“ไม่ใช่ครับ”
“แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าเขาได้รับพิษอะโคนิติน?”
“ดมกลิ่นเอาครับ”
พยาบาลเหลือบมองน้ำยาที่ตกค้างอยู่บนพื้น
เธอยืนใกล้กว่าเฉินเสวียนเสียอีก ยังได้กลิ่นเพียงยาจีนรสขม แต่เฉินเสวียนกลับแยกกลิ่นฟู่จื่อที่ต้มไม่สุกออกจากกลิ่นยาจีนกว่าสิบชนิดที่ปะปนกันได้
หมอที่มาตรวจด้วยกันเดินเข้ามาเช่นกัน
“เมื่อกี้คุณใช้วิธีฝังเข็มแบบไหน? ผมเคยอยู่แผนกแพทย์แผนจีนตั้งสองปี แต่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”
“บังเอิญได้เรียนมาครับ”
เห็นได้ชัดว่าเฉินเสวียนไม่คิดจะอธิบายต่อ
หมอยังอยากซักถามต่อ แต่ทางห้องตรวจเรียกชื่อเฉินเสวียนเสียก่อน
โจวหลานเดินตามเตียงเคลื่อนย้ายไปไกลพอสมควร กว่าจะได้สติกลับคืนจากเรื่องเมื่อครู่
เธอมองใบหน้าซีดขาวของลูกชาย ทั้งเป็นห่วงทั้งสงสัย
“เสวียน แกไปเรียนฝังเข็มตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เฉินเจี้ยนกั๋วก็มองเขาเช่นกัน
ตอนลูกชายประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เขาเพิ่งอายุสิบแปด แม้ผลการเรียนจะดีมาตลอด แต่ไม่เคยข้องเกี่ยวกับแพทย์แผนจีนเลย
เฉินเสวียนเตรียมคำอธิบายไว้แล้ว
“ตลอดสิบปีที่ผมหมดสติ ผมไม่ได้ไร้สติโดยสิ้นเชิงครับ”
โจวหลานชะงักฝีเท้า
“แกได้ยินพวกเราคุยกันเหรอ?”
“ไม่ได้ยินครับ”
เฉินเสวียนส่ายหน้า
“แต่ผมฝันยาวนานมาก ในฝันผมไปอยู่ที่อีกที่หนึ่ง แล้วได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างจากผู้เฒ่าคนหนึ่ง เมื่อกี้พอเห็นคนไข้คนนั้น ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม วิธีช่วยชีวิตถึงผุดขึ้นมาในหัวเองครับ”
นี่คือคำอธิบายที่เขาคิดว่าเหมาะสมที่สุดแล้ว
ผู้ป่วยที่อยู่ในภาวะผักหลับใหลสิบปี เมื่อตื่นขึ้นกลับมีความรู้ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนอยู่ในสมอง ฟังดูเหลือเชื่อก็จริง แต่ก็ยังยอมรับได้ง่ายกว่าการที่จิตสำนึกข้ามไปยังโลกบำเพ็ญเซียนนานถึงหกสิบปี
โจวหลานไม่ได้สงสัยลูกชาย
เธอสนใจเพียงอีกเรื่องเดียว
“แกเพิ่งฟื้น ร่างกายก็ยังอ่อนแอขนาดนี้ เมื่อกี้ยังเสียเหงื่อไปตั้งมาก ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
“แค่เหนื่อยนิดหน่อยครับ พักสักเดี๋ยวก็หาย” เฉินเสวียนยิ้มพลางส่ายหน้า บอกแม่ว่าไม่ต้องเป็นห่วง
“ต่อไปห้ามเสี่ยงแบบนี้อีกนะ มีหมอช่วยคนอยู่แล้ว ส่วนตัวแกเองก็ยังเป็นคนไข้” โจวหลานตำหนิ แต่ตอนหยิบทิชชูมาเช็ดเหงื่อให้กลับอ่อนโยนอย่างยิ่ง “แม่รู้ว่าแกเป็นคนใจดี แต่แกต้องดูแลร่างกายตัวเองก่อนนะ”
“ผมรู้แล้วครับ”
เฉินเสวียนรับปาก แต่ในใจรู้ดีว่าชายชราเมื่อครู่อาจเป็นโอกาสแรกที่ทำให้ครอบครัวของเขาพลิกสถานการณ์ได้
ดูจากเสื้อผ้า ท่าทาง และผู้ติดตามของฉินเจิ้งไห่แล้ว ฐานะของตระกูลฉินย่อมไม่ธรรมดา การทำให้คนระดับนี้ติดหนี้ชีวิตไว้ ย่อมมีค่ามากกว่าการได้เงินก้อนหนึ่งมาโดยตรงเสียอีก
ส่วนท่าทีของฉินอวี่เฟย์ เขาไม่ได้ใส่ใจ
ในโลกบำเพ็ญเซียน เขาถูกหยามเหยียดเพราะมีพลังต่ำมานับครั้งไม่ถ้วน คำสงสัยกับคำเตือนไม่กี่ประโยคย่อมกระทบจิตใจเขาไม่ได้
การตรวจสมองหลังจากนั้นดำเนินไปอย่างราบรื่น
ผลตรวจระบุว่าสมองของเฉินเสวียนไม่มีความเสียหายใหม่ ส่วนการทำงานของเส้นประสาทบางส่วนที่อ่อนลงเพราะหมดสติเป็นเวลานานก็กำลังฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว สำหรับสาเหตุที่เขาฟื้นขึ้นหลังหมดสติไปสิบปี แพทย์ก็ยังให้คำตอบที่แน่ชัดไม่ได้
หลังกลับถึงห้องพักผู้ป่วย เฉินเสวียนเหนื่อยจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
โจวหลานห่มผ้าให้เขา แล้วดึงม่านปิดเพื่อให้เขาพักผ่อนอย่างสงบ
ครั้งนี้เฉินเสวียนหลับไปกว่าสิบสองชั่วโมง
เมื่อตื่นขึ้น ในห้องพักผู้ป่วยนอกจากพ่อแม่แล้ว ยังมีคนแปลกหน้าอีกสามคน
ฉินเจิ้งไห่ถอดเสื้อสูทตัวเดิมออกแล้ว สีหน้าที่เคยตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย ส่วนฉินอวี่เฟย์ยืนอยู่ข้างเขา ยังคงสวมชุดเดียวกับตอนเช้า
เพราะเป็นห่วงอาการของคุณปู่ เธอจึงรอจนสีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด เห็นได้ชัดว่ามาถึงห้องพักผู้ป่วยนี้ได้สักพักแล้ว
อีกคนเป็นหญิงวัยสามสิบกว่า ถือกล่องของขวัญหลายใบที่ห่อไว้อย่างประณีต ยืนอยู่ด้านหลังทั้งสองอย่างนอบน้อม ดูท่าจะเป็นผู้ช่วยของฉินเจิ้งไห่
เมื่อเห็นเฉินเสวียนลืมตา ฉินเจิ้งไห่ก็รีบเดินมาที่ข้างเตียง
“คุณเฉิน ต้องขออภัยที่มารบกวนครับ”
“คุณฉินมานานแล้วหรือครับ?” เฉินเสวียนมองออกอย่างรวดเร็ว ก่อนหันไปถามแม่ว่า “แม่ครับ ทำไมไม่ปลุกผม ปล่อยให้แขกรอตั้งนาน”
“คุณท่านคนนี้ไม่ยอมให้แม่ปลุกแกต่างหาก” โจวหลานยิ้มอย่างจนใจ
การกระทำของฉินเจิ้งไห่ทำให้โจวหลานรู้สึกประทับใจเขาไม่น้อย
เป็นถึงเจ้าของกิจการใหญ่ แต่กลับรู้จักให้เกียรติผู้อื่นขนาดนี้
“คุณปู่เป็นยังไงบ้างครับ?” เฉินเสวียนหันไปถามฉินเจิ้งไห่
“พ้นขีดอันตรายแล้วครับ”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ สีหน้าของฉินเจิ้งไห่ก็เคร่งขรึมขึ้นมาก
“โรงพยาบาลตรวจพบพิษอะโคนิตินในปริมาณเกินขนาดจากน้ำยาส่วนที่เหลือ หมอที่ช่วยชีวิตบอกว่า ถ้าไม่ได้คุณใช้เข็มเงินประคองเส้นหัวใจของคุณพ่อไว้ ท่านคงไม่อาจทนจนถึงห้องฉุกเฉินได้”
ฉินอวี่เฟย์ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยกลัวว่าพ่อจะถูกหลอก จึงเอ่ยว่า “พ่อ! โรงพยาบาลยืนยันแค่ว่าคุณปู่ได้รับพิษอะโคนิติน การที่ท่านพ้นขีดอันตรายก็ต้องยกความดีความชอบให้หมอในห้องฉุกเฉิน ไม่มีหลักฐานว่าเกี่ยวข้องกับเข็มเจ็ดเล่มนั่น อีกอย่าง หนูเห็นกับตาว่าเขาแทงไม่ตรงจุดฝังเข็มสักจุด ส่วนใหญ่คงแทงมั่ว ๆ”
ฉินเจิ้งไห่หันกลับไปมองเธอ
“หมอที่ช่วยชีวิตพูดเองกับปากว่าเข็มทั้งเจ็ดเล่มช่วยชะลอการแพร่กระจายของพิษ และยื้อเวลาให้คุณปู่ ตอนนั้นลูกมัวแต่ห่วงคุณปู่ ไม่ได้ฟังประโยคนั้นเลยสักนิด”
“บางทีหมออาจแค่พูดเอาใจเขาก็ได้ค่ะ”
“ถ้ามีคนแทงเข็มมั่วจริง ๆ ลูกคิดว่าหมอจะพูดเอาใจ หรือด่ากราดกันแน่?”
ฉินอวี่เฟย์เม้มปาก คิดตามแล้วก็รู้สึกว่าที่พ่อพูดมีเหตุผลจริง ๆ
ถ้าเฉินเสวียนแทงเข็มมั่วจริง หลังจากหมอถอนเข็มออกแล้วก็คงต้องตามหาตัวคนที่ลงมือ แต่หมอกลับชมเข็มทั้งเจ็ดเล่ม เห็นได้ชัดว่าเข็มเหล่านั้นได้ผล
แต่เธอเองก็เรียนฝังเข็มมาอย่างเป็นระบบ วิธีฝังเข็มของเฉินเสวียนที่ไม่ยึดจุดฝังเข็มนั้น เธอไม่เพียงไม่เคยเห็น แม้แต่ได้ยินก็ยังไม่เคย
คนที่เรียนฝังเข็มอย่างจริงจังย่อมรู้สึกว่าวิธีของเขาไม่ต่างจากการแทงเข็มมั่ว ๆ
แต่เมื่อข้อเท็จจริงอยู่ตรงหน้า เธอก็จำต้องเชื่อ “ฉันยอมรับว่าคุณทายถูกว่าคุณปู่ได้รับพิษ ส่วนเข็มที่แทงมั่ว ๆ ก็แค่บังเอิญช่วยให้ความดันโลหิตของท่านคงที่ชั่วคราว เรื่องที่คุณช่วยชีวิตคุณปู่ ฉันขอบคุณคุณ ตระกูลฉินติดหนี้บุญคุณที่ช่วยชีวิตท่าน
“แต่ฉันก็ยังต้องเตือนคุณ วิธีแทงเข็มมั่ว ๆ แบบนี้ ต่อให้โชคดีได้ผลสักครั้งสองครั้ง ก็ยากจะรู้ว่าครั้งไหนจะพลาดจนเกิดเรื่อง ฉันแนะนำว่าต่อไปอย่าเอาไปใช้กับคนอื่นอีก จะได้ไม่ทำร้ายทั้งคนอื่นทั้งตัวเอง”
“คุณฉินครับ” เฉินเสวียนมองเธอ “เรื่องคุณปู่ของคุณครั้งนี้ เป็นพวกคุณตระกูลฉินที่ขอให้ผมลงมือ ไม่ใช่ว่าผมดึงดันจะช่วยเองนะครับ”
สีหน้าของฉินอวี่เฟย์ชะงักค้าง
“คุณ...”
“พอได้แล้ว รู้จักสำนึกบุญคุณ แต่พูดจาใส่อารมณ์แบบนี้หรือ? ปกติฉันสอนให้ลูกปฏิบัติต่อผู้มีพระคุณแบบนี้หรือไง?”
ฉินเจิ้งไห่ขัดเธอด้วยน้ำเสียงเข้ม ก่อนรับบัตรธนาคารจากมือผู้ช่วยแล้ววางไว้บนโต๊ะข้างเตียง
“คุณเฉิน ในบัตรนี้มีเงินสองแสน รหัสอยู่ด้านหลัง จำนวนเงินไม่มาก เป็นเพียงน้ำใจเล็กน้อยจากตระกูลฉิน รอให้ร่างกายพ่อผมคงที่แล้ว ท่านจะเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่และมาขอบคุณคุณด้วยตัวเองครับ”
โจวหลานมองบัตรธนาคารใบนั้นแล้วรีบโบกมือ
“ไม่ได้ค่ะ มากเกินไปแล้ว เสวียนแค่ช่วยตามน้ำใจ จะรับเงินจากพวกคุณมากขนาดนี้ได้ยังไง”
รายได้รวมทั้งปีของเธอกับเฉินเจี้ยนกั๋วยังหาได้ไม่ถึงสองแสนหยวนด้วยซ้ำ
เงินสองแสนหยวนสำหรับครอบครัวนี้นับเป็นเงินก้อนโตแล้ว
ฉินเจิ้งไห่ไม่ได้เก็บบัตรธนาคารกลับไป
“คุณผู้หญิง ลูกชายของคุณช่วยชีวิตพ่อผมไว้ อย่าว่าแต่สองแสนเลย ต่อให้เป็นสองล้านเพื่อแลกกับชีวิตพ่อผมก็ยังไม่มากเลยครับ อีกอย่างเงินนี่ไม่ถือเป็นของขอบคุณด้วยซ้ำ แค่น้ำใจที่มาพบกันเท่านั้น ไว้ถึงตอนนั้นท่านจะมาขอบคุณด้วยตัวเอง ความจริงใจย่อมมากกว่านี้ครับ”
ฉินอวี่เฟย์กลับขมวดคิ้วอยู่ข้าง ๆ
“พ่อ เขาแค่แทงเข็มเจ็ดเล่มมั่ว ๆ แล้วบังเอิญได้ผล คนที่ช่วยชีวิตคุณปู่จริง ๆ คือโรงพยาบาล เงินสองแสนก็ถือว่ามากพอแล้ว พ่อไม่เห็นจำเป็นต้องรับปากด้วยว่าคุณปู่จะมาขอบคุณเขาด้วยตัวเองเลย” เธอยังคงคิดว่าการสนับสนุนให้เฉินเสวียนแทงเข็มมั่ว ๆ แบบนี้ จะทำร้ายคนอื่นและตัวเขาเอง
อย่างไรเสียก่อนหน้านี้เขาก็บอกเองว่าไม่ใช่หมอ คงไปซื้อหนังสือเถื่อนที่ไหนมาแล้วเรียนวิธีฝังเข็มนอกตำราบางอย่าง
ครั้งนี้บังเอิญรักษาได้ตรงอาการ แต่ถ้าเพราะความบังเอิญครั้งเดียวกลับไปสนับสนุนให้เขาฝังเข็มมั่ว ๆ โดยไม่มีใบอนุญาต ครั้งหน้าถ้าแทงคนตายขึ้นมา เขาก็ไม่เพียงทำให้คนอื่นตาย แต่ยังต้องชดใช้ด้วยชีวิตตัวเองไม่ใช่หรือ?
เรื่องอันตรายขนาดนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ควรส่งเสริม!
“คำแรกที่คุณปู่พูดหลังฟื้นขึ้นมาก็คือถามว่าคนที่ช่วยท่านอยู่ที่ไหน ลูกคิดว่าตอนนั้นคุณปู่หมดสติแล้วไม่รู้อะไรเลยหรือไง? เข็มเจ็ดเล่มนี้ปักอยู่บนร่างของคุณปู่เอง ท่านย่อมรู้ดีที่สุดว่าเข็มทั้งเจ็ดได้ผลหรือไม่!”
ฉินเจิ้งไห่ข่มความโกรธเอาไว้
“เรื่องที่ท่านจะมาขอบคุณด้วยตัวเอง ก็เป็นการตัดสินใจที่คุณปู่พูดเอง ลูกมีความเห็นอะไรก็รอให้ท่านย้ายออกจากห้องผู้ป่วยวิกฤตก่อน แล้วค่อยไปพูดกับท่านเอง”
เมื่อได้ยินว่าเป็นการตัดสินใจของคุณปู่ ฉินอวี่เฟย์ก็ไม่คัดค้านต่อ แต่ในใจก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ
โจวหลานยังคิดจะปฏิเสธ เฉินเสวียนก็เอ่ยปากขึ้นมาก่อน