ทั้งดาบหลีหมิงและเหยี่ยวล่าต่างไม่เคยคิดมาก่อนว่าการได้พบกันอีกครั้งของทุกคนจะเกิดขึ้นจากสถานการณ์แบบนี้
คนสิบกว่าคนยัดกันอยู่ในช่องสื่อสารออนไลน์เดียวกัน มองแวบแรกเหมือนกำแพงเกียรติยศหน้าโรงพยาบาลเป็นเม็ด แต่ละคนแต่งชุดรบเรียบร้อบสบาย ๆ แต่เส้นผมทึบฟูกลับแอบแฝงความไม่มืออาชีพอยู่เล็กน้อย
สถานการณ์เร่งด่วน หลี่เจ๋อเทียนจึงไม่ออกอารมณ์ความรู้สึกยาวเหยียดตามระเบียบ แค่อธิบายภารกิจอย่างกระชับ
“รายชื่อของภารกิจลอบสังหารครั้งนี้ถูกจัดกลุ่มอัตโนมัติและซิงค์ให้แล้ว ทุก 15 นาทีรายการภารกิจจะรีเฟรชสถานะความคืบหน้า การกระทำครั้งนี้มีระดับความเสี่ยงสูงมาก ให้ความปลอดภัยของพลเรือนมาเป็นอันดับแรก และห้ามเปิดเผยตัวตนเด็ดขาด เข้าใจไหม”
เด็กหนุ่มสิบกว่าคนตะโกนพร้อมกันด้วยความฮึกเหิม: “เข้าใจ!”
“ดี เริ่มออกปฏิบัติ!”
ท้องฟ้าดาวเงียบงัน รถไฟระหว่างดาวและยานลอยพาณิชย์แล่นสวนกันไปมาบนวงโคจรของตนเอง สานฝันอันราบรื่นของสันติภาพ บริเวณแถบระบบดาว M65 ที่แทบไม่มีใครสนใจ ยานลอยทหารขนาดเล็กสามลำกำลังมุดผ่านเขตพักพิงชั่วคราวอย่างเป็นระเบียบวินัย มุ่งหน้าสู่ระบบดาว G72 ใกล้ ๆ
“อีกสองชั่วโมงจะถึงระบบดาว G72 พอถึงแล้วจะจัดเตรียมตัวตนปลอมชุดใหม่ให้ทุกท่าน ช่วงเวลานี้จะไม่สามารถกลับไปหมิงเต๋อได้ แต่เพื่อกิจการอันใหญ่ใหญ่ ขอความร่วมมือให้พวกท่านซุ่มอยู่ที่ G72 ชั่วระยะหนึ่ง……”
ภายในยานลอยขนาดเล็ก นายทหารหมิงเต๋อผู้รับผิดชอบภารกิจอพยพครั้งนี้ระแวงแวบวับแอบสังเกตสีหน้าของกลุ่มผู้สูงศักดิ์เหล่านี้ แค้นใจที่ตัวเองลงมือรับงานสะใจแสนไกลมือนี้เข้าไปทำไม
“พอแล้ว มารยาทพวกนี้ไม่ต้องพูด” วิลสันที่นั่งอยู่ข้างช่องหน้าตาขมวดคิ้วมองทัศนียภาพนอกยาน ต่างจากหมิงเต๋อที่เปี่ยมด้วยเทคโนโลยี ที่นี่แผ่กลิ่นความจนกะปิกั๊กที่เขาไม่ชอบเสียที่สุดออกมา “ที่พักใหม่มีน้ำพุร้อนไหม อ้อ ซ่อมยานลอยส่วนตัวของฉันเสร็จแล้วส่งมาด้วย ฉันไม่มีทางไปนั่งรถไฟระหว่างดาวหรอก……”