“ไม่ใช่ ไม่ใช่ ไม่ใช่ มันผิดปกติเกินไปแล้ว” หยางซิงขยายภาพที่คังเหยาส่งกลับมา สายตาไล่หาจุดน่าสงสัยทีละนิ้ว “นี่คือรถไฟระหว่างดาวที่สหพันธ์บริหารจัดการโดยรวม จะไปเจอกองทัพกบฏได้ยังไง? แถมแม้จะเป็นกองทัพกบฏจริง เสื้อผ้าพวกนี้ก็สะอาดเกินไปแล้ว”
ไม่มีรอยเลือด ไม่มีฝุ่นคราบ แม้จะจากรายละเอียดอย่างปกคอปกแขนที่บ่งบอกว่าเครื่องแบบชุดนี้ผ่านการซักมาหลายครั้งแล้ว แต่……ชัดเจนว่าเป็นสภาพที่ไม่ได้ผ่านการต่อสู้มาในช่วงเวลาสั้น ๆ
กองทัพกบฏเดินเข้ามาในรถไฟระหว่างดาวภายใต้เขตอำนาจของสหพันธ์อย่างโจ่งแจ้งและราบรื่นขนาดนี้ ฟังไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยจริง ๆ
เฉวียนหย่าเรียกแผนที่ระหว่างดาวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ปลายปากกาของหยางซิงชี้ตรงจุดที่คังเหยาอยู่ แล้ววงกลมระบบดาวใกล้เคียงไว้หลายแห่ง “……ที่พวกนี้ คือตำแหน่งที่ตั้งกองทหารประจำการเดิมของหมิงเต๋อ เฮ้ย”
แม้จะถูกหลีหมิงทิ้งระเบิดสถานวิจัยสิ่งมีชีวิตไปหลายร้อยแห่ง ถล่มฐานทัพทหารไปหลายสิบแห่ง หมิงเต๋อก็ไม่มีสัญญาณการยอมจำนนแต่อย่างใด ใครจะรู้ว่าพวกเขาไม่ได้สมรู้ร่วมคิดกับกองทัพกบฏ โดยหวังใช้ยาหรือเทคโนโลยีควบคุมผู้บัญชาการระดับ SSS เพื่อพลิกสถานการณ์กลับมาในวินาทีสุดท้าย
ถ้าเป็นจริงอย่างนั้น สถานที่ที่คังเหยาอยู่ก็คือปากเหวทั้งที ถ้าฐานทัพทหารรอบ ๆ คุ้มกันกันเป็นคู่หูกับกองทัพกบฏ คนข้างในที่อยากหนีออกมานั้นเป็นความฝันลม ๆ แดง ๆ ชัด ๆ