“พอแล้ว!”
ตู้เฮ่าชี้ไปทางประตูร้าน
“พ่อผมไม่มีเวลามาให้คุณพิสูจน์เรื่องที่พูดจาขู่ให้คนกลัวพวกนี้หรอก”
“ถ้าคุณยังขัดขวางไม่ให้พวกเราส่งพ่อไปโรงพยาบาล ผมจะแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้”
เสิ่นว่านซานยืนอยู่ข้าง ๆ แม้จะรู้สึกว่าคำพูดของเฉินเสวียนฟังดูไม่เหมือนการเดาสุ่ม แต่ก็ไม่กล้าเอาชีวิตเพื่อนเก่ามาเสี่ยง
“ส่งเขาไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ”
“โรงพยาบาลมีอุปกรณ์ครบครัน ต่อให้เป็นถุงลมโป่งแตกจริง ๆ ก็ยังรักษาได้ทันเวลา”
ผู้ติดตามสองคนเข้าไปพยุงตู้เฉิงเฟิงอีกครั้ง
เฉินเสวียนไม่ได้ขัดขวางต่อ
สิ่งที่ควรพูดก็พูดไปหมดแล้ว
จะเลือกอย่างไรก็เป็นเรื่องของอีกฝ่าย
ตู้เฉิงเฟิงเดินออกไปทางนอกร้านโดยมีคนสองคนประคอง
ช่วงสองสามก้าวแรกยังพอเดินได้มั่นคง
แต่พอเดินมาถึงประตู จู่ ๆ หน้าอกด้านขวาก็เจ็บแปลบขึ้นอย่างรุนแรงกว่าเดิม
ซี่โครงที่หักเคลื่อนระหว่างเดิน ทำให้รอยฉีกขาดในปอดขยายกว้างขึ้น อากาศยิ่งไหลเข้าสู่ช่องอกมากขึ้น เริ่มกดทับปอดและหัวใจ
ตู้เฉิงเฟิงหยุดก้าว โค้งตัวลงพยายามหายใจ
“พ่อ เป็นอะไรไปครับ”
ตู้เฮ่ารีบประคองเขาไว้
“หน้าอก...อึดอัดขึ้นเรื่อย ๆ”
ตู้เฉิงเฟิงสูดลมหายใจเข้าอย่างแรง แต่ร่างกายกลับเหมือนได้รับอากาศไม่เพียงพอ การหายใจเริ่มถี่และตื้นอย่างรวดเร็ว สีเลือดบนใบหน้าก็จางหายไปในเวลาไม่นาน
หมอเฉิงหยิบเครื่องวัดระดับออกซิเจนในเลือดออกมาทันที
ตัวเลขบนหน้าจอกำลังลดลงอย่างต่อเนื่อง
“ระดับออกซิเจนในเลือดเหลือแปดสิบเก้า”
“ทำไมถึงลดลงเร็วขนาดนี้”
เขาหยิบหูฟังแพทย์ขึ้นมาตรวจอีกครั้ง