เฉินเสวียนไม่ได้หยุดพัก เดินตามชายที่นำทางมายังชั้นหก
ประตูลิฟต์เปิดออก ตรงหน้าคือทางเดินปูพรมสีเข้ม สองข้างทางส่วนใหญ่เป็นห้องทำงานและห้องพักรับรองแขกผู้มีเกียรติ ที่สุดทางเดินมีรปภ.ร่างกำยำสองคนยืนอยู่ ขณะเฉินเสวียนเดินผ่าน เขาเหลือบมองตำแหน่งที่นูนออกมาตรงเอวของทั้งสองคน
ดูจากรูปร่างแล้วไม่ใช่ปืน คงเป็นอะไรทำนองกระบองยืดหดได้
ชายในชุดสูทหยุดหน้าห้องทำงานห้องหนึ่งแล้วเคาะประตู
“ผู้จัดการหวัง ญาติของเฉินเยี่ยนมาถึงแล้วครับ”
“เข้ามา”
ในห้องทำงานมีคนนั่งอยู่สามคน
หวังไห่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ อายุราวสี่สิบปี รูปร่างท้วม สวม นาฬิกาสีทองที่ข้อมือ บนโซฟาข้าง ๆ มีชายสักลายนั่งอยู่คนหนึ่ง ส่วนชายอีกคนสวมเครื่องแบบหัวหน้ารปภ. ยืนอยู่ริมหน้าต่าง
หวังไห่เงยหน้าขึ้นมองเฉินเสวียน
เขารู้แล้วว่าพี่ชายของเฉินเยี่ยนที่หมดสติไปสิบปีฟื้นขึ้นมา แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะฟื้นตัวเร็วขนาดนี้ ไม่เพียงเดินได้ด้วยตัวเอง บนใบหน้ายังแทบมองไม่เห็นความอ่อนแอของคนที่ป่วยมานาน
“คุณคือพี่ชายของเฉินเยี่ยนหรือ?”
“ใช่ครับ”
“ขอทราบชื่อหน่อย”
“เฉินเสวียน”
“ฟื้นตัวเร็วดีนี่” หวังไห่ชี้ไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน “นั่งสิ”
เฉินเสวียนนั่งลง วางโทรศัพท์ไว้ข้างขา แล้วถามตรง ๆ ว่า “สัญญาอยู่ไหน?”
หวังไห่ไม่ได้รีบหยิบออกมา แต่จุดบุหรี่ก่อน
“ทำไมเฉินเยี่ยนไม่มาเอง?”
“ผมมาแทนเธอเพื่อยืนยันยอดหนี้ก่อน พอตกลงเรื่องจำนวนเงินกันได้แล้ว ขั้นตอนที่เธอต้องมาจัดการด้วยตัวเองค่อยนัดวันกันอีกทีได้”