พยาบาลชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองเฉินเสวียนตามเสียง
“คุณจะเอาเข็มเงินไปทำอะไร”
“ช่วยคน”
แพทย์ผู้รับผิดชอบการกู้ชีพก็หันมามองเช่นกัน
เมื่อครู่เขามัวแต่สนใจชายชรา จึงไม่ทันสังเกตว่าบนเตียงเคลื่อนย้ายข้าง ๆ ยังมีคนไข้อีกคนนอนอยู่ พอเห็นรูปร่างผอมซูบของเฉินเสวียนกับชุดคนไข้ที่สวมอยู่ เขาก็ขมวดคิ้วทันที
“อย่ามารบกวนการกู้ชีพ เข็นเขาออกไปก่อน”
พยาบาลกำลังจะเข็นเตียงเคลื่อนย้าย เฉินเสวียนก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“หลังคนไข้กินยา ปากกับลิ้นเริ่มชา จากนั้นก็แน่นหน้าอก ใจสั่น แล้วแขนขาก็เริ่มกระตุกโดยควบคุมไม่ได้ ตอนนี้จังหวะหัวใจของเขาผิดปกติแล้ว ถ้ายังเอายานั่นใส่ไว้ใต้ลิ้น ความดันจะยิ่งลดลงเร็วกว่าเดิม”
มือของแพทย์หยุดชะงัก
ผู้ช่วยที่อยู่ข้าง ๆ รีบพูดว่า “ตอนอยู่บนรถ ท่านผู้เฒ่าพูดจริง ๆ ว่าปากชา แล้วยังบอกด้วยว่านิ้วมือไม่ยอมทำตาม เรานึกว่าเป็นโรคหลอดเลือดหัวใจกำเริบ ไม่คิดว่าจะหมดสติทันทีที่มาถึงโรงพยาบาล”
แพทย์รีบก้มลงตรวจรูม่านตาและชีพจรของชายชรา
พยาบาลฉุกเฉินเข็นเครื่องมือมาถึง แล้วติดขั้วไฟฟ้าไว้ที่หน้าอกชายชรา คลื่นไฟฟ้าหัวใจบนจอแสดงผลปั่นป่วนอย่างมาก ความดันโลหิตก็ลดลงอย่างต่อเนื่อง
“หยุดให้ยา ส่งเข้าห้องกู้ชีพ!”
แพทย์เริ่มเชื่อคำพูดของเฉินเสวียนอยู่บ้างแล้ว
อาการของชายชราไม่ตรงกับโรคหลอดเลือดหัวใจทั้งหมด พิษอะโคนิตินทำให้เกิดภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรงได้จริง ที่สำคัญกว่านั้น เฉินเสวียนระบุได้อย่างแม่นยำว่าเป็นยาต้มโสมผนวกผู้แอ้ และในนั้นมีฟู่จื่อที่ต้มไม่สุก
เรื่องนี้ไม่มีทางเดาสุ่ม ๆ ออกมาได้
“อย่าไปฟังเขาพูดเหลวไหล!”
หญิงสาวคนหนึ่งก้าวออกมาจากด้านหลังชายชรา
เธอสวมชุดสูทสีขาวครีม มัดผมยาวไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย ในมือถือเสื้อคลุมที่ชายชราเพิ่งใช้เมื่อครู่ไว้ พอเห็นเฉินเสวียนนอนอยู่บนเตียงเคลื่อนย้าย แววสงสัยในดวงตาของเธอก็แทบไม่คิดปกปิด
“คุณปู่เป็นโรคหลอดเลือดหัวใจมาตลอด ทุกครั้งที่กำเริบก็กินไนโตรกลีเซอริน คุณยังไม่ได้ตรวจอะไรเลยสักอย่าง แค่ดมยาที่ตกอยู่บนพื้นก็กล้าพูดว่าเป็นพิษแล้วหรือ”
เฉินเสวียนเหลือบมองเธอ
“คุณจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่”
“คุณก็พูดได้สิ นอนอยู่ตรงนั้นพูดไม่กี่คำก็ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร ถ้าทำให้การกู้ชีพคุณปู่ล่าช้า ผลที่ตามมาคุณรับไหวหรือ”
เฉินเสวียนไม่สนใจเธออีก เพียงมองชายชราบนรถเข็น
“ไม่ทันแล้ว พิษเข้าสู่เส้นหัวใจแล้ว ตอนนี้เขาทนต่อการเคลื่อนย้ายไม่ไหว ต้องใช้เข็มเงินประคองเส้นหัวใจให้มั่นคงก่อน แล้วค่อยส่งเข้าห้องกู้ชีพ ถ้าคุณเชื่อผม ผมช่วยได้”
ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่าครอบครัวนี้ร่ำรวยมีฐานะ เฉินเสวียนก็คงคร้านจะยุ่งเรื่องชาวบ้าน
เพิ่งข้ามมิติกลับมา ทางบ้านก็กำลังขัดสนจนแทบไม่มีจะกิน
ผูกมิตรกับคนใหญ่คนโตพวกนี้ไว้สักหน่อย มีแต่ได้ประโยชน์ไม่มีเสียประโยชน์
หญิงสาวทำราวกับได้ยินเรื่องเหลวไหล
“ตัวเองยังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ยังคิดจะฝังเข็มให้คุณปู่ฉันอีกหรือ”
เธอก้าวเข้าไปขวางระหว่างเตียงเคลื่อนย้ายทั้งสอง
“คุณหมอ รีบพาคุณปู่ฉันเข้าห้องกู้ชีพเถอะค่ะ อย่าปล่อยให้คนไม่รู้ที่มาคนนี้ถ่วงเวลาอีกเลย”
แพทย์ผู้รับผิดชอบการกู้ชีพหันไปมองเฉินเสวียน
“รู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่”
“รู้”
“คุณเป็นหมอแผนกไหน”
แม้เฉินเสวียนจะสวมชุดคนไข้ แต่หมอก็ป่วยและเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลได้เหมือนกัน พอเห็นเขาพูดอย่างมั่นใจ แพทย์ฉุกเฉินก็เผลอคิดไปชั่วขณะว่าเขาเป็นเพื่อนร่วมวิชาชีพ
“ผมไม่ใช่หมอ” เฉินเสวียนตอบตามตรง
พอเขาพูดจบ สีหน้าของคนรอบข้างก็เปลี่ยนไปทันที
หญิงสาวหัวเราะเยาะ
“ได้ยินไหม เขาไม่ใช่หมอด้วยซ้ำ!”
แพทย์เองก็ข่มความโกรธแล้วพูดว่า “ไม่มีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ ใครอนุญาตให้คุณเข้าร่วมการกู้ชีพ ถ้าคนไข้เป็นอะไรขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ”
เฉินเสวียนไม่ได้โต้เถียงกับเขา
อาการกระตุกของชายชรากำลังอ่อนลง
นี่ไม่ใช่สัญญาณว่าอาการดีขึ้น แต่เป็นเพราะเส้นหัวใจกำลังล้มเหลว ร่างกายแทบไม่เหลือแรงจะกระตุกแล้ว
ชายในชุดสูทเองก็มองออกว่าอาการของบิดาทรุดลงเรื่อย ๆ
“คุณหมอ พ่อผมจะทนได้นานแค่ไหน”
“ส่งเข้าห้องกู้ชีพก่อนครับ พวกเราจะพยายามช่วยอย่างเต็มที่”
“ผมต้องการคำตอบที่ชัดเจน!”
แพทย์เงียบไปครู่หนึ่ง
“จังหวะหัวใจของคนไข้ไม่คงที่ อาจหัวใจหยุดเต้นได้ทุกเมื่อครับ”
สีหน้าของชายในชุดสูทเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เขาหันไปมองเฉินเสวียน สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าซีดเซียวผอมซูบของอีกฝ่ายครู่หนึ่ง
“คุณมั่นใจว่าจะช่วยพ่อผมได้หรือ”
“ผมทำได้แค่กดพิษไว้ชั่วคราว เพื่อให้โรงพยาบาลมีเวลาช่วยชีวิต”
“มั่นใจแค่ไหน”
“เจ็ดส่วน”
เฉินเสวียนตอบอย่างสงบนิ่ง
ตอนนี้เขาไม่มีพลังบำเพ็ญ ร่างกายก็ไม่อาจรองรับวิชาเข็มที่ซับซ้อนเกินไปได้ หากอยู่ในช่วงที่กำลังเต็มเปี่ยม พิษระดับนี้ไม่จำเป็นต้องให้โรงพยาบาลช่วยชีวิตด้วยซ้ำ แค่แทงเข็มลงไปก็สามารถกระตุ้นการทำงานของอวัยวะภายในชายชราได้อย่างเต็มที่ และขับพิษออกจากร่างกาย
แต่ตอนนี้เขาทำได้เพียงอาศัยพลังเลือดลมเล็กน้อยที่เพิ่งสะสมขึ้นมาเพื่อฝังเข็ม
ชายในชุดสูทไม่ได้ลังเลนานนัก
“ให้เขาลอง”
“พ่อ!”
หญิงสาวมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
“พ่อจะยอมฝากคุณปู่ไว้กับคนแบบนี้จริง ๆ หรือ เขาไม่ใช่หมอด้วยซ้ำ แถมตัวเองก็ยังเป็นคนไข้อยู่ ใครจะรู้ว่าเขาเห็นฐานะของตระกูลฉินแล้วตั้งใจจะฉวยโอกาสเข้าหาพวกเราหรือเปล่า”
“อวี่เฟย ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพูดเรื่องพวกนี้”
“เพราะสถานการณ์คับขันต่างหาก ถึงยิ่งเชื่อคนแปลกหน้าสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้!”
ฉินอวี่เฟย์ชี้ไปทางเฉินเสวียน
“ถ้าเขามีฝีมือรักษาเก่งกาจจริง แล้วทำไมถึงทำให้ตัวเองอยู่ในสภาพนี้ แม้แต่จะลุกนั่งยังทำไม่ได้ ยังกล้าพูดว่าจะช่วยคุณปู่ได้อีกหรือ”
สีหน้าของเฉินเสวียนไม่เปลี่ยนแปลง
ฉินเจิ้งไห่พูดเสียงเข้มว่า “พอได้แล้ว”
แพทย์ฉุกเฉินก็เอ่ยห้ามเช่นกัน
“คุณฉิน ความกังวลของบุตรสาวคุณก็มีเหตุผล คนไข้ท่านนี้ไม่มีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ เราไม่อาจปล่อยให้คนที่ไม่รู้ที่มาฝังเข็มให้คนไข้ในโรงพยาบาลตามใจชอบ เรื่องนี้อาจกลายเป็นอุบัติเหตุทางการแพทย์ร้ายแรงได้ครับ”
“พ่อผมใกล้ไม่ไหวแล้ว คุณมีวิธีอื่นที่ช่วยประคองเส้นหัวใจของท่านให้มั่นคงได้ทันทีหรือไม่”
แพทย์ไม่อาจตอบได้ชั่วขณะ
ยาฉุกเฉินต้องใช้เวลา แต่สิ่งที่ชายชราขาดแคลนที่สุดในตอนนี้ก็คือเวลา
ฉินเจิ้งไห่ก้าวไปข้างหน้า
“ตระกูลฉินจะรับผิดชอบผลที่ตามมา ตอนนี้ช่วยคนสำคัญที่สุด หากเกิดปัญหาอะไรขึ้น ผมจะไม่เอาเรื่องโรงพยาบาล”
แพทย์ก็ยังไม่ยอมหลีกทาง
ฉินเจิ้งไห่นึกขึ้นได้ว่าปกติบิดามีนิสัยฝังเข็ม ของที่พกติดตัวไว้น่าจะมีเข็มเงินอยู่ด้วย เขาจึงหันไปมองผู้ช่วยทันที
“เข็มเงินของคุณท่านอยู่ในกล่องยาใช่ไหม”
ผู้ช่วยเพิ่งได้สติ รีบหยิบกระเป๋าหิ้วสีน้ำตาลใบหนึ่งออกมาจากด้านหลังรถเข็น
พอเปิดกระเป๋า ข้างในมีขวดกระเบื้องใส่สมุนไพรอยู่หลายใบ และมีถุงใส่เข็มอยู่จริง ๆ
ฉินอวี่เฟย์ยืนขวางอยู่หน้ากล่องยา
“พ่อ ใจเย็นก่อนค่ะ ปกติคุณปู่ฝังเข็มก็เพราะคนที่รักษาท่านเป็นหมอจีนเก่าแก่ที่มีประสบการณ์หลายสิบปี คนคนนี้แม้แต่ใบประกอบวิชาชีพก็ยังไม่มี!”
“หลีกไป”
“หนูไม่หลีก”
สีหน้าของฉินเจิ้งไห่เคร่งขรึมลง
“ฉินอวี่เฟย์ ผมบอกให้หลีก!”
ฉินอวี่เฟย์ไม่ค่อยเห็นบิดาพูดกับตนด้วยน้ำเสียงเช่นนี้
เธอกัดฟัน ก่อนจะถอยไปยืนข้าง ๆ ในที่สุด
“ก็ได้ ในเมื่อพวกคุณยืนยันจะเชื่อเขา งั้นก็ให้เขาลองดู”
เธอจ้องเฉินเสวียน
“แต่ฉันขอพูดไว้ก่อน ถ้าคุณปู่ฉันเป็นอะไรขึ้นมา ตระกูลฉินไม่มีทางปล่อยคุณไปแน่”
“เสี่ยวเสวียน เราอย่าเข้าไปยุ่งให้วุ่นวายเลยดีไหม” โจวหลานได้ยินแล้วรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง
“แม่ไม่ต้องห่วง ผมมั่นใจ”
เฉินเสวียนยิ้มปลอบมารดาเล็กน้อย โดยไม่สนใจฉินอวี่เฟย์ที่อยู่ข้าง ๆ
การไปเถียงกับผู้หญิงที่ตื่นตระหนกจนขาดวิจารณญาณ ไม่มีความหมายอะไรเลย
เขาบอกให้พยาบาลเข็นเตียงเคลื่อนย้ายของตนไปข้างชายชรา แล้วพูดกับบิดาว่า “พ่อ ช่วยประคองมือขวาของผมไว้”
เฉินเจี้ยนกั๋วยืนอยู่ข้าง ๆ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตรงหน้าทำให้เขามึนงงไปหมดแล้ว
“เสี่ยวเสวียน ลูกฝังเข็มเป็นจริง ๆ หรือ”