“ยังขาดอีกสามอย่าง” เฉินเสวียนกล่าว “เหรียญทองแดงเก่าสี่เหรียญ ระฆังทองแดงจากวัดเก่าอีกหนึ่งใบ แล้วก็หาตะปูเก่าที่ถอดมาจากประตูวัดอีกสี่ตัว”
เสิ่นว่านซานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เหรียญทองแดงหาง่าย แต่อีกสองอย่างคงต้องอาศัยโชคหน่อย ร้านทองเหลืองหลิวจี้ท้ายถนนเคยรับซื้อของเก่าที่รื้อออกมาจากวัดหลายชิ้น ที่นั่นอาจมีอยู่”
โทรศัพท์ของตู้เฮ่าดังขึ้นในตอนนั้นพอดี
โรงพยาบาลตรวจเบื้องต้นเสร็จแล้ว ภายในช่องอกของตู้เฉิงเฟิงยังมีลมคั่งอยู่เล็กน้อย ซี่โครงที่หักก็ต้องดามไว้ แต่เพราะได้รับการรักษาทันท่วงที อาการของปอดจึงไม่ทรุดลง ตอนนี้พ้นขีดอันตรายอย่างสมบูรณ์แล้ว
ตู้เฮ่าถอนหายใจอย่างโล่งอก
“พี่เฉิน ผมขอไปดูแลพ่อที่โรงพยาบาลก่อนนะครับ พออาการของพ่อคงที่แล้ว เราสองพ่อลูกจะไปขอบคุณถึงบ้าน”
“ไปเถอะ”
“ของในร้านนี้ ผมขอถือเป็นของขอบคุณที่มอบให้พี่เฉินนะครับ ผมจ่ายเงินให้ก่อน ถ้าพี่ไปซื้อของร้านอื่นแล้วเงินไม่พอ หรือต้องการความช่วยเหลืออะไรก็โทรหาผมได้ทุกเมื่อ” ตู้เฮ่าจ่ายเงินค่าของทั้งหมดที่เฉินเสวียนซื้อจากเสิ่นว่านซานเสร็จแล้ว จึงรีบร้อนจากไป
เสิ่นว่านซานให้พนักงานดูแลร้าน แล้วพาเฉินเสวียนเดินไปทางท้ายถนนด้วยตัวเอง
ร้านทองเหลืองหลิวจี้ตั้งอยู่ในทำเลค่อนข้างลึก หน้าร้านวางกระถางธูปหลายใบที่ขึ้นสนิมเขียว ส่วนภายในร้านกองเต็มไปด้วยกุญแจทองแดง ห่วงประตู เชิงเทียน และชิ้นส่วนต่าง ๆ ที่ถอดมาจากอาคารเก่า
พอเจ้าของร้านได้ยินว่าเฉินเสวียนกำลังหาเหรียญทองแดงเก่า ก็ยกไหดินเผาใบหนึ่งออกมาจากใต้เคาน์เตอร์
“อยู่ในนี้หมดแล้ว มีทั้งเหรียญสมัยราชวงศ์ชิง เหรียญทองแดงยุคสาธารณรัฐ แล้วก็เหรียญเก่ากระจัดกระจายอีกส่วนหนึ่งที่ดูไม่ออกว่าเป็นยุคไหน เลือกกันเองได้เลย”