เงาร่างไม้ฟาดสีทองทะลุผ่านปราณกระบี่ชั้นสุดท้าย ก่อนจะตกกระทบดาบสั้นสีแดงคล้ำ
กร๊อบ!
ดาบสั้นหักสะบั้นกลางคัน
ง่ามนิ้วโป้งทั้งสองข้างของเหลียงโซ่วเจินปริแตก ร่างของเขาถูกแรงที่เหลือซัดกระเด็นไปกระแทกกำแพงลานบ้านจึงหยุดลง
เขาเพิ่งจะขยับตัวลุกขึ้น ไม้ฟาดไม้ฟ้าผ่าก็ร่วงลงมาจากกลางอากาศดังเพียะ ฟาดลงบนหัวไหล่ขวาของเขาอย่างแรง
เสียงกระดูกหักดังตามมา
“อ๊าก!” เหลียงโซ่วเจินร้องโหยหวน แขนขวาทั้งข้างห้อยลงอย่างไร้เรี่ยวแรง
เฉินเสวียนยื่นมือรับไม้ฟาดไว้ พลิกข้อมือแล้วฟาดลงบนขาซ้ายของเขาอีกครั้ง
หัวเข่าแตกละเอียดในทันที
เหลียงโซ่วเจินล้มลงกับพื้นอีกครั้ง
พลังที่เขาได้มาจากการเผาผลาญเลือดพลังชีวิตสลายไปอย่างรวดเร็ว ผมของเขากลายเป็นสีขาวแซมเทา ผิวหน้าก็แก่ชราลงกว่าสิบปี
“คุณฆ่าผมไม่ได้!”
ในที่สุดเหลียงโซ่วเจินก็ลนลาน
“อาจารย์ของผมยังมีชีวิตอยู่! ถ้าคุณฆ่าผม เขาต้องคำนวณจนรู้ได้แน่ว่าเป็นฝีมือคุณ!”
ไม้ฟาดที่เฉินเสวียนกำลังจะฟาดลงมาหยุดค้างกลางอากาศ
“อาจารย์ของคุณเป็นใคร?”
เหลียงโซ่วเจินราวกับคว้าโอกาสรอดชีวิตไว้ได้
“ผมมาจากสำนักหยินซานเต้า อาจารย์คือเสวียนหยินเจินเหริน ประมุขสำนักหยินซานเต้าในปัจจุบัน”
“ท่านผู้เฒ่าบำเพ็ญมานานกว่าร้อยปีแล้ว ไม่ใช่สิ่งที่ผู้บำเพ็ญขั้นหลอมปราณธรรมดาจะเทียบได้ คุณปล่อยผมไป เรื่องวันนี้ยังพอพูดคุยกันได้ ไม่อย่างนั้นพออาจารย์ของผมมาถึงเจียงโจว ไม่ใช่แค่คุณเท่านั้น แต่ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับคุณก็หนีไม่รอด!”
เฉินเสวียนไม่ได้โกรธเพราะคำข่มขู่นี้
ตรงกันข้าม เขากลับเผยรอยยิ้มเล็กน้อย
ที่เขาจงใจปล่อยให้เหลียงโซ่วเจินใช้ทุกวิธีจนหมด ก็เพื่อรอคำพูดนี้เอง