"จากการรายงาน เมื่อเวลา 15.50 น. ของวันที่ 25 ตุลาคม ผู้บริหารสูงสุดของหมิงเต๋อและหลีหมิงได้บรรลุข้อตกลงหยุดยิงกันที่สำนักงานใหญ่หลีหมิง คาดว่าจะดำเนินการส่งมอบฐานทัพทหาร พิจารณามูลค่าค่าเสียหาย และส่งมอบเชลยศึกตามลำดับภายในห้าเดือน ความปั่นป่วนกำลังจะสิ้นสุด สันติภาพกำลังจะมาถึง..."
เสียงอิเล็กทรอนิกส์หญิงที่เต็มไปด้วยอารมณ์ดังซ้ำ ๆ มาจากเครื่องกระจายเสียง สายฝนที่โปรยปรายกระทบกระจกแบบทึบแสงจนถึงพื้น ก่อนจะรวมตัวกันเป็นเส้นไหลลงช้า ๆ ทำให้แสงไฟนีออนด้านนอกดูเหมือนถูกบังด้วยกระจกฝ้าฟุ้งหนึ่งชั้น
"จบสักทีสักที" เจียงอิงถือชามมันฝรั่งบดชีสร้อน ๆ นั่งอยู่บนโซฟา แล้วหันหัวไปตะโกนเรียกเจียงหลินที่อยู่ปากประตู "เจียงหลิน บะหมี่เผ็ดไก่ย่างยังไม่เสร็จอีกเหรอ ถ้าไม่รีบมา มันฝรั่งบดจะโดนจับเป็นตัวประกันสังหารแล้วนะ"
"เดี๋ยวนะเดี๋ยวนะ กินของคนเดียวทั้งชามต่อให้ปากเปื่อยสิ"
เสียงของเจียงหลินดังมาจากโถงทางเดิน ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าเบาสบายของคนอื่น ๆ ประตูห้องถูกเปิดออกจากด้านนอก พร้อมกับกลิ่นอาหารอันหอมกรุ่นจากทางเดิน ทำให้ความสุขจับต้องได้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา
มื้ออาหารนี้จัดเตรียมกันอย่างรีบเร่งจริง ๆ โต๊ะทำงานสี่ตัวถูกประกบกันวางไว้กลางห้องทำงาน ข้าวปลาอาหารบนโต๊ะส่วนใหญ่เป็นอาหารสำเร็จรูปและของหวาน ตัวเชฟอย่างเฉวียนหย่ายังคงยุ่งอยู่กับการเจรจากับทางฝั่งหลีหมิง ตั้งใจที่จะฟื้นฟูชื่อเสียงให้ผู้พลีชีพและครอบครัวของพวกเขาจากเหตุการณ์วันสังขารเมื่อหลายปีก่อนในช่วงการหยุดยิงครั้งนี้ พร้อมทั้งเรียกร้องสวัสดิการพื้นฐานให้ด้วย