“เธอจะไม่ไปดื่มเหล้ากับใครอีกแล้ว”
“งั้นก็เอาเงินสองแสนหกหมื่นมา”
“ผมบอกแล้วว่าอีกเจ็ดวันจะให้คุณ”
“ผมก็บอกแล้วเหมือนกันว่าวันนี้ต้องจ่ายให้ครบแม้แต่หยวนเดียว”
ทั้งสองจ้องหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง ภายในห้องทำงานค่อย ๆ เงียบลง
“ในเมื่อคุยกันไม่รู้เรื่อง งั้นอีกเจ็ดวันผมค่อยมาใหม่”
เฉินเสวียนหยิบบัตรธนาคารขึ้นมา ลุกขึ้นเตรียมจะออกไป
หวังไห่เหลือบมองไปทางประตู
ชายในชุดสูทรีบไปขวางหน้าประตูทันที
“พวกเราบอกให้คุณไปแล้วหรือ”
“อะไร จะกักตัวผมไว้โดยผิดกฎหมายหรือไง” เฉินเสวียนหัวเราะ
“อย่ามาใส่ร้ายกันมั่ว ๆ พวกเราเป็นพลเมืองที่เคารพกฎหมาย จะกักตัวคุณไว้ทำไม” หวังไห่หัวเราะเบา ๆ “โทรหาเฉินเยี่ยน ให้เธอมาที่นี่เดี๋ยวนี้ เธอเป็นคู่สัญญา จะมีเงื่อนไขอะไรก็คุยกันต่อหน้าให้ชัดเจน”
“เธอไม่มา”
“งั้นวันนี้คุณก็อย่าเพิ่งรีบกลับ”
สิ้นเสียงหวังไห่ ชายสักลายบนโซฟาก็ลุกขึ้นยืน ส่วนยามรักษาความปลอดภัยสองคนที่อยู่ด้านนอกทางเดินก็เดินเข้ามาในห้องทำงาน พร้อมปิดประตูตามหลัง
เฉินเสวียนกวาดตามองคนเหล่านั้น
“เงินแค่หนึ่งแสนแปดหมื่น รออีกไม่กี่วันไม่ได้หรือไง หวงถิงของพวกคุณไม่ได้ขาดเงินถึงขนาดนั้นนี่”
“ไม่ใช่เรื่องเงิน แต่เป็นเรื่องกฎ”
หวังไห่กดบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่
“หวงถิงเปิดมาหลายปีแล้ว ถ้าใคร ๆ ก็ทำเหมือนเฉินเยี่ยน รับเงินไปแล้วจะเลิกก็เลิกตามใจ ต่อไปพวกเราจะควบคุมคนยังไง หน้าตาของหวงถิงจะเอาไปไว้ที่ไหน”
“เงินที่เธอเอาไป ผมจะคืนเอง”
“แต่ตอนนี้คุณไม่มีเงินคืน”
“เดิมทีผมก็ไม่อยากให้เรื่องมันมาถึงขั้นนี้” เฉินเสวียนส่ายหน้า
“พวกเราก็ไม่อยากให้เรื่องมาถึงขั้นนี้เหมือนกัน” หวังไห่เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของเฉินเสวียน เขาพูดต่อว่า “โทรหาเธอสิ”
ชายสักลายหัวเราะ ก่อนเดินมาหยุดตรงหน้าเฉินเสวียน “คุณยังคิดว่าที่นี่เป็นโรงพยาบาลอยู่หรือไง มาถึงหวงถิงแล้ว ผู้จัดการหวังให้ทำอะไร คุณก็ทำตามจะดีกว่า”
ระหว่างพูด เขาก็ยื่นมือไปคว้าคอเสื้อเฉินเสวียน