ตอนที่เฉินเสวียนช่วยเธอออกมาจากห้องเย็นเมื่อครู่ ในหัวของเธอมีแต่ความหวาดกลัวและความน้อยใจ จึงไม่มีแก่ใจคิดถึงเรื่องอื่นเลย ครั้นตอนนี้สงบลงแล้ว เธอถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า นอกจากจะซบอยู่ในอ้อมแขนของเฉินเสวียนร้องไห้ตั้งนานแล้ว ตอนหมดสติยังจับเสื้อเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยอีกด้วย
สำหรับฉินอวี่เฟย์ผู้หยิ่งทะนงมาแต่ไหนแต่ไร เรื่องนี้ช่างน่าอับอายอยู่บ้าง
แต่เมื่อนึกถึงความรู้สึกปลอดภัยที่อ้อมกอดนั้นมอบให้ เธอก็รู้สึกว่าปฏิกิริยาของตัวเองดูจะไม่ได้ผิดปกติอะไร
“เขาไปแล้ว ยังมองอยู่อีกเหรอ?”
เสียงของฉินเจิ้งไห่ดังมาจากข้างกาย
“ใครมองเขากัน!”
ฉินอวี่เฟย์รีบดึงผ้าห่มกลับมาคลุมตัว
“ฉันแค่ดูว่าประตูปิดหรือยังเท่านั้นเอง”
ฉินเจิ้งไห่ไม่ได้จับผิดลูกสาว
จะพัฒนาความสัมพันธ์ต่อไปได้หรือไม่ ยังต้องขึ้นอยู่กับความคิดของทั้งสองคน อย่างน้อยหลังจากเรื่องนี้ อวี่เฟย์ก็คงไม่มองเฉินเสวียนเหมือนเมื่อก่อน ที่พอเจอหน้าเขาก็สงสัยว่าเข้าหาตระกูลฉินด้วยเจตนาแอบแฝงอีกแล้ว
นี่ก็นับเป็นการเริ่มต้นที่ดีมากแล้ว
บางทีเธออาจพบจุดสมดุลในการอยู่ร่วมกับผู้อื่นได้จากเฉินเสวียน
ไม่ใช่เหมือนก่อนหน้านี้ที่ก้าวจากสุดขั้วด้านหนึ่งไปสู่อีกด้านหนึ่ง
……
เจ้าผิงอันขับรถพาเฉินเสวียนไปส่งถึงบริษัทนายหน้าด้วยตัวเอง
ซ่งอวี่ฉิงรออยู่หน้าประตูเรียบร้อยแล้ว
เมื่อเห็นเฉินเสวียนลงจากรถออฟโรดสีดำ เธอก็ยิ้มต้อนรับอย่างมืออาชีพ ก่อนรีบเดินเข้ามาหา
“คุณเฉิน ตัวแทนฝ่ายขายมาถึงแล้วค่ะ รายงานตรวจสอบกรรมสิทธิ์กับเอกสารเกี่ยวกับบ้านก็เตรียมไว้ครบแล้วค่ะ”
“จ่ายเงินส่วนที่เหลือก่อน” เฉินเสวียนพยักหน้า