กลับจากแดนเซียน ครอบครัวกลับพิทักษ์ร่างข้ามาสิบปี

ตอนที่ 13 หาเงินกันมันก็แค่นั้น ไม่น่าอายอะไร!

6 นาที· 1.5K คำ

เฉินเสวียนไม่ได้หยุดพัก เดินตามชายที่นำทางมายังชั้นหก

ประตูลิฟต์เปิดออก ตรงหน้าคือทางเดินปูพรมสีเข้ม สองข้างทางส่วนใหญ่เป็นห้องทำงานและห้องพักรับรองแขกผู้มีเกียรติ ที่สุดทางเดินมีรปภ.ร่างกำยำสองคนยืนอยู่ ขณะเฉินเสวียนเดินผ่าน เขาเหลือบมองตำแหน่งที่นูนออกมาตรงเอวของทั้งสองคน

ดูจากรูปร่างแล้วไม่ใช่ปืน คงเป็นอะไรทำนองกระบองยืดหดได้

ชายในชุดสูทหยุดหน้าห้องทำงานห้องหนึ่งแล้วเคาะประตู

“ผู้จัดการหวัง ญาติของเฉินเยี่ยนมาถึงแล้วครับ”

“เข้ามา”

ในห้องทำงานมีคนนั่งอยู่สามคน

หวังไห่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ อายุราวสี่สิบปี รูปร่างท้วม สวม นาฬิกาสีทองที่ข้อมือ บนโซฟาข้าง ๆ มีชายสักลายนั่งอยู่คนหนึ่ง ส่วนชายอีกคนสวมเครื่องแบบหัวหน้ารปภ. ยืนอยู่ริมหน้าต่าง

หวังไห่เงยหน้าขึ้นมองเฉินเสวียน

เขารู้แล้วว่าพี่ชายของเฉินเยี่ยนที่หมดสติไปสิบปีฟื้นขึ้นมา แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะฟื้นตัวเร็วขนาดนี้ ไม่เพียงเดินได้ด้วยตัวเอง บนใบหน้ายังแทบมองไม่เห็นความอ่อนแอของคนที่ป่วยมานาน

“คุณคือพี่ชายของเฉินเยี่ยนหรือ?”

“ใช่ครับ”

“ขอทราบชื่อหน่อย”

“เฉินเสวียน”

“ฟื้นตัวเร็วดีนี่” หวังไห่ชี้ไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน “นั่งสิ”

เฉินเสวียนนั่งลง วางโทรศัพท์ไว้ข้างขา แล้วถามตรง ๆ ว่า “สัญญาอยู่ไหน?”

หวังไห่ไม่ได้รีบหยิบออกมา แต่จุดบุหรี่ก่อน

“ทำไมเฉินเยี่ยนไม่มาเอง?”

“ผมมาแทนเธอเพื่อยืนยันยอดหนี้ก่อน พอตกลงเรื่องจำนวนเงินกันได้แล้ว ขั้นตอนที่เธอต้องมาจัดการด้วยตัวเองค่อยนัดวันกันอีกทีได้”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป