24 ชั่วโมงคือเส้นตายของเฉวียนหย่า แต่ไม่ใช่ขีดจำกัดความสามารถของว่านเหอ ช่วงเช้าวันรุ่งขึ้นเวลา 10 โมง เฉวียนหย่าส่งข้อมูลที่ได้รับมาเข้ากลุ่มแชทเล็กทันที จากนั้นทั้งสี่คนจึงกลับมาพบกันอีกครั้งในห้องประชุมเล็ก
“ยังจำได้ไหม พิษเส้นประสาทหมายเลข D-137 ที่ปรากฏตัวครั้งแรกที่สีสันยามราตรี?” วิธีที่ดีที่สุดในการเพิ่มประสิทธิภาพคือความจริงใจ เฉวียนหย่าพยายามบีบอัดข้อมูลที่ได้มาแล้วถ่ายทอดให้คนอื่นฟังให้มากที่สุด เธอถือปากกาอิเล็กทรอนิกส์วาดบนจออย่างรวดเร็ว “ครั้งนั้น กลุ่มที่ลงมือกับซ่งอวิ๋นฉีที่สีสันยามราตรีเป็นพวกสายของเจียวต๋า…”
“เจียวต๋าทำธุรกิจกับว่านเหอแล้วได้พิษเส้นประสาทมา และตั้งใจจะใช้กับตัวซ่งอวิ๋นฉี ทีหลังแผนล้มเหลว พวกเขากลัวว่าจะโดนสืบไปถึงว่านเหอ เลยให้ฉันตามไปกำจัดทิ้ง”
ตอนพูดประโยคนี้ สีหน้าของเฉวียนหย่าเรียบนิ่งราวกับเรื่องเล็ก ๆ ไม่มีอะไร เพราะสำหรับเฉวียนหย่าในตอนนั้น การฆ่าคนก็เหมือนกินข้าวดื่มน้ำ ธรรมดาเกินไปแล้ว
คนที่ขวางทางว่านเหอ ไม่ควรมีโอกาสได้พูดตัดสินใจอะไรอีกต่อไป
“ส่วนอำนาจของเจียวต๋า ถูกเหมิงถูกล้มกลืนไปเมื่อสิบเดือนก่อน นั่นแปลว่าเหมิงถูกคนนี้จะยากจัดการกว่าเจียวต๋าอีก ในมืออาจมีพิษเส้นประสาทหมายเลข D-137 อยู่ด้วย และยังมีอีกอย่าง… พวกเขากำลังออกตามหาผู้บัญชาการที่มีพลังจิตระดับ SSS อยู่ทุกที่”
“ส่วนเหตุผลที่พูดแบบนี้… ดูอันนี้ก่อน”