“วางใจเถอะ ผมนัดกับตระกูลฉินไว้แล้วว่า วันพุธหน้าจะไปตรวจดูอาการให้อีกครั้ง ถึงตอนนั้นพวกเขาอาจให้มากกว่านี้ก็ได้ แค่นี้พวกคุณก็รับไม่ไหวแล้ว ต่อไปถ้าเห็นเงินก้อนใหญ่กว่านี้ จะไม่ตกใจกันจนเสียสติหรือไง”
เมื่อได้คำตอบที่ชัดเจน เฉินเจี้ยนกั๋วก็ไม่บังคับให้เขาคืนเงินอีก
หลายปีมานี้ เพื่อหาเงินมารักษาลูกชาย เขาไม่รู้ว่าต้องก้มหัววิงวอนขอความช่วยเหลือจากผู้คนมากมายเพียงใด ตอนนี้ลูกชายมีความสามารถหาเงินจากวิชาแพทย์ได้ด้วยตัวเอง ในฐานะพ่อ เขาไม่มีเหตุผลที่จะผลักเงินออกไป
“ถ้าเป็นเงินที่หามาได้จากการช่วยชีวิตคน ก็เก็บไว้เถอะ”
โจวหลานยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก
“แต่ห้าล้านมากเกินไปจริง ๆ”
“แม่ นี่เป็นแค่เงินก้อนแรก” เฉินเสวียนพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “ต่อไปผมจะหาเงินได้มากกว่านี้อีก ผมจะไม่ปล่อยให้พวกคุณต้องลำบากอีก สิบปีที่ผ่านมาถือเสียว่าเป็นแค่ความฝันร้าย ต่อจากนี้ครอบครัวเราจะอยู่กันพร้อมหน้า สุขภาพแข็งแรง และมีความสุข”
เฉินเยี่ยนจ้องบัตรธนาคารใบนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือไปหยิกแก้มตัวเอง
เฉินเสวียนเห็นท่าทางของเธอแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้
“เจ็บไหม?”
“นิดหน่อย”
เฉินเยี่ยนถึงได้มั่นใจเสียทีว่าตัวเองไม่ได้กำลังฝัน
เมื่อวานเธอยังกังวลว่าที่บ้านจะหาเงินสองแสนหกหมื่นที่หวงถิงเรียกมาไม่ได้ เพียงวันเดียวสัญญาก็ได้คืนมา แถมพี่ชายยังหาเงินได้ถึงห้าล้าน
สิ่งที่กดทับครอบครัวนี้มาตลอดสิบปี ราวกับถูกยกออกไปได้มุมหนึ่งในชั่วพริบตา
“พ่อครับ ตอนนี้บ้านเรายังติดหนี้อยู่เท่าไหร่?”
เฉินเจี้ยนกั๋วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
“เมื่อก่อนติดหนี้เยอะ หลังขายร้านกับบ้านไปก็ใช้คืนไปส่วนหนึ่ง หลายปีมานี้ก็ทยอยยืมเพิ่มอีกไม่น้อย รายละเอียดทั้งหมดจดอยู่ในสมุดที่บ้าน”
“ประมาณเท่าไหร่ครับ?”
“หนี้ญาติกับเพื่อนรวมกันสี่แสนกว่า ยังมีเงินกู้ส่วนบุคคลที่ยืมมาก่อนด้วย พอจ่ายค่ารักษาที่โรงพยาบาลรอบนี้หมดแล้ว ข้างนอกน่าจะยังติดอยู่อีกราวเจ็ดแสนหนึ่งหมื่นหกพัน”
เฉินเจี้ยนกั๋วจดจำเงินทุกก้อนอย่างแม่นยำ
ญาติบางคนไม่เคยทวงเลย บางคนทวงมาแล้วหลายครั้ง ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายไร้น้ำใจ แต่เงินของใครก็ไม่ได้ร่วงลงมาจากฟ้า