ศูนย์ใหญ่หลีหมิง เขตกิจกรรมหมิงเต๋อ
วิลสันเดินสะบัดสะบอนตรงไปยังห้องทำการปลายทางเดิน เขาผลักประตูห้องเปิดกระแทกเสียงรองเท้าชุดรบกระทบพื้นเป็นจังหวะตึงตึง ก่อนโยนแท็บเล็ตเข้าอ้อมแขนของจางเผิง
“งานรักษาความลับของพวกแกทำกันยังไง?!” วิลสันยืนตรงหน้าจางเผิง หรี่ตากวาดสายตามองทายาทแห่งตระกูลจางในอนาคต “ข้อมูลการจัดซื้อยาไม่ว่าข้อมูลรั่วไหลไปได้ยังไง?! แล้วพวกบัญชีที่โผล่มาแบบกะทันหันนี่มันเรื่องอะไร?!”
จางเผิงไม่เสียเวลามองหน้าจอแท็บเล็ตเลยแม้แต่นิด เขาส่องมองเพื่อนร่วมงานที่ยืนโกรธตุ้งติ้งอยู่ตรงหน้าฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน แล้วยิ้มบาง ๆ “รั่วก็แล้วไง”
วิลสันขมวดคิ้ว “แผนของพวกเราถูกเปิดเผยแล้ว!”
“ไม่จริงหรอกว่าแกคิดว่าแผนของพวกเรานั้นอลังการสักเท่าไหร่ใช่ไหม” จางเผิงวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะอย่างเชื่องช้า “วิธีแบบนี้ ใครก็คิดออก ประเด็นอยู่ที่พวกมันจะทำอะไรได้”
“ที่แกโผล่มาอยู่ตรงนี้ ก็ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่ากลัวแผนของพวกเราถูกทำลาย” เมื่อเห็นอารมณ์วิลสันสงบลงได้ระดับหนึ่ง จางเผิงเดินไปที่โต๊ะน้ำชารินน้ำอุ่นให้อีกฝ่ายสักแก้ว “แต่พวกมันรู้แล้วก็ทำอะไรได้? หลีหมิงรู้แล้วก็ทำอะไรได้? ทุกอย่างที่เราทำอยู่ตอนนี้ถูกกฎหมายและสอดคล้องกับระเบียบทั้งหมด จะหวังว่าพวกมันลงมือฉีกข้อตกลงสงบศึกขึ้นก่อนเองหรือ?”
“ส่วนคนธรรมดาที่รู้เรื่องนี้ยิ่งไม่มีอะไรต้องกลัว” จางเผิงจิบชาร้อนเข้าไปเองสองสามอึก “เขาจะมีหนทางใดนอกจากประณามเพียงปากเปล่า? พอเรื่องนี้สิ้นสุดลงแล้วอีกสิบกว่าปีเขาก็จะลืม งานหนักและชีวิตที่ฝืดเคืองจะทำให้เขาลืมมันหมดจดจำไม่ได้เลย…”