“ได้”
เฉินเสวียนไม่มีเวลาอธิบาย
เฉินเจี้ยนกั๋วมองใบหน้าของชายชราที่เริ่มเขียวคล้ำขึ้นเรื่อย ๆ การช่วยชีวิตคนหนึ่งคนย่อมดีกว่าการสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น นับว่าเป็นการสั่งสมบุญให้ครอบครัวตัวเองก็แล้วกัน
ถึงจะรักษาพลาดจริง ชายชราคนนี้ก็มีดินเหลืองกลบถึงคออยู่แล้ว เมื่อเห็นว่าลูกชายของเขาดูเป็นคนมีเหตุผล คงไม่ถึงกับโทษครอบครัวของตน เขาจึงรีบเข้าไปประคองแขนลูกชายของชายชราไว้
ฉินเจิ้งไห่อุ้มบิดาลงจากรถเข็นด้วยตัวเอง แล้ววางให้นอนราบบนเตียงเคลื่อนย้ายอีกตัว หมอสั่งให้พยาบาลเตรียมอุปกรณ์กู้ชีพ ส่วนตัวเองยืนเฝ้าอยู่ข้าง ๆ หากอาการทรุดลงจะได้ทำการช่วยฟื้นคืนชีพทันที
เฉินเสวียนเปิดถุงเข็ม หยิบเข็มเงินเจ็ดเล่มออกมา แล้วนำไปลนผ่านเปลวไฟตะเกียงแอลกอฮอล์ที่ผู้ช่วยจุดเตรียมไว้ก่อนแล้ว
แม้ร่างกายของเขาจะอ่อนแอ แต่นิ้วมือกลับมั่นคงอย่างยิ่ง
หกสิบปีในโลกบำเพ็ญเซียนหล่อหลอมให้เขามีสมาธิและการควบคุมที่ยอดเยี่ยม
เข็มที่เล็กที่สุดที่เขาเคยใช้ บางกว่าเข็มเงินตรงหน้านี้ถึงร้อยเท่า
ยามหลอมโอสถ หากคลาดเคลื่อนเพียงนิดเดียว สมุนไพรวิญญาณล้ำค่าทั้งเตาก็จะกลายเป็นเถ้าถ่าน
ยามเย็บเส้นลมปราณให้ผู้บำเพ็ญเซียน ยิ่งผิดพลาดแม้แต่นิดเดียวก็ไม่ได้
ถึงตอนนี้พลังบำเพ็ญของเขาจะสูญสิ้น แต่ประสบการณ์เหล่านั้นไม่ได้หายไปด้วย
เฉินเสวียนคีบเข็มเงินเล่มแรก ปักลงบนหน้าอกของชายชรา
หมอมองตำแหน่งที่เขาปักออกชัดเจน พลันขมวดคิ้วทันที
ตรงนั้นไม่ใช่จุดฝังเข็มที่พบเห็นกันทั่วไป
ฉินอวี่เฟย์ก็เห็นเช่นกัน
“ที่คุณปักนั่นไม่ใช่จุดฝังเข็มสักหน่อย! ทำไมถึงปักมั่วแบบนี้!”
เฉินเสวียนไม่สนใจ เข็มเงินเล่มที่สองและสามปักลงตามกันอย่างต่อเนื่อง
เขาไม่ได้ฝังเข็มตามจุดบนเส้นลมปราณของโลก แต่พิจารณาจากตำแหน่งที่พิษกำลังไหลเวียนอยู่ในเส้นหัวใจของชายชรา แล้วใช้เข็มเงินตัดการไหลเวียนของเลือดและลมปราณไว้ชั่วคราว
วิชาเข็มชุดนี้มีชื่อว่าเจ็ดเข็มปิดประสาท
ในโลกบำเพ็ญเซียน เดิมทีมันเป็นเพียงวิธีหยาบ ๆ ที่ทาสเหมืองและผู้บำเพ็ญไร้สังกัดใช้เอาชีวิตรอด ไม่ว่าใครจะเป็นลมแดด ถูกหินทับ หรือถูกสัตว์มีพิษโจมตี ก็ใช้แผนกม่านพลังชุดนี้ปกป้องเส้นหัวใจ ยื้อชีวิตไว้ชั่วระยะหนึ่ง เพื่อช่วงชิงโอกาสช่วยเหลือให้มากขึ้น
สำหรับเฉินเสวียนในตอนนี้ นี่เป็นทางเลือกที่เหมาะสมที่สุด
เมื่อเข็มเงินเล่มที่สี่ปักลง เหงื่อก็เริ่มซึมขึ้นเต็มหน้าผากของเฉินเสวียนอีกครั้ง
เฉินเจี้ยนกั๋วสัมผัสได้ว่าแขนของลูกชายกำลังสั่นเล็กน้อย
“เสวียน ให้หมอมาทำแทนดีไหม”
“หยุดไม่ได้”
การใช้เจ็ดเข็มปิดประสาท สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องทำให้เสร็จในคราวเดียว หากหยุดกลางคัน พิษที่ถูกตัดขาดไว้ก็จะพุ่งกลับเข้าสู่เส้นหัวใจทันที
เฉินเสวียนโคจรคัมภีร์หยางหยวน ระดมเลือดลมเพียงน้อยนิดที่เพิ่งดูดซับจากน้ำข้าวต้มออกมาใช้จนหมด
ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลลงสู่ปลายนิ้ว
เขาคีบเข็มเงินแล้วหมุนเบา ๆ
ร่างของชายชรากระตุกอย่างรุนแรง เครื่องวัดสัญญาณชีพส่งเสียงเตือนแหลมบาดหูขึ้นมาทันที
“อัตราการเต้นของหัวใจยังเพิ่มขึ้น!” พยาบาลตะโกน
หมอวางมือไว้บนอุปกรณ์กู้ชีพแล้ว
ฉินอวี่เฟย์พุ่งเข้ามา
“ฉันบอกแล้วว่าเขาไม่ได้เรื่อง รีบดึงเข็มออกเดี๋ยวนี้!”
เธอยื่นมือไปดึงเข็มเงินที่ปักอยู่บนหน้าอกของชายชรา
แววตาของเฉินเสวียนเย็นเยียบลง
“ถ้าคุณดึงเข็มตอนนี้ เขาจะตายทันที”
มือของฉินอวี่เฟย์ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ
“ถึงเวลาแบบนี้แล้ว คุณยังจะขู่คนอีกหรือ”
“อวี่เฟย ถอยไป!”
ฉินเจิ้งไห่คว้าตัวลูกสาวไว้
“พ่อ อัตราการเต้นของหัวใจคุณปู่ยังเพิ่มขึ้นอยู่ พ่อจะปล่อยให้เขาทำตามใจไปถึงเมื่อไร”
“ฉินเจิ้งไห่ใช้คนโดยไม่ระแวง และไม่ใช้คนที่ระแวง เมื่อเริ่มลงมือแล้ว ก็ปล่อยให้เขาทำจนจบ”
“เขากำลังเอาชีวิตคุณปู่มาเสี่ยงนะ!”
“หุบปาก!” ฉินเจิ้งไห่ตวาดห้ามลูกสาวอีกครั้ง
แม้เฉินเสวียนจะดูธรรมดาอย่างยิ่ง อีกทั้งยังอ่อนแอกว่าคนปกติอยู่บ้างเมื่อมองจากภายนอก
แต่ฉินเจิ้งไห่เป็นใคร? ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเขาพบผู้คนมานับไม่ถ้วน ว่าใครกำลังโกหกหรือพูดจาเหลวไหล เขามองออกได้ในพริบตา
ตอนชายหนุ่มคนนี้พูด ความมั่นใจแทบจะล้นออกมาจากแววตา เขาจึงไม่มีทางเป็นคนพูดจาไร้หลักฐานอย่างแน่นอน ต้องมีฝีมือจริงอยู่บ้าง
เพียงแต่ฝีมือที่ว่านี้จะช่วยชีวิตบิดาของเขาได้หรือไม่ นั่นเป็นการเดิมพันอีกเรื่องหนึ่ง
อย่างไรก็ตาม เขาเชื่อมั่นอย่างเต็มที่ว่าชายหนุ่มตรงหน้ามีฝีมือจริง!
“เหลืออีกสามเข็ม”
เฉินเสวียนไม่สนใจพวกเขา
เข็มที่ห้าปักลงบนข้อมือของชายชรา
หลังจากเข็มที่หกปักลง นิ้วมือที่แข็งเกร็งของชายชราก็ค่อย ๆ คลายออก
ภาพตรงหน้าของเฉินเสวียนเริ่มพร่าเลือน
ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป หากเขาฝืนมาได้จนถึงตอนนี้ ก็ล้วนเป็นเพราะควบคุมร่างกายและวิชาเข็มได้อย่างแม่นยำ
เข็มเงินเล่มสุดท้ายอยู่ระหว่างนิ้วของเขา
เฉินเจี้ยนกั๋วประคองแขนลูกชายอยู่ จึงสัมผัสได้ชัดเจนว่าแขนข้างนั้นแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงแล้ว
“พ่อ ยกขึ้นสูงอีกหน่อย”
เฉินเจี้ยนกั๋วไม่กล้าชักช้า ทำตามที่ลูกชายบอกแล้วประคองแขนเขายกขึ้นเล็กน้อย
เฉินเสวียนจ้องหน้าอกของชายชรา เข็มเงินปักลงอย่างมั่นคง
เข็มทั้งเจ็ดครบถ้วน
ร่างของชายชราหยุดกระตุก
คลื่นหัวใจที่เคยยุ่งเหยิงก็เริ่มเปลี่ยนแปลง แม้อัตราการเต้นของหัวใจยังคงเร็ว แต่ก็ไม่ทรุดลงต่อ ส่วนความดันโลหิตที่ลดลงอย่างต่อเนื่องก็เริ่มกลับมาคงที่
หมอจ้องเครื่องมืออย่างไม่กะพริบตา สีหน้าจากที่เคลือบแคลงเปลี่ยนเป็นตกตะลึง
“ความดันโลหิตคงที่แล้ว”
พยาบาลตรวจรูม่านตาของชายชราอีกครั้ง
“ปฏิกิริยาของรูม่านตากำลังฟื้นตัวค่ะ”
ฉินเจิ้งไห่รีบเดินไปข้างเตียง
“พ่อ ได้ยินผมพูดไหมครับ”
ชายชรายังไม่ฟื้น แต่ในลำคอกลับส่งเสียงครางแผ่วเบาออกมา
ฉินเจิ้งไห่รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้างในที่สุด
ฉินอวี่เฟย์จ้องเครื่องมือ สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก
“บางทีอาจเป็นเพราะยากู้ชีพออกฤทธิ์ก็ได้”
หมอฉุกเฉินเหลือบมองเธอ
“คุณหนูฉิน อาการของนายท่านไม่ใช่สิ่งที่ยากู้ชีพซึ่งให้ไปตั้งแต่แรกจะรักษาได้”
ฉินอวี่เฟย์เถียงไม่ออกไปชั่วขณะ
ไม่นานเธอก็มองไปทางเฉินเสวียนอีกครั้ง
“ถึงจะประคองอาการไว้ได้ชั่วคราว ก็ไม่ได้พิสูจน์ว่าคุณช่วยคุณปู่ได้จริง ถ้าคุณปู่มีอาการแทรกซ้อน เรื่องนี้ยังไม่จบแน่”
เฉินเสวียนชักมือขวากลับ แขนทั้งข้างตกลงบนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง
เลือดลมเพียงน้อยนิดที่เพิ่งฟื้นกลับมาเมื่อครู่ถูกใช้จนหมด ใบหน้าของเขาซีดขาวยิ่งกว่าเดิม
“อย่าเพิ่งดึงเข็มเงินออก”
“พิษถูกกดไว้ได้แค่ยี่สิบนาที รีบส่งเข้าห้องฉุกเฉิน ตรวจสอบส่วนประกอบของน้ำยาที่ได้รับ แล้วให้ยาตามอาการพิษ”
คราวนี้หมอไม่ได้โต้แย้ง
เขาตรวจตำแหน่งของเข็มเงินด้วยตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะรีบร้อนนำชายชราไปยังห้องฉุกเฉินพร้อมกับพยาบาล
ฉินอวี่เฟย์เดินตามเตียงฉุกเฉินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ยังหันกลับมามองอย่างไม่วางใจ
“คุณปู่ฉันต้องปลอดภัย”
“อวี่เฟย! ถ้ายังไม่รู้จักดีชั่ว วันนี้กลับไปฉันจะระงับบัตรทั้งหมดของเธอ รีบมานี่!”
ฉินเจิ้งไห่เรียกลูกสาวไว้ แล้วหันกลับมาหาเฉินเสวียน
“ขอทราบชื่อคุณได้ไหม”
“เฉินเสวียน”
“ผมชื่อฉินเจิ้งไห่ นี่ลูกสาวผม ฉินอวี่เฟย์ เด็กคนนี้ผมอบรมไม่ดีเองเลยเอาแต่ใจไปหน่อย แต่เมื่อครู่เธอเป็นห่วงคุณปู่จริง ๆ แค่พูดจาไม่ค่อยน่าฟัง หวังว่าคุณเฉินจะไม่ถือสา ผมขออภัยแทนเธอด้วย”
เฉินเสวียนไม่ได้ถือสา
“ช่วยคนก่อนเถอะ”
“ถ้าวันนี้พ่อของผมผ่านพ้นวิกฤตไปได้อย่างปลอดภัย ตระกูลฉินจะไปขอบคุณคุณถึงบ้านแน่นอน”
ฉินเจิ้งไห่กล่าวอย่างจริงจังจบก็รีบตามเตียงฉุกเฉินไป
ผู้คนที่ล้อมอยู่ในทางเชื่อมทยอยแยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว
พยาบาลที่รับหน้าที่เคลื่อนย้ายเฉินเสวียนยังคงมองเขา ราวกับเพิ่งรู้จักคนบนเตียงเป็นครั้งแรก
“คุณไม่ใช่หมอจริง ๆ หรือ”