หุ่นรบสีแดงดำพุ่งทะยานผ่านทุ่งหญ้ารกร้าง มือซ้ายถือเฉวียนหย่า มือขวาถือหยางซิง โดยไม่กระทบความเร็วในการเคลื่อนที่แม้แต่น้อย
เฉวียนหย่าไม่มีปัญหากับวิธีเดินทางแบบนี้ เพียงหลับตาสงบรอถึงจุดหมาย แต่หยางซิงกลับดูตื่นเต้นเหมือนลูกหมาสนุกกลางทุ่ง นางเปิดโหมดบันทึกวิดีโอระหว่างนั้น ลืมตาสู้ลมเย็นแล้วพึมพำว่าจะ "ฟันคลื่นฝ่าลม" อะไรทำนองนั้น
"อะไรนะที่กำลังเข้าใกล้?? ระวังตัว ระวังตัว!! ทำไมเรดาร์ถึงจับสัญญาณของมันไม่ได้ เร็ว ส่งข่าวกลับไปก่อน — อ๊ก!"
เงาร่างหนึ่งสีดำบนหอสังเกตการณ์สูงตกลงมาเหมือนก้อนหินถูกโยนลงทะเลสาบ คนอื่นยังไม่ทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น กระบี่เรืองแสงสีเขียววูบวาบเส้นหนึ่งพุ่งผ่านหน้าเข้ามา ดึงสายตาของยามทั้งหมดไปทันที
"มีอะไรบินผ่านไป!! มีอะไรบินผ่านไป!!"
"เรดาร์ล็อกเป้า อินฟราเรดล็อกเป้า ระวังตัว!!"
"ไม่ทันแล้ว"
ในชั่วขณะที่สายตาถูกดึงไป กระบี่สีดำอีกเส้นหนึ่งเหมือนมีตา พุ่งทะลุอากาศเข้ามา ตัดคอหน่วยเดี่ยวที่ยังไม่ทันตั้งตัวอย่างแม่นยำเด็ดขาด เชิงฟ้าหมุนตัวกลางอากาศครบ 360 องศาหลบฝนกระสุนจากสุนัขกลไก แล้วสวนกลับยิงขีปนาวุธเล็กสองลูกทะลุกำแพงโลหะด้านนอกคลังแสง
เสียงของฉีฮวนดังแว่วมาจากหูฟัง เต็มไปด้วยความฮึกเหิมและภูมิใจ แม้จะผ่านการลดเสียงรบกวนมาแล้วก็ยังได้ยินเสียงระเบิดรัวกันไม่หยุดในฉากหลัง
"โว้ยตายแล้ว จรวดนำวิถีรุ่น DH มันเด็ดจริง ๆ กระหน่ำประตูเหมิงถูแตกให้ฉันเลย!"