เสียงโต้แย้งของเหลียงโซ่วเจินหยุดชะงักลงทันที
อาการเหล่านี้มีอยู่จริง
เสวียนหยินเจินเหรินเคยบอกเขาว่า นี่คือแรงสะท้อนจากการดูดซับหมอกหงส์มากเกินไปเพราะฝึกคัมภีร์เสวียนหยินเลี้ยงฉ่า ขอเพียงปรับลมหายใจตามวิธีเฉพาะ ก็จะไม่ทำลายรากฐาน
เหลียงโซ่วเจินเชื่อสนิทใจมาโดยตลอด
“หลังจากเจ้าก้าวเข้าสู่ขั้นฝึกปรานชั้นสาม ระดับการบำเพ็ญของเจ้าก็ไม่เคยเพิ่มขึ้นจริง ๆ อีกเลย”
เฉินเสวียนพูดต่อ “ไม่ว่าจะหลอมวิญญาณมืดไปมากเท่าไร หรือดูดซับหมอกหงส์จากสายธารพลังแผ่นดินไปมากแค่ไหน พลังที่เหลืออยู่ในตันเถียนก็มีเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น”
“อาจารย์ของเจ้าบอกหรือเปล่าว่า ต้องหาของวิเศษสุดหยินมาสักชิ้น ถึงจะข่มแรงสะท้อนของวิชาได้ และช่วยให้เจ้าก้าวเข้าสู่ขั้นสร้างฐาน”
สีหน้าของเหลียงโซ่วเจินเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
หลังจากวางมนต์สามหยินขโมยธราสำเร็จในครั้งแรก เสวียนหยินเจินเหรินเคยบอกจริง ๆ ว่า ขอเพียงอัญมณีธารพลังแผ่นดินสามหยินสุกงอมเต็มที่ เขาจะมาคุ้มกันให้ด้วยตนเอง เพื่อช่วยให้เขาบุกทะลวงเข้าสู่ขั้นสร้างฐาน
เพื่อการนี้ เขาจึงเฝ้าวิลลาหลังนั้นมาหลายปี
เพื่อการนี้ เขาจึงยอมให้กู้เถียงชวนเลี้ยงดู คอยจัดการเรื่องมืด ๆ ให้อีกฝ่ายสารพัด เขากำลังรออัญมณีธารพลังแผ่นดินสามหยินที่อยู่ใต้ดินหมายเลขสิบเจ็ด
“อาจารย์กำลังเตรียมการสร้างฐานให้ผม” เหลียงโซ่วเจินกัดฟันพูด “คุณไม่เข้าใจการสืบทอดของสำนักหยินซานเต้าหรอก”
“ถ้าอย่างนั้นก็ลองคิดดูอีกที”
เฉินเสวียนกล่าว “ในสำนักหยินซานเต้า มีศิษย์พี่น้องที่ถูกเสวียนหยินเจินเหรินพาตัวไปปิดประตูเก็บตัวด้วยตัวเองกี่คนที่กลับมาปรากฏตัวอีก”