เฉินเสวียนหันไปมองตามเสียง
หน้าร้านจี้กู่จ่ายกำลังขนฉากไม้แกะสลักสูงกว่าสองเมตรลงจากรถ เชือกที่ยึดฉากไว้พลันขาด ฐานฉากหนักอึ้งจึงเอียงล้มไปด้านข้าง
พนักงานร้านที่ยืนอยู่ข้างใต้ไม่มีเวลาหลบเลย
ชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าเอื้อมมือผลักพนักงานร้านออกไป แต่ตัวเองกลับถูกฐานฉากไม้แกะสลักกระแทกเข้าที่หน้าอกด้านขวาอย่างแรง
ฉากไม้แกะสลักตกลงพื้น มุมหนึ่งแตกหัก
ชายวัยกลางคนถูกกระแทกจนถอยหลังไปหลายก้าว ต้องคว้าขอบเคาน์เตอร์ข้าง ๆ ไว้จึงไม่ล้ม
“คุณตู้!”
ผู้ติดตามหลายคนรีบเข้ามาล้อมเขาทันที
ชายวัยกลางคนกุมหน้าอกด้านขวา ความเจ็บปวดทำให้สีหน้าซีดขาวลงเล็กน้อย แต่ยังยืนและพูดได้ตามปกติ
“ผมไม่เป็นไร”
“แค่ถูกกระแทกเท่านั้น”
พนักงานร้านที่ถูกเขาผลักออกไปตกใจจนหน้าซีดเผือด รีบวิ่งเข้ามาขอโทษ
“คุณตู้ ขอโทษครับ ผมไม่คิดว่าเชือกจะขาด”
“ไม่เกี่ยวกับคุณ”
ตู้เฉิงเฟิงลองขยับแขนขวาดู
“หาใครมายกฉากขึ้นก่อน อย่าขวางทางเข้าร้าน”
เสิ่นว่านซาน เจ้าของร้านจี้กู่จ่าย รีบวิ่งออกมาจากร้านแล้ว
“ตู้เก่า คุณอย่าเพิ่งขยับ ผมจะให้คนโทรเรียกรถพยาบาล”
“ไม่ต้องลำบากขนาดนั้น”
ตู้เฉิงเฟิงสูดหายใจเข้า หน้าอกก็พลันเจ็บแปลบขึ้นมา
เขาขมวดคิ้ว แต่ไม่นานก็ฝืนเก็บสีหน้าให้เป็นปกติ
“อาจจะแค่ถูกกระแทก ไปโรงพยาบาลใกล้ ๆ ถ่ายเอกซเรย์ก็พอ”
แถวถนนเหวินชางมีคลินิกเอกชนอยู่แห่งหนึ่ง
พนักงานร้านคนหนึ่งวิ่งออกไปตามคน ไม่กี่นาทีต่อมาก็พาหมอวัยกลางคนที่ถือกล่องปฐมพยาบาลกลับมา