หลังจากโหวตกันสี่คน ที่ประชุมตัดสินใจเป็นเอกฉันท์ให้ส่งแว่นคอไปให้ซ่งเหวินหาทางแก้ และเมื่อซ่งเหวินหาวิธีได้แล้วก็ให้คำแนะนำจากระยะไกลเพื่อให้เจียงหลินทำการถอดชิ้นส่วนสำเร็จ
เรื่องนี้ยิ่งดึงคนเข้ามาเกี่ยวข้องน้อยเท่าไหร่ยิ่งดี หากเรื่องรั่วไหลออกไป ทุกอย่างก็จะจบลงที่พวกเขาสี่คนเท่านั้น — อย่างน้อยเจียงหลินกับเพื่อนทั้งสี่ก็คิดเช่นนั้น เฉวียนหย่ามาด้วยความแค้น เจียงอิงมาด้วยเลือดร้อน เจียงหลินมาด้วยศรัทธา ส่วนหยางซิงมาด้วยชีวิตเกเรหนึ่งผืนที่ไม่เหลืออะไรจะเสีย ก็ลุยเลย
แต่คังเหยาไม่คิดเช่นนั้น
ในโถงที่กว้างขวางและสว่างไสว ชายหนุ่มในเครื่องแบบสีดำทองของกองเทคโนโลยีก้าวเท้ารี่เร็วมุ่งไปยังห้องทำการปลายทางเดิน ฝีเท้ายิ่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ มือแน่นจนมือเยิ้มไปด้วยเหงื่อ ผมหยิกธรรมชาติที่ถูกบำรุงจนนุ่มมีน้ำมีนวลสะเทือนเบา ๆ ตามจังหวะก้าว
“ขอรายงานครับ!”
“เชิญเข้ามา” ซวี่เฟย หัวหน้ากองเทคโนโลยีสารสนเทศกำลังจัดระเบียบผลงานของวันนี้ ได้ยินเสียงที่ประตูจึงเงยหน้าขึ้นมอง เห็นว่าคนมาคือคังเหยา จึงเบ่งรอยยิ้มอบอุ่นแต่เหนื่อยล้า “วันนี้มาหาเพื่ออะไรเหรอ”
“หัวหน้ากอง ผมมายื่นเรื่องขอถอนตัวจากหน่วยครับ” คังเหยาสูดลมหายใจลึก กล้าหาญก้าวไปหยุดหน้าซวี่เฟย แล้ววางใบคำร้องที่เขียนด้วยมือเองลงบนโต๊ะอย่างเบามือ “งานของหน่วยข่าวกรองตอนนี้เข้าสู่ช่วงปกติเกือบสมบูรณ์แล้ว ผมเป็นการยืมตัวมา ถึงเวลาที่ต้องออกจากหน่วยแล้วครับ”
ซวี่เฟยก้มมองใบคำร้องบนโต๊ะ คิ้วขมวดแน่น “เธอกำลังต้องการพักผ่อนสักหน่อยหรือเปล่า ฉันอนุมัติให้ลาสั้น ๆ ได้”