายเพียงอย่างเดียว!
เห็นเพียงตอนเขากวัดแกว่งกระบี่ ปราณกระบี่สีดำแดงสายหนึ่งที่ปะปนกลิ่นคาวเหม็นก็พุ่งหลุดจากตัวกระบี่ในพริบตา แล่นไปตามพื้นลานตรงเข้าหาเฉินเสวียนในห้องรับแขกอย่างรวดเร็ว
ฉัวะ! พื้นกระเบื้องตลอดทางแตกร้าวต่อเนื่องกัน ต้นไม้ใบหญ้าโดยรอบก็เหี่ยวเหลืองลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เฉินเสวียนไม่หลบ
คัมภีร์ไท่ฉู่จ้าวฮว่าหมุนเวียนขึ้น พลังวิญญาณทั้งหมดในตันเถียนไหลบ่าเข้าสู่มือขวา
ไม้ฟาดไม้ฟ้าผ่าฟาดลงรับปราณกระบี่
สายฟ้ากับเปลวเพลิงปะทะปราณกระบี่สีดำแดง เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นในลานบ้าน
ม่านเขตอาคมกั้นขวางสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
กระจกทองแดงบริสุทธิ์กลางห้องรับแขกแผ่ระลอกคลื่นเป็นวงกว้าง แต่ก็ไม่แตกเสียที ภายนอกบ้านหมายเลขสิบเจ็ดยังคงมืดมิดและเงียบสงัด แม้แต่ผ้าม่านก็ไม่ไหวติง
เฉินเสวียนถอยหลังไปครึ่งก้าว
แต่เหลียงโซ่วเจินกลับถอยหลังต่อเนื่องถึงสามก้าว
มือขวาที่กำกระบี่สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ บนผิวกระบี่สั้นสีแดงเข้มยังมีรอยแตกเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นมาอีกเส้น
“เป็นไปได้ยังไง?”
เหลียงโซ่วเจินก้มมองกระบี่สั้นในมือ
พลังธรรมของเขาแข็งแกร่งกว่าเฉินเสวียนอย่างเห็นได้ชัด
แต่เมื่อครู่ตอนพลังทั้งสองสายปะทะกันซึ่งหน้า พลังวิญญาณของเฉินเสวียนกลับแข็งแกร่งราวกับผ่านการหลอมขัดนับพันครั้ง ฉีกพลังหยินของเขาจากภายในได้อย่างง่ายดาย
ความแตกต่างด้านพลังของทั้งสองฝ่ายไม่อาจใช้จำนวนปีที่บำเพ็ญมาเป็นตัววัดได้เลย