“นายตื่นขึ้นมาจริง ๆ ด้วย” แค่สบตากันแวบเดียว ฮวงเม่าก็ยืนยันได้ว่าตัวเองจำคนไม่ผิด เขาทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น แล้วใช้พื้นรองเท้าค่อย ๆ บดขยี้ “ผมนึกว่านายคงต้องนอนติดเตียงไปทั้งชีวิต ให้คนอื่นช่วยเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้เสียอีก”
ชั่วพริบตานั้น เสิ่นว่านซานก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นดินปืนระหว่างคนทั้งสอง
“หัวหน้าฮวง พวกคุณรู้จักกันเหรอ?”
“รู้จักกันอยู่แล้ว”
ฮวงเม่าฉีกยิ้ม สายตาจับจ้องกล่องไม้ในมือเฉินเสวียน
“เป็นคนรู้จักเก่าสมัยมัธยมปลายน่ะ”
เขาพาคนที่อยู่ข้างหลังหลายคนเดินเข้าไปในร้านทองเหลืองหลิวจี้ แล้วยื่นมือเตรียมคว้ากล่องไม้ในมือเฉินเสวียน
“ซื้ออะไรมาในตลาด? เปิดให้ผมตรวจดูหน่อย”
เฉินเสวียนไม่ยอมปล่อยมือ
ฮวงเม่ากระชากกล่องไม้ แต่กล่องกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย
สีหน้าของเขาค่อย ๆ มืดครึ้มลง
“เฉินเสวียน ที่นี่ไม่ใช่โรงเรียนเมื่อสิบปีก่อน”
“ตอนนี้ถนนเส้นนี้อยู่ในความดูแลของผม”
“ผมสั่งให้นายเปิดของ นายก็ควรให้ความร่วมมือหน่อย”
เฉินเสวียนเหลือบมองป้ายชื่อที่อกเสื้อของฮวงเม่า ยืนยันได้ว่าอีกฝ่ายสร้างตัวขึ้นมาได้บ้างแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ
“สำนักงานจัดการตลาดมีสิทธิ์ตรวจของติดตัวลูกค้าตั้งแต่เมื่อไร?”
“ผมสงสัยว่าของที่นายซื้อมีที่มาไม่ชัดเจน แน่นอนว่าผมมีสิทธิ์ตรวจ”
ฮวงเม่าออกแรงกระชากอีกครั้ง แต่กล่องไม้ก็ยังคงไม่ขยับ
เมื่อสิบปีก่อน ตอนเผชิญหน้ากับเฉินเสวียน เขามีแต่ความหวาดกลัว แต่ตอนนี้เขาใกล้จะสามสิบแล้ว มีลูกน้องติดตามอยู่กลุ่มหนึ่ง ทั้งยังสร้างสถานะบนถนนเหวินชางขึ้นมาได้บ้าง ย่อมไม่ยอมอ่อนข้อให้ต่อหน้าผู้คนมากมายแน่